KÜLTÜR AKADEMİSİ

2010-12-31T11:53:00.001-08:00

FERD-CEMİYET-EŞYA VE HADİSELER EKSENİNDE “STRES”
Dr. Fatih Damla

“Buz tutmuş bir nehre düştüğünüzde, eli bıçaklı bir saldırganla karşılaştığınızda yahut ilk paraşüt atlayışınızda dehşete kapılırsınız ve vücudunuz benzer biçimlerde tepki gösterir...”

Dikkat edilirse bunlar ânlık davranışlar; ama biz bu ânlık davranışları değil cemiyet içerisindeki yaşantımızın bizlerde oluşturduğu kronik bir etkilenmeden ve bunun neticelerinden bahsediyoruz. Zaten “genel anlamda stres” ifadesiyle “Buz tutmuş bir nehre düşen insanlar”ın durumu kastedilmiyor. Bunun yanında, ânlık davranışların etkilerine benzer sürekli bir “durumdan”, her türlü oluşumuzu etkisi altına alan aktif bir “zorlanma”dan bahsediyoruz.

“Stres etkenlerinin yol açtığı fizyolojik uyarılmanın olumsuz özellikleri üzerinde durduk. Ne var ki araştırmalar, kesintili stres sebeplerine maruz kalmanın daha sonra fizyolojik dayanıklılık biçiminde yararları olabildiğini göstermiştir. Özünde, kesintili stres (iyileşme dönemleriyle birlikte zaman zaman strese maruz kalmak) zamanla stres toleransına yol açar...”

***

Eğer usulünü biliyorsanız bir otobüsü hareket ettirebilir hatta onunla ülkeler dolaşabilir, bir uçağı havalandırabilirsiniz. Bunun yanında gerekli bilgi, beceriye sahip değilseniz iki tekerlekten ibaret bisikletin üzerinde duramayabilir, iki adım götürmeyi beceremeyebilirsiniz?.. Stres?..

“İnsanların anlaşabilmesi “bildirilebilme” ile mümkün... Bu ise hakikat hükmünün insanlardaki müşterekliğiyle, yani “ben” ile “başkası” arasında ortaklık imkanı demektir... Böyle bir hakikat temeli olmasa lisân olmaz...” (SM, Dil ve Anlayış)

“Kainat bir dil”; neyin dili?.. “İnsan keyfiyeti oluştan önce”, “eşya ve hadiseler karşısında takınılan tavır olan ahlak”?..

Bir yönü ile “benzersiz” ve “kendini bilmez” olan her birimizin karşılıklı ilişkilerinden ibaret olan hayat; bir tür “toslamalar curcunası”, bir “trafik kazaları platformu” mu?.. Bu, olması gereken, kabullenmek zorunda olduğumuz bir araz mı?

Strese Yol Açan Olayların Özellikleri
“Stres oluşturan durum devam ederse, kronik bir uyum sağlama girişiminde bulunduğumuz sürece, farklı içsel tepkiler gerçekleşir...”

Belki zenginleştirilebilir ama biz şimdilik yeterli bulduğumuz, “Psikolojiye Giriş” adlı kitabın tesbitlerini kısmen modifiye ederek takip edelim.

Denetlenebilirlik; bir olayın denetlenebilirliği ne kadar düşükse strese yol açma ihtimali o kadar yüksektir. Bunun ölçüsü de değişiktir; bir yakınınızın ölmesinden, özür dilediğiniz bir arkadaşınızın bunu reddetmesine kadar geniş bir yelpaze. (Ama hangisinin daha çok strese yol açacağı kişiye, kişiler arası ilişkinin mânâsına bakar. Burada kişiler arası ilişkilerin “iç” değerlendirmeleri ile sosyal rollerinin cemiyet içerisindeki mânâlarının fert açısından kabul edilebilirlik derecesi denetlenebilirliği etkileyen hususların içerisine girer.)

Kronik denetlenememe, tahmin edilememe durumlarının sonuçları hakkında neler söylenebilir? Buna rağmen hayat akıp gitmektedir!..

Tahmin edilebilirlik; strese yol açacak olayın gerçekleşeceğini tahmin edebilmenin -kişi olayı denetleyemese bile- tabiî olarak stresin şiddetini azalttığı gözlenmiştir. (Hayvan deneylerinde, hayvanların tahmin edilebilir şokları tercih ettikleri gözlenmiştir.)

İnsanlardaki davranışlar da böyle olmuş. İnsanlar bu durumda hissî olarak daha az sıkıntı duyduklarını, daha az uyarıldıklarını söylemişlerdir.

Bu sonuçların açıklamasında; tahmin edilebilir şokun hazırlık safhasına imkan tanıması, hazırlık safhası güvenlikli bir dönemi, gevşemeyi, bir şekilde bir planla karşılık verebilmeyi sağlar...

Sınırlarımızı zorlamak; bazı olaylar denetlenebilir yahut tahmin edilebilir olsalar da strese yol açabilirler. Çünkü bizi yeteneklerimizin sınırına iterler ve kendimize ilişkin görüşlerimizi kökünden sarsarlar.

Bu durum aslında kendimizi tanımamız ve hayatımız hakkında önemli kararlar alma, değişiklikler yapmamıza yol açar.

“Olumlu olaylar çoğu kez uyum gerektirse ve strese yol açıcı olsa da, çoğu araştırma olumsuz olayların psikolojik ve fizikî sağlığımız üzerinde olumlu olaylardan çok daha büyük bir etkiye yol açtığını gösterir... Bu tür olayların bir meydan okuma olarak görülmesini etkileyen ferdî özellikler vardır...”

Dahilî çatışmalar; stres şuurlu yahut şuur dışı olabilen çözümlenmemiş çatışmalar gibi dahilî süreçlerle de ilgili olabilir.

Çatışma; birbiriyle bağdaşmayan yahut karşılıklı olarak birbirini dışlayan hedefler yahut eylem çizgileri arasında seçim yapmak gerektiği zaman gerçekleşir...

Öfke ve saldırganlık; stresin yol açtığı genel bir tepkide saldırganlığa yol açabilen öfkedir. “Engellenme-saldırganlık” varsayımı ekseninde; bir kişinin hedefe ulaşma çabası ne zaman engellense bir saldırganlık dürtüsünün ortaya çıktığını, bunun da davranışı engellemeye yol açan nesne yahut kişiyi incitecek şekilde güdülediğini varsayar.

Araştırmalar saldırganlığın engellenmeye kaçınılmaz bir tepki olmadığını gösterirken, saldırganlığın bu tepkilerden biri olduğu açıktır.

Engellenme kaynağına doğrudan saldırganlık her zaman mümkün yahut uygun değildir. Zaman zaman kaynak belirsizdir, yahut fizikî varlığı yoktur. Kişi neye saldıracağını bilmez ancak öfke duyar ve bu duyguları aktaracak bir nesne arar. Engellenmeden duyulan şahsî sorumluluk zaman zaman öylesine güçlüdür ki saldırı tehlikeli olacaktır. Şartlar engellenme nedeniyle ortaya çıkan saldırganlığı engellediği zaman saldırganlık yer değiştirebilir. Saldırganlık eylemi düş kırıklığının gerçek nedeninden çok masum bir kişiye yahut nesneye yönelebilir.

“Bilişsel” bozukluk; insanlar ciddi stres nedenleriyle karşılaştıklarında gerçek bir “bilişsel” bozukluk da gösterebilirler. Yoğunlaşmakta ve düşüncelerini mantıkî biçimde örgütlemekte zorluk çekerler. Kolayca saptırılabilirler. Sonuç olarak görevlerdeki, özellikle karmaşık görevlerdeki performansları kötüleşme eğilimi gösterir.

Yüksek hissî uyarılma seviyeleri zihnin işleyişine etki edebilir.

Bir stres nedeninden dolayı ne kadar endişeli, öfkeli yahut depresyon içinde olursak, “bilişsel” bozukluk yaşama ihtimalimiz de o kadar artar.

“Bilişsel” bozukluk, bir stres nedeniyle karşılaştığımızda aklımızdan geçen düşüncelerin sapmasından da kaynaklanabilir... Muhtemel eylem kaynakları üzerinde düşüncelere dalarız, eylemlerimizin sonuçları hakkında endişeleniriz ve duruma başarıyla el koyamadığımız için kendimizi suçlarız.

“Bilişsel” bozukluk insanları stresli dönemlerde düşünceye saplanıp kalmak şeklinde, davranış kalıplarına katı bir biçimde bağlanmaya da yöneltebilir.

Bazı insanlar duruma uygun olmayan, eski, çocuksu davranışlara başvururlar. Tedbirli kişi daha tedbirli hale gelebilir ve tamamen pes edebilir. Bu arada saldırgan kişi denetimi kaybedebilir ve amaçsız biçimde her yönde saldırıya geçebilir.

Strese psikolojik tepkiler; neşeden anksiyeteye, öfkeden düş kırıklığına ve depresyona kadar değişen hissî tepkilere yol açar

Anksiyete; bir stres nedenine karşı en genel tepkidir. Anksiyete derken; çeşitli derecelerde yaşanılan “üzüntü”, “kuruntu”, “gerilim” ve “korku” gibi terimlerle ifade edilen, hoş olmayan duyguları kast ediyoruz.

***

İnsan şuurunun “kendi oluş”u sürecinin maksatlılığına münasip dış ortamın olmamasına bağlı geliştiğine inandığım bir çok rahatsızlık, duygu durum bozuklukları, depresyon ve çeşitleri, bunların yanında anksiyete, stres vs geniş bir yelpazeyi oluşturmaktadırlar. Normal ile patoloji arasındaki çizginin flû olması vesilesi ile –diyelim- hastalık tariflerinin her birimizi “ısıran” bir yönü var. Normalin her kabarması –öyle yahut böyle- çeşitliliği içerisinde patoloji tariflerine vesile oluyor.. Olması gerekenin olmaması-olamaması... Kişinin eşya ve hadiseler karşısında rahat olamaması... Eşya ve hadiseleri tanıdık, aşina bulamaması, manalandıramaması... Kendini “anlayacak” muhatap bulamaması... Ortak “dil”in olmaması... “Varoluş cehdinin” azmi, arzusu, telâşesi, “tabiî mecburiyeti”, görevi, enerjisi, yaratılış gayesine erme, “ne olacaksam olayım...”ın sıkışma, tıkanma safhaları imiş gibi geliyor: Kelebeğin cama çarpıp durması... Bu şekilde “öğrendiği” ve hazmedemediği hayat, hayatı. Hepsinin “öğrenilmiş çaresizlik” durumları şeklinde; stres, anksiyete, depresyon, bir çok rahatsızlığın aynı kök-merkezden, vasattan, temelden kaynaklandığını düşünüyorum; olması gerekenin olmaması, olamaması, suyun yatağını bulamaması, “ördek yavrusunun suyunu...”

***

Hasta, poliklinik, doktor, reçete!... Bahis uzun idrak kısır...

Mevla görelim neyler...

NOT: "STRES VE TEPKİLER" ve "ÖĞRENİLMİŞ ÇARESİZLİK" makalelerindeki iktibaslar için kaynakça:

1. CURRENT PSİKİYATRİ -Tanı ve Tedavi-; Michael H. Ebert, Peter T. Loosen, Barry Nurcombe; Güneş Kitabevi, 2003, Çeviri editörleri: Sunar Birsöz, Taha Karaman.

2. PSİKOLOJİYE GİRİŞ -Rita L. Atkinson, Richard C. Atkinson, Edward E. Smith, Dary J. Bem, Susan Nolen-Hoeksema, Arkadaş Yayınları, Çeviri: Yavuz Alogan, 2002, 2. Baskı.

http://www.drfatihdamla.up.to/

AYLIK DERGİSİ ARALIK SAYISI BAYİLERDE!

2010-12-01T10:19:00.000-08:00

FATMAGÜL'ÜN SUÇU NE?

Selâm İle...

Devletin eğitim kurumları, parasız derken paralı olmuş ve özel dershanelere muhtaç kılınmışken ayrıca kendi içinde bir çok problemle boğuşuyor. İşin teknik boyutları bir yana, eğitim meselesiyle iç içe şu hususları da vurgulamalıyız:
Eğitim meselesi ahlâk meselesinden ayrı tutulamaz.
Eğitim meselesi ideoloji meselesinden ayrı tutulamaz.
İdeolojisi olmayan bir devletin eğitimi de olmaz aslında.
Genç beyinlere, yaşanmaya değer hayatla ilgili bir dünya görüşü verilmiyor aslında. Kendilerinde yok ki başkalarına versinler.

“Çağdaş eğitim” denilen kapitalist zihniyetten başka bir şey verilmiyor aslında, o da taklidin taklidi soyundan. Yani kısaca, ne ilimde, ne irfanda, ne sanatta, ne kültürde, ne edebiyatta, ne teknikte bir seviye yok. Kitap okuma oranımız binde 1, Avrupa’da yüzde 20’ler civarında iken. Kemalist ve modern eğitimin 80 küsur yıllık serencamı bu. Yetiştirilen dilsiz, idraksız, kitapsız nesiller.

Öğretmenlik gibi kutsal kabul edilen bir mesleğin, Cumhuriyet tarihi boyunca nasıl ayaklar altında olduğu ve öğretmenlerin şahsiyetsiz ve güdük olmaları istendiği malum.
Ekonomik olarak öğretmenlerin durumu da içler acısı; işportacılık yapan, ek iş yapan öğretmenler… Üniversitelerimiz ise dünya sıralamasında Afrika ülkeleri düzeyinde. Asistanlık-doçentlik çarkı da kişinin eğitimini ve kültürünü geliştirmiyor bilakis köreltiyor. Cahil Proflar sürüsü buna misal. Zaten 1928 Harf inkılabı ile bir gecede millet cahil bırakıldı ve yerine de bir şey konamadı.

Hiçbir telif sahibi eser vermeden gerçekleşen Cumhuriyet devrimleri kitapsızlığımıza ve cehaletimize misaldir. Öyle ki kendi kanunlarını bile Fransızından, İtalyanından, İsviçrelisinden bire bir aldılar. Ve maymunvarî Batı taklitçiliği sonucunda doğan küsbe nesiller.
Uyuşturucu ve alkol kullanma yaşı 11-12 yaşlarına yani ilköğretime kadar indi. Allah Resûlünün, 7 yaşında çocuklarınıza dini eğitim verin, emrini cahillikle suçlayanların sonu böyle oldu.
Üniversitesi de böyle Lisesi de böyle; varsa yoksa etiket, mevki-makam derdi. İstenen böyle bir nesildi zaten şimdi bu seviyesizlikten şikayet ediliyor.
Bir tarafta azılı bir gürûh varken, diğer tarafta rengini , kimliğini belli eden düşman bir yana, “islamcı” kisve altında müslümanları sekülerlik yolunda sisteme entegre eden okullar; esasında bu okullar, bizce diğerlerinden daha korkunç ve aşağılık.

İnsanı, gereksiz ve samimiyetsiz bir çehre sahibi yapmaya namzet bu şeytan efendi'nin okulları, Amerika'nın “Ilımlı İslam Projesi'nin bir ahtapot gibi her yana yayılmış şeytan yuvalarıdır.
Belki içki içen bir adam yaptığı hatadan dönecek ve bir daha birahâneye gitmeyecek; fakat ya “islam kisvesi” altında müslümanları uyuşturanlar nereden nereye geri dönecek?
Kapağımızda da bu mevzuyu işlediğimiz gibi bu tehlikeye karşı bir daha dikkat çekiyor ve diyoruz ki; ne şu, ne bu, ne sekülerlik yolunda sarhoşluk, ne “diyalog” adı altında ihanet ve ne de başka bir izm yahut akım: SADECE ŞERİAT!

Bu ay yine muhtevasısade suya tirit dergilerden olmamaya çalıştık her zaman ki gibi.
Av. zeliha hanımın, Sezâi beyefendinin yazıları ve tele röportajımız kapak mevzumuzla alakalı.
Bilgehan Yusuf ve Ömer emre dış politika ve iç politika üzerine değerlendirmeler yapıyorlar bu ay yine. Kâzım Albayrak, hükümetin aydın Doğan'ın borcunu affetmesini ve diğer gündemdeki meseleleri ele alıyor..

Necib Müftüoğlu on iki imamı anlatıyor; kıymetli bir yazı olduğuna inanıyoruz. Sedat bey Teffekkür ve Mantık'ı ele alıyor bu ay.

Bu ay Milli gazete yazarıAli Haydar Haksal beyefendi ile söyleşi yaptık; sanattan siyasete bir çok mevzu konuşuldu ve sohbet havasında geçti. Alakanıza sunuyoruz.

Fatih Turplu bir deneme yazısı, Bilal Atış bir hikaye ve Cem Yılmaz Kartaca'yı anlatıyor. Ali Acar bir iktisat yazısı ile bulunuyor ve ilginç tesbitler yapıyor.

Haberlerimiz ve diğer içeriğimizle elimizden geleni sizlere sunmaya çalıştık. Selâm ve duâ ile. Allah'a emanet olun...

Zaman Üzerine Metinler: Unutmanın Doğası ve Döngüsel Zaman

2010-10-22T12:10:00.001-07:00

Birinci Yanılgı: Zaman Çizgiseldir

Zaman çizgisel bir düzleme sahip olsaydı, onun üzerinde dümdüz gittikçe tüm geçmişi geride bırakmamız ve sonra da afiyetle o yolun sonundan aşağı, zamansızlığa düşmemiz gerekirdi. Ama düşemiyoruz. Yani evet, bazıları ahmakça düşüyordur. Hatta "ne kadar uzaklaşırsam o kadar çabuk geçer" diye düşünüp zaman aşımı diye bir şeyden medet umanlar bile olabilir. Ancak işe yaradığını düşündüğümüz bu kavram aslında bir yanılsamadan ibarettir.

Yaşadığımız sıkıntının zamanla bize önemsiz görünmesi, o derdin gerçekte de önemsiz olmasından ve değer yargılarımızın onu iptidaileştirmesinden kaynaklanır. Bizlerse yaralarımızın iyileşmesini zamana bağlar ve onun herşeyin ilacı olduğuna inanmayı tercih ederiz. Çünkü bize onca acı çektiren şeyin aslında pek de önemli bir dert olmadığını kabullenmektense zamanı tedavimize paravan kılmayı yeğleriz. Oysa ki zamanın değil, algılarımızın değişmesi bizi kurtarır. Algı; duygu ve düşünce dünyamızı hizaya sokan, bir şeyi bizim için önemli ya da önemsiz kılan yegane etmendir.

Bu noktada bir hatırlatma yapmak isterim: Bu yazıda zaman kavramı ile ilişkilendireceğimiz eylem 'unutma' eylemidir. Hissettiği acıyı muhafaza eden ve onu kaydadeğer bulan insanın, tıpkı suyun varlığını kanıksamış ve kendi benliğinin parçası haline getirmiş bir balık gibi, kendi üzgünlüğünün içinde yaşamayı öğrenmesi hali insanın bir başka yeteneğine işaret etmekte olduğundan, ileriki yazılarda ele alınacak ve -bir de tüyo vereyim- kutsanacaktır.

İnsan dinamik bir varlıktır, bu onun hem zaafı hem de yeteneği sayılabilir. Zaman geçtikçe eski sıkıntıların yerini yenisi alır ve meşguliyetler değişir. Acısını çekmeye değer bulduğumuz imtihanlar yer değiştirebilir. Bütün denklem bunun üzerine kurulmuştur, insan algısı hangi acıyı ön sıralara yerleştirirse onun ıstırabı duyulur.

Zamansa bırakın unutmaya yardımcı olmayı, yaşanmış tüm hadiseleri hafızasında saklayan ve hiçbirinin silinmesine izin vermeyen, kapalı bir fanus gibidir. Zira nefes aldığımız sürece eteğimizin dibinden ayrılmayacağını idrak ettiğimiz, bizimle var olan ve biz yok olana dek de varlığını sürdürecek olan zaman mefhumu, tam da fani olmaktan ötürü ondan asla kurtulamayacağımızı gösterir. Böylece zaman, geride kaldıkça siliniverecek tüm o duygu ve düşünceler ihtimalini ortadan kaldırıp çizgisel değil, bilakis döngüsel olduğunu, biz fanilere kanıtlar. (Bu ayrım aşağıdaki çizimle ayrıntılandırılmıştır.)

Onun döngüselliği, bir daire içerisinde her türlü zaman birimini barındırdığı anlamına gelir. Bu durumda, ne geçmiş geçmişte kalmıştır, ne de gelecek bizden çok uzaklarda saltanat sürmektedir. İçiçe geçen dün-bugün ve yarın kavramları, sandığımız gibi birbirinden kopuk parçalar halinde bulunmayıp, "ömrün herhangi bir günü" olma paydasında birleşirler.

Bu her ne kadar insan hayatı için meşakkat yaratan bir durum gibi görünse de, kendi içinde pek çok avantajı da barındırır. Böylece, örneğin dün gördüğünüz bir güzellik siz onu unutmayı istemediğiniz müddetçe tazeliğini korur. Yahut bundan seksen sene önce yaşanmış bir hatırayı daha dünmüş gibi hatırlayabilir, bahşedilmiş bir ânın yeniden yaşanmasının mümkünlüğünü düşleyebilirsiniz. Bugün hissettiğiniz bir acıyı döngünün gerisine iterek, dairenin geçmişte kalan bölmesine emaneten bırakabilir, geleceğe dair bir zaman parçasının izlerini bugünden hissedebilirsiniz.

Zaman içerisinde zihinsel yolculuk yapabilme fırsatı tanıyan bu nitelik, her ne kadar soyut bir imkan vadediyor olsa da, temel kavramımız olan zamanın sonsuz bir soyutluğa sahip olması buna sebeptir. Kendisi somut olmayan bir mefhumun imkanları da somut/maddesel olmayacaktır.

Zaman ve unutmak kavramları arasında ilişki kurarken, bahsettiğimiz bu döngüselliği algılamak öncelik taşır. Bunun dışında, kendisinden bir türlü aşağıya düşemediğimiz, sürekli işleyen, ilerimizde, gerimizde, yahut herhangi bir yerimizde asılı kalmaya devam eden dünyevi zaman, bu anlamda sanıldığı gibi unutmaya yarayan bir ilaç, kat'a değildir. Unutmanın insan varlığı için ne ifade ettiği ve gerekli bir eylem olup olmadığı ise başka bir yazının konusudur.

Alıntıdır; http://kristensenn.blogspot.com/

ZAMAN ne büyük mesele..?

2010-10-22T11:51:00.000-07:00

Hafıza, geçmişi ve geleceği içinde barındırır. Bu yüzden geçmişte, gelecek de ancak hatırlanabilir. Geçmişteki bir vakayı "idi" şeklinde andığımız için, şu anda o vakanın olmadığını; aynı şekilde gelecekte "ecek-acak"lı bir olay, şu anda var olmadığı için Olmadığını söyleyebiliriz. Dolayısıyla, geçmiş ve gelecek ancak hafızadadır. Ve içinde yaşanılan "an"da saklıdır. Yani her şey, "şu anki zamanda" saklı sonucuna varmak yanlış olmasa gerek..

Söylenecek çok şey olduğunu biliyorum, -öyle gibi- ama sözkonusu zaman olunca, kelimeler biraraya gelemiyor..

NECİP FAZIL-ÇİLE

2010-09-03T13:06:00.000-07:00

Niçin küçülüyor eşya uzakta?
Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?
Zamanın raksı ne bir yuvarlakta?
Sonum varmış, onu ögrensem asıl?

Gaiblerde bir ses geldi: Bu adam,
Gezdirsin boşluğu ense kökünde!
Ve uçtu tepemden birdenbire dam;
Gök devrildi, künde üstüne künde...

Pencereye koştum: Kızıl kıyamet!
Dediklerin çıktı, ihtiyar bacı!
Sonsuzluk, elinde bir mavi tülbent,
Ok çekti yukardan, üstüme avcı

Ateşten zehrini tattım bu okun,
Bir anda kül etti can elmasımı.
Sanki burnum, değdi burnuna (yok)un,
Kustum, öz ağzımdan kafatasımı

Bir bardak su gibi çalkalandı dünya;
Söndü istikamet, yıkıldı boşluk.
Al sana hakikat, al sana rüya!
İşte akıllılık, işte sarhoşluk!

Ensemin örsünde bir demir balyoz,
Kapandım yatağa son çare diye.
Bir kanlı şafakta, bana çil horoz,
Yepyeni bir dünya etti hediye

Bu nasıl bir dünya, hikayesi zor;
Makâni bir satıh, zamanı vehim.
Bütün bir kainat muşamba dekor,
Bütün bir insanlık yalana teslim.

Nesin sen, hakikat olsan da çekil!
Yetiş körlük, yetiş, takma gözde cam!
Otursun yerine bende her şekil;
Vatanım, sevgilim, dostum ve hocam!

Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın,
Benliğim bir kazan ve aklım kepçe,
Deliler köyünden bir menzil aşkın,
Her fikir içimde bir çift kelepçe.

Niçin küçülüyor eşya uzakta?
Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?
Zamanın raksı ne bir yuvarlakta?
Sonum varmış, onu ögrensem asıl?

Bir fikir ki sıcak yarad kezzap,
Bir fikir ki, beyin zarında sülük.
Selam sana haşmetli azap;
Yandıkça gelişen tılsımlı kütük.

Yalvardım: Gösterin bilmeceme yol!
Ey yedinci gök, esrarını aç!
Annemin duası, düş de perde ol!
Bir asâ kes bana, ihtiyar ağaç!

Uyku, katillerin bile çeşmesi;
Yorgan, Allahsıza kadar sığınak.
Teselli pınarı, sabır memesi;
Size şerbet, bana kum dolu çanak.

Bu mu, rüyalarda içtiğim cinnet,
Sırrını ararken patlayan gülle?
Yeşil asmalarda depreniş, şehvet;
Karınca sarayı, kupkuru kelle...

Akrep nokta nokta ruhumu sokmus,
Mevsimden mevsime girdim böylece.
Gördüm ki, ateşte, cımbızda yokmuş,
Fikir çilesinden büyük işkence.

Evet, her şey bende bir gizli düğüm;
Ne ölüm terleri döktüm, nelerden!
Dibi yok göklerden yeter ürktüğüm,
Yetişir çektiğim mesafelerden!

Ufuk bir tilkidir, kaçak ve kurnaz;
Yollar bir yumaktır, uzun ve dolaşık.
Her gece rüyamı yazan sihirbaz,
Tutuyor önümde bir mavi ışık.

Büyücü, büyücü ne bana hıncın?
Bu kükürtlü duman, nedir inimde?
Camdan keskin, kıldan ince kılıcın,
Bir zehir kıymak gibi, beynimde.

Lugat, bir isim ver bana halimden;
Herkesin bildiği dilden bir isim!
Eski esvaplarım, tutun elimden;
Aynalar söyleyin bana, ben kimim?

Söyleyin, söyleyin, ben miyim yoksa,
Arzı boynuzunda taşıyan öküz?
Belâ mimarının seçtiği arsa;
Hayattan mühacir; eşyadan öksüz?

Ben ki, toz kanatıi bir kelebeğim,
Minicik gövdeme yüklü Kafdağı,
Bir zerrecigim ki, Arş'a gebeyim,
Dev sancılarımın budur kaynağı!

Ne yalanlarda var, ne hakikatta,
Gözümü yumdukça gördüğüm nakış.
Boşuna gezmişim, yok tabiatta,
İçimdeki kadar iniş ve çıkış.

Gece bir hendeğe düşercesine,
Birden kucağına düştüm gerçeğin.
Sanki erdim çetin bilmecesine,
Hem geçmis zamanın, hem geleceğin.

Açıl susam, açıl! Açıldı kapı;
Atlas sedirinde mavera dede.
Yandı sırça saray, ilahi yapı,
Binbir avizeyle uçsuz maddede.

Atomlarda cümbüş, donanma, şenlik;
Ve çevre çevre nur, çevre çevre nur.
Içiçe mimari, içiçe benlik;
Bildim seni ey Rab, bilinmez bilinmez meşhur!

Nizam köpürüyor, med vakti deniz;
Nizam köpürüyor, ta çenemde su.
Suda bir gizli yol, pırılıtılı iz;
Suda ezel fikri, ebed duygusu.

Kaçır beni ahenk, al beni birlik;
Artık barınamam gölge varlıkta.
Ver cüceye, onun olsun şairlik,
Şimdi gözüm, büyük sanatkarlıkta.

Öteler öteler, gayemin malı;
Mesafe ekinim, zaman madenim.
Gökte saman yolu benim olmalı;
Dipsizlik gölünde, inciler benim.

Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök!
Heybem hayat dolu, deste ve yumak.
Sen, bütün dalların birleştiği kök;
Biricik meselem, Sonsuza varmak...

Necip Fazıl...

Maya Uygarlığı: Mayalar ve Sonları

2010-09-03T13:00:00.000-07:00

Yüzyilin basindan beri bilim adamlari Mayalar'in kim olduklarini, nasil yasadiklarini, ve uygarliklarinin bir anda neden yok oldugunu arastiriyorlar. Bu garip uygarlik MS 300'lerde dünyanin en gelismis uygarligiydi ama dünyanin günesin çevresinde 365 günde döndügünü bile bilen Mayalar tarihin en kanli kasaplariydilar ve yemeklerini dahi yarim birakarak birden yok oldular. Mayalar'in bilimi ve kültürü vardi, onlara bu bilgiyi kim ögretmisti?.

Isik ve sihir

Her yil ilkbahar ve sonbaharda, turistler, El Kastide Chicken Itza'nin etrafinda toplanip, günes Isiginin yavas yavas piramidin merdivenlerinden yükselip muhtesem iki iblis basinin taban oymasini izliyorlar. Bu piramit, yaradilis ve dönüsümün kudretli tanrisina, Kukulcan'a ithaf edilmistir. Piramitte 4 merdiven ve her merdivende 91 basamak bulunur. En tepedeki platformla birlikte bu basamaklar 365 adettir. Bu günese göre hesaplanan yila esittir ve Mayalar'in astronomide ileri olduklarini gösterir. ?blislerin baslari, dinsel ayinlerde kurban edilmis insan kemiklerinin ve onlarin altin mücevherlerin bulundugu dogal bir kuyuyu isaret etmektedir.

Guetamala ormanlarindaki, kan kirmizi rengindeki piramidin önünde, büyük bir kalabalik saatlerdir ayakta bekliyordu. Kimse kipirdamiyordu; tüm gözler, piramidin dorugundaki atalarin bilgileriyle dolu süslü kafatasindaydi. Kalabalik kralin hareketlerini göremiyor fakat dinsel bir ayin oldugunu anlayabiliyordu. Kral yanardagda olusan keskin taslari alip penisini delecek ve sonra yaranin üstünü bir iple baglayip; kanin agaç kabugundan yapilmis kaba akmasini saglayacakti. Daha sonra bunu alip, bir ates yakacak, bu atesten yükselen duman araciligiyla iblisle konusacakti. Ve Kral, ortaya çikti pestemalinin altindan kanli elini göstererek, atalarinin mesajim daha öncelerde de oldugu gibi yine haykirdi; "Savas için hazirlanin" Kalabalik, nese içinde tekrarladi. Artik kan dökme zamani baslamisti.

KAN HASADI

Eski Maya toplumunda politik ve dini olaylar, korkunç kan dökme ayinlerinin nedeniydi.

Savas, onlarin yasamiydi

Mayalar kimdi? inanilmaz büyüklükteki piramitleri Amerika'nin ortasina insa eden ve sonra birdenbire terkedip kaybolan bu insanlar kimlerdi? Neden o garip dinsel kurallara inaniyorlardi? Bu sorular bugüne kadar sayisiz bilim adaminin zihnini kurcaladi. 150 yil geçtikten sonra Mayalar daha anlasilir olmaya basladilar. Artik, Mayalarin MS. 250-900 arasinda yasadiklarini, dönemlerinin en gelismis yazi sistemini bulduklarini, matematikle ilgilendiklerini , astrolojik takvimler olusturduklarini ve piramitler insaa ettiklerini biliyoruz. Bugüne örnek olacak mimari örnekler bulundu, insaatlarini, yagmur ormanlarina zarar vermeden belli zamanlarda yapiyorlardi. Mayalar dogalligin bozulmamasi için bize iyi bir ders vermislerdir, Güney Belize'nin orman kapli daglarinda; yeni bulunan dört Maya kenti gösteriyor ki; Mayalar buralarda yasamaktan kaçinmislardi, iste buralari 900'lü yillarda yokolan Mayalarin toplumsal yasamlari hakkinda henüz çözülememis bir çok soruya isik tutacaklardi. "National Geographic" yazarlarindan arkeolog George Stuart; "Her sabah uyandiginida Maya'lar hakkinda ne kadar az sey bildiginiizi düsünüyorum, bu tropik iklimde nasil yasadiklarinin %1 ini ancak biliyoruz" diyordu. Kisitli imkanlara ragmen, arkeologlar, sanat tarihçileri, yazit uzmanlari, antropologlar, cografyacilar, ve dil uzmanlari yillardir Mayalarin pesinde. Ortada, "Mayamanik" bir durum var; Tennesse Üniversitesi arkeologlarindan Arthur Demarest son 4 yildir Kuzey Guetemala'da Maya kenti Dös Pilas'i inceliyor. Demarest'e göre ormanin içinde kayip kentler var; buralarda çözümlenemeyen yazitlar bulunuyor ve bu yazitlar Mayalarin ani yok olusunu açiklayabilir. Ortaya çikan bilgi patlamasi, siddetli tartismalar yaratti. Kimin kuraminin dogru oldugu tartisiliyor. Yine de uzmanlar bir görüs üzerinde fikir birligine vardilar; savas, Maya halkinin olusmasinda ve yasaminda kilit noktaydi.

Oyun topu

Mayalar'in top oyunlari hem eglence hem de dinsel törenler içindi. Seyirciler, sonuçlar üzerinde bahis oynarlardi. Günesin veya Ay'in sembolü olan bu top hep havada kalmaliydi. Topu düsüren kaybediyordu ama oyunu degil yasamim da; oyunun finalinde kurbanlar hazirdi. Galipler, kaybedenlerin baslarini kesip top olarak kullandilar ya da öldürüp vücutlarini piramitlerden asagiya sallandirdilar

Maya kentleri yasamak için degil miydi?

Mayalarin spordan dine kadar her konuda iskence ve kurban törenleri düzenliyorlardi. Meksikali Antropolog Carlos Navarette "Bu, Mayayla ilgilenenleri sok edecek bir iddiadir" diyor. Klasik Maya Kültürü'nün olusmaya basladigi MS 250'den sonraki yüz yillarda, küçük çatismalardan, büyük savaslara dönüsen kabile çekismeleri, görkemli kentlerin hayalet kasabalara dönüsmesine neden oldu. ilk batili arastirmacilar olan Stephens ve Latherwood, büyüleyici diye tanimladiklari Copan, Palenque, Uxmal ve digerleri hakkinda kitaplar yazmaya basladilar. Stephens'in yazdigi basarili kitaptan sonra onu, Catherwood ve diger yazarlar takip etti. Sonraki yarim yüzyilda Popol Vuh (Mayalari anlatan kutsal kitap) ve "Relacion de las Cosas de Yucatan" adli kitaplar yayinlandi. 16. yüzyildan sonra piskopos Diego de Lan da, Maya kültürüne karsi ispanyol zaferlerini anlatan bir kitap yazmisti. 1890'larda ise, ingiliz arastirmaci Alfred Maudsiay degisik kaynaklardan derleyerek, Maya kentlerinin mimarisini anlatan bir katalog olusturdu.

Tüm bilgiler, 19. Yüzyil bilginlerini hiyeroglif yazilarini yorumlamaya, Mayalarin tarihini yeniden incelemeye ve bu toplumun neden yok oldugunu arastirmaya itti. 20. yüzyilin ilk yarisinda daha çok kazilar yapildi ama hala ortaya ciddi bir sey çikmamisti. 1950'lerde Carnegie Enstütüsü'nden J. Eric Thompson ve SIyvanus Morley, bölgeyi incelemeye aldilar onlara göre bulunan kentler, yasamak için degil dinsel ayinler için yapilmisti. Yazitlarda astronomi ve takvim çalismalari yer aliyor, tarihi olaylar, çiftçilik yöntemleri ve tarinidan bahsedilmiyordu. Böylece bu mekanlarin sadece özel durumlar ve çalismalar için yapildigi kanitlaniyordu. Morley ve Thompson; Mayalarin yok oluslarina ait bilgileri antik kentlerden elde edemeyeceklerini düsünüyorlardi. Çagdas bilginler, daha iddiali ve umutlu, modern teknoloji gibi bir de avantajlari var;

örnegin radyo karbon testi.

Dos Pilos'ta çalisan Arthur Demarest MS. 761'den önce ve sonra olarak Mayalarin tarihçesini iki bölüme ayirdi. 761'den önce savaslar düzenliydi; kabileleri tek bir yönetim altinda toplamak için yapilirdi. Ama 761'den sonra savaslar; kabile üstünlügüne ve mallarin yagmalanmasina dayanmaya basladi. O yil, Dos Pilos Krali kabilelere dur demek için savas açti ama Tamarindito'da yakalanarak kurban edildi. Demarest'e göre; bu dönemden sonra ortaya çikan soylu kanun yapicilari, çikar ugruna birbirlerini yemeye basladilar ve güçleri çok artti. Böylece sivil iç savas basladi; iste bu da Mayalarin sonu oldu ve buna benzer olaylar baska bölgelerde de yasandi.

Susuzluk ve nüfus patlamasi kuramlari

Florida Üniversitesi arkeologlarindan Arlene ve Diana Chase'e göre Belize'de yaptiklari arastirmalarin sonucunda, kabile savaslari Mayalarin sonunu hazirlamisti. Bu iki arkeolog, kazilarda binalar üzerinde hasarlar tespit etmisler ve gömülmemis bir çocuk iskeletiyle, silahlar bulmuslardi. Bir çok uzman yok olusun nedenini savaslara baglarken, baskalari bunun hikayenin tümü olmadigini düsünüyor. Yokolmada rol oynayan bir diger neden; yagmur ormaninin ekolojik dengesindeki ani bir bozukluk olabilirdi. Arizona Üniversitesi arkeologu Patrick Culbert; "Yeralti çalismalarindan anladiginiiza göre, neredeyse orman tamamen yok olmus"diyordu.Su sikintisi, yok oluslarinda rol oynamis olabilirdi. Cincinnati Üniversitesi arkeologlarindan Vernon Searborugh ise, Tikal'deki kazisinda gelismis kanalizasyon sistemleri buldu. Yilin 4 ayi yagmurlu bir bölgede yasayan bu insanlarin ani bir susuzluga ugramalari gerçekten yok olus nedeni olabilirdi. Bir baska neden nüfus patlamasi olabilir, yirmi kentten toplanan bilgilerden anlasildigina göre km kareye 200 insan düsüyordu.

Culbert'e göre;

endüstrisi olmayan bir toplumda nüfus bir sorun olabilir. Arastirmacilar, kazilarda, iyi gelismemis çocuk iskeletleri buldular, bu da yetersiz beslenmenin göstergesi olarak kabul edilebilir. Yine Culbert, böyle karmasik ve kalabalik bir toplumun çöküs nedeninin; savas, çilgin bir kral, açlik ya da susuzluk olabilecegini düsünüyor ve ekliyor "Böyle bir toplumun çöküsü için milyonlarca neden söylenebilir".

Takvimi ve dis dolgusunu bilen insanlar

Bu çöküsten çikarilacak ders nedir? Birçok uzman, çevreci mesajlar veriyor; Culbert;
"Nüfus patlamasi, ekolojik dengeyi bozdu ve milyonlarca insan öldü." diyor. National Geographic dergisi yazari George Stuart ;bu fikre katiliyor ve bu bilgilerin günümüz dünyasinin sorunlarini yeterince çözemese bile önemli uyarilarda bulundugunu düsünüyor. Ona göre en önemli mesaj, yagmur ormanlarini kesmemek ama digerleri bundan pek emin degil. Hiyeroglif uzmani Stephen Houston de, Mayalardan daha pek çok ders alinacagi düsüncesinde; "Çok farkli bir toplumdular ve onlari bir arada tutan çok baska bir seydi".

Arkeologlar, Mayalarin gerçekten farkli bir toplum oldugunu, onlarin günlük yasamlanndan çikariyorlar. Mezarlarda bulunanlar, gömütler, alelade evlerin mimarisi ve bulunan duvar resimleri; ortalama bir Maya gününün nasil geçtigini bizlere gösteriyor. 57 kisiden olusan tipik bir Maya ailesi kahvaltida sicak çukulata, yeterince zengin degillerse haslanmis misir ve seker kamisi yiyorlardi ve "atole"denilen bir içki içiyorlardi. Genelde evler tek odali ve çamur sivaliydi. Büyük olasilikla gün içinde misir, bezelye, tavsan ve hindi diger yiyecekleri arasindaydi.

Hasat mevsimi erkekler tarlalarda çalisirken, kadinlar evde yemek pisiriyorlardi. Günün sonunda tüm aile evde toplaniyor ve evin reisi küçük bir dini ayinle atalara dua ediyordu. Zamanlarini sadece tarimla geçirmiyorlar, piramitler ve tapinaklar insa ediyorlardi. Genelde dügün törenlerine kutlamalara, astrolojik ve takvimsel çalismalara katiliyorlardi. Böyle zamanlarda kral kurbanlar kesiyor ve top oyunlari düzenliyordu. Kaybedenler piramide asiliyor ya da kurban ediliyordu. Çiftçiler bu günler için yemek hazirlayip, standlar açiyorlardi. Mayalar'in gelismis bir estetik anlayisi vardi. Yale Üniversitesi antropologu Michael Coe "Mayalar" adli kitabinda; "Aileler çocuklarinin burunlanna onlarin gücünü artirici süsler takarlardi" diye yaziyor. Mayalar ayni zamanda bebeklerin iskeletlerine sekil vermek amaciyla onlari sararlar ve koni seklinde bir sapka takarlardi. Belki de günümüzün besik ve kundak aliskanligi onlardan miras kalmistir. Bazi arastirmacilar, bu sekildeki kafataslarinin bu aliskanligin sonucu oldugunu ileri sürüyorlar. Mayalar dislerini bazen "T" seklinde bazen de delerek doldururlardi (anestezi yapip yapmadiklari kesin degil). Dislerini çogunlukla degerli taslarla en çok da yesimle kaplarlardi. Coe'ya göre; genç erkekler evlenene kadar kendilerini siyaha boyuyorlar daha sonra ise degisik dövmelerle süsleniyorlardi. Bu bilgiler sadece bulunan nesnelerden degil geride biraktiklari hiyerogliflerden de ögrenildi.

GECMiSi YASIYORLAR

Meksika daki tur rehberleri bir öykü anlatirlar.Bir turist, korku içinde piramitlere bakar ve rehbere dönüp; "Bu binalarin hepsi çok güzel, fakat tüm insanlar nereye gitti?" der. Rehber kafasini alayci bir sekilde sallayarak cevap verir; "Su anda bir Maya île konusuyorsun, bizler hala buradayiz hiç bir zaman burayi terk etmedik". Yasanan karmasa, Maya bilmecesinin kalbindedir. Bilim adamlari binlerce yil Öncesindeki Maya imparatorlugu'nu arastirirlarken bugün Guatemala çevresinde 1.200.000,Belize çevresinde ise, 5.000.000 Maya insani yasiyor. Etnik olarak, onlar dünyanin en gelismis imparatorlugunu Orta Amerika'da kurmus insanlarin soyundan geliyorlar. Maya kalintilarini gezmeye gelen birçok turist Amerika'da eski Mayalarin torunlarinin yasadigini ögrenseler soka girerlerdi. Yüzyillardir olagelen kültür etkilenmesinden sonra Orta Amerika'da yasayan Mayalarin torunlari yeni kültür yaratarak yasamlarini sürdürüyortar. Orta Amerika'da yasayan Mayalarin torunlari simdi sadece gelen ziyaretçiler ?çin atalarinin kiyafetlerini giyiyorlar. 1992'de Orta Amerika'nin yerlileri olan Maya halkina karsi Meksika devleti tarafindan zulmedildi, yapilanlar, insan haklarina aykiriydi.1990'daki toprak kavgasinda 11 kisi,1988'de de Maya halkindan 100 kisi yakalanmis ve iskence edilmisti.

30 saat boyunca hiç bir tibbi müdahale olmadan aç birakildilar ve Mayalar, 140.000 Guetamalaliyi öldürecek gerilla savasina basladilar. Hükümet onlarin köylerini yakti.16.yy'da ispanyol istilasi sirasinda birçok yerli, dini inançlarindan uzaklastirildi. Kabartmalar yikildi, dini inançlarina ait olan hersey misyonerler tarafindan harap edildi.Yeni koloniler kurmak için köle gibi çalistirildilar.400 yil ispanyollar tarafindan ezildikten sonra Meksikalilar tarafindan isgale ugradilar ve hala öyleler... Bugün Meksika Hükümeti, insan haklari adina Mayalara esit sans taniyacaklarini açiklamasina ragmen; Mayalar hala sosyo ekonomik siranin en altindalar. Chipas'ta 9 tane yerli dili musuluyor ve Meksikalilar azinliklara ragmen iktidari ellerinde tutuyorlar. Ne yazik ki, yerli nüfusu ülke potansiyelinin çok üzerinde. Ayrica yerlilerin % 70'i su sikintisi çekiyor. Bu kötü kosullarda Birçok Maya insani modern ,yasam sartlarini reddederek eski aliskanliklarini sürdürüyor. Daglarda yasayan Mayalar, 4000 yil önceki atalari gibi yasiyorlar.

"Birden beyin kanallarim açildi..."Maya yazitlari, çesitli ilgi alanlari olusturdu. Güney Alabama Üniversitesi sanat ögretmeni Linda Schele eski yazitlar konusunda birdenbire ortaya çikan ilginç bir örnektir. 1970 yilinda Meksika ziyaretinde, Palenk konferansinda Schele; 7. Yüzyil baslarindan 8. Yüzyil sonlarina kadar yasayan yasa yapicilarin kanunlarini 2.5 saat süren bir konusmada açikladi ve bunlar dogruydu. Bu nasil olmustu? Çünkü Schele bir amatördü; Profesyoneller kabartmalarin açiklamasinin bir çesit içgüdüye ve sezgiye bagli oldugunu söylüyorlar. Verilen yazi sistemine uyularak çözülmüs olabilecegin'i de ekliyorlar. Linda Schele; "Aydinlanma dakikalari kariyeriniin dönüm noktasiydi. Birden beyin kanallarini açildi ve hersey yerli yerine oturdu" diye anlatiyor. Bu olaydan sonra, bir çesit dil çözüm devrinii basladi. Bölge genç tarihi yazit uzmanlari ile doldu. 34 yasindaki Stephen Houston ile 28 yasindaki David Stuart'da bunlara dahildi. Kariyerlerine çok küçük yaslarda baslamislardi. Maya arkeologu George Stuart'in oglu ilk Maya gezintisini 3 yasindayken yapmisti ve 1984'de 18 yasindayken çözdügü bir Maya grafigiyle, Maç Arthur Dernegi tarafindan en genç yazi çözücüsü ve dahi ilan edildi. Stuart'in sonraki projesi simdiye kadar çözülmüs tüm Maya yazitlarini inceleyen bir katalog yapmak. Neredeyse yüzyillik bir çalisma bu ve genç Stuart; "Bu çalisma benden sonra da aranan bir kaynak olacak" diyor.

Bir uygarligin umutsuzlugu

Örneklerde görüldügü gibi kabartmalarda propaganda da var. Düsünün, Körfez Savasi'ni anlamak için Saddam'in konusmalannin duvarlara yazildigini...

Arlen Chase;

Mayalar'in politik ve sosyal yasamlarini çözmek için bu yazitlari okumanin yeterli oldugunu, arkeolojinin bunu saglamak için gerekli oldugunu ifade ediyor. Houston ise, yazitlarin propaganda ile dolu oldugunu, yine de bir toplumu anlamak için yararli oldugunu söylüyor.

Maya yazitlarini desifre etme üzerindeki tartismalar sürüyor, hiçbir zaman nihai çözüm bulunmayacak. Çünkü yeni bulgular farkli bakis açilari getiriyor. Chase'in arastirmalarina dayanarak söylenebilir ki, Mayalar orta sinif bir toplumdu. Mezar kazilari, yasam tarzlarinin, bilimsel yönleri kadar gelismedigini gösteriyor. Kimyasal toprak arastirmalari, iskelet incelemeleri bize onlarin hastaliklarini, tarini yöntemlerini hatta iklim kosullarini gösteriyor. Birçok arastirmaci ve bilim adami Mayalar'in yok olus gizeminin pesinde. David Freidel, Mayalar'in tarihte esine az rastlanan bir umutsuzluga düsmüs olduklari görüsünde; ona göre, geçmise bakildiginda Mayalar'in ulastigi bilimsel ve toplumsal düzeyin nedeni, hayalgücü ve reel eylemin disindadir çünkü onlar yasami anlamli kilmak istiyorlardi. Mayalar'in birden yokolus nedeni veya nedenleri hala bilinmiyor, dev bir uygarlik nasil ve neden kayboldu? Uxmal'da yansi yenmis yemek tabaklari hala durmaktadir;

Kimden ya da neden kaçtilar ve en önemlisi su anda onlarin kalintilari nerede?

F.M.Dostoyevski - Aşk Hiç Biter Mi?

2010-09-03T12:38:00.000-07:00

Aşk hiç biter mi? Her zaman önemli olan akıl değildir! Yeryüzünde her şey akıllıca yapılsaydı hiçbir şey ortaya çıkmazdı. Aşk… Aşk her şeydir… Aşk, bir genç kız için öyle değerlidir ki, dünyada ki tüm elmaslarla bile ölçülemez. Bu aşk uğruna her şeyi feda edecek, hayatını ortaya koyabilecek çok erkek vardır. Peki, senin aşkın ne kadar değerli?

Aklın, mantığın işi yok burada. Ruhunla, bedeninle seviyorsan, ilk gençlik gücünü seviyorsun….

Acı çekeceksin, acıdan eriyip mahvolacaksın! Puşkin, “Otello kıskanç değil, güvenen bir insandı”der. Bir tek söz bile yüce ozanımızın ne denli zeki olduğunu göstermeye yeter. Ülküsü mahvolduğu için Otello’nun ruhu paramparça olmuş, dünya görüşü kararmıştır.

Ama Otello saklanmayacak, casusluğa, gözetlemeye kalkışmayacaktır. Güvenen bir insandır çünkü. Tam tersine ihanete uğradığını anlayabilmesi için büyük çabalar gerekti. Dürttüler onu, körüklediler, kışkırttılar. Gerçek kıskanç böyle olmaz. Kıskanç bir insanın hiç sıkılmadan nedenli alçalabileceğini düşünmek pek güçtür. Aslında hepsi kötü ruhlu, aşağılık kimseler değildir bunların.

Tam tersine soylu bir yüreği olan; kendini vermeye her an hazır tertemiz bir sevgiyle içi dopdolu bir insanda, öyleyken masaların altına saklanabilir, birtakım aşağılık adamlarla işbirliği yaparak casusluğun, gözcülüğün iğrenç çamuruna dalabilir. Otello, ruhu bir çocuğun ki kadar temiz, yüreği iyi duygularla dolu olmasına karşın, ihanete göz yumamazdı. Gerçek kıskanç öylemidir ya! Herhangi bir kıskanç insanın neleri bağışlayabileceğini düşünmek bile zordur! Kıskançlar her şeyi hemencecik bağışlarlar.

Kadınlar da bilir bunu. Kıskanç bir anda(kuşkusuz önce kıyameti kopardıktan sonra)bağışlar… Söz gelişi kuşku edilemeyecek bir ihaneti, sevgilisinin başka bir erkekle kucaklaştığını, öpüştüğünü görüpte bunun son kez olduğuna, rakibinin bir daha hiç ortaya çıkmayacağına, dünyanın öte ucuna gideceğine, yâda kendisinin sevgilisini alıp bu korkunç adamın gelemeyeceği bir yere götüreceğine inanabilse, bir anda unutuverir her şeyi…

Bu unutuvermesi, huzura kavuşması kısa bir süre içindir kuşkusuz. Çünkü rakibi gerçektende yok olsa, yarın başka bir rakip yaratacaktır kendine, onu kıskanmaya başlayacaktır. Oysa böylesine kollanması, gözetlenmesi gereken bir aşk neye yarar? Gerçek kıskanç işte bunu hiçbir zaman anlayamaz. Aralarında gerçektende soylu yüreği olan insanlar bulunmasına karşın hiçbiri göremez bu gerçeği, şurası da pek ilginçtir: soylu yüreği olan bu baylar gözetlemek ya da dinlemek için saklandıkları bir aralıkta beklerken bile düştükleri bu durumlarının nedenli yüz kızartıcı, aşağılık bir şey olduğunu “soylu yüreklerinin etkisiyle”açık seçik anlarlar ama hiç değilse orada beklerken, az da olsa sızlamaz içleri. .

Yüreğinin izlerine kendini bırakmayan, ateşi değil ılığı sevebilen, inanç dolu olsa bile gönlünü düşünerek kaptıran, yaşına göre mantıklı bir sevgiyle bağlanan başka bir genç ne yalan söyleyeyim-benim delikanlının başına gelenlerden kendini kurtarabilirdi.-ama doğrusunu söylemek gerekirse, bazı durumlarda kişinin mantıksız olsa bile yüce bir sevgiden doğan bir tutkuya kendini bırakması, bırakmamasından daha saygıdeğer bir davranıştır.

F.M.Dostoyevski

Tasarım dünyasının 'yıldız' ismi Philippe Starck, "Tasarladığım her şey gereksizdi. İki yıl içinde mesleği bırakıyorum," (2008)

2010-08-16T18:31:00.000-07:00

Tasarım dünyasının 'yıldız' ismi Philippe Starck, "Tasarladığım her şey gereksizdi. İki yıl içinde mesleği bırakıyorum," diyerek günah çıkardı ve tasarım mesleğinin sona ereceğini iddia etti. Türk tasarımının önde gelen isimlerine, Starck'ın bu açıklaması hakkındaki görüşlerini sorduk.

Coco Chanel'in çıkıp "Şimdiye kadar yaptığım tüm kıyafetler işe yaramazdı. Moda, tüketimi tetikleyen bir araçtan başka bir şey değil. İşi bırakıyorum. Herkesten de özür diliyorum," dediğini düşünün. Sonra da "Moda yok olmaya mahkûm," diye eklediğini... Tasarım dünyasının yıldızı Philippe Starck, geçen hafta Die Zeit dergisine verdiği röportajında, işte tam da buna benzer şeyler söyleyerek meslektaşlarını şoke etti. "Tüketim dünyasının bir üreticisiydim ve bu gerçek beni utandırıyor," diyen Starck, şöyle devam ediyordu: "Tasarladığım her şey gereksizdi. İki yıl içinde mesleği bırakıyorum. Başka bir şeylerle uğraşmak istiyorum ama şu anda ne olduğunu bilmiyorum. Kendimi ifade edecek yeni bir şeyler bulmak istiyorum. Tasarım, bunun için korkunç bir araç." Evet belki kendisinden bile ünlü limon sıkacağı 'işe' yaramıyor, belki birçok tasarımı işlevden öte estetik kaygılar taşıyor. Ama 'tasarım' denince akla ilk gelen isimden bunları duymak ilginç. Starck bununla da yetinmiyor, tasarım mesleğinin geleceğiyle ilgili ilginç kehanetlerde de bulunuyor: "Tasarım ölmüştür. Gelecekte tasarımcılar olmayacak. Geleceğin tasarımcıları kişisel koçlar, egzersiz eğitmenleri, diyet danışmanları gibi kişiler olacak." Starck'ın 'aslında' ne demek istediğini, bu hezeyanının nedenlerini ve sektörün geleceğiyle ilgili kaygılarını, Türk tasarımının önde gelen isimlerine sorduk... Kimi 'star' mertebesindeki tasarımcıya katılıyor, kimi ise bu çıkışı dikkat çekmek için yaptığını düşünüyor...

Popüler tasarımlara ihtiyaç yok

İnci Mutlu (Tasarımcı)

"Bunu dürüstçe söyleyebilen çok az meslektaşımız var. Starck gerçekleri gönül rahatlığıyla söyleyebiliyor çünkü popüler ve medyatik tasarımdan çok kazandı, popüler oldu, aradığı saygıyı gördü, dünyayı şekillendirdi. Kabul edelim ki dünya 1980'lerdeki dünya değil. Artık insanlığın küresel ısınma, HIV, savaşlar, yok edilen dünya kaynakları gibi ciddi başka problemleri var. Bu dünyada ise artık popüler ve medyatik tasarımlara ihtiyaç yok. Artık çevresel duyarlılık, paylaşma, sorunlara çözüm arama ve alternatif yaşama biçimleri gündemde. Kişisel gelişim de elbette eşya sahibi olmaktan çok daha önemli olacak. Ki oldu bile! Tasarımcıların ve eğitimcilerinin kendilerini sorgulaması lazım. Tasarım eğitiminin yeni dünya gerçeklerine göre yeniden şekillenmesi gerekiyor. Gelecek biyoteknolojide, gen teknolojisinde, mikro teknolojilerde, genlerde, klonlamada... Dünyayı bunlar değiştirecek. Popüler ve medyatik tasarım, üzerine düşen görevi Starck'ın da söylediği gibi tamamlamıştır."

Starck'ın tasarıma ihtiyacı kalmadı

Prof. Dr. Alpay Er (İTÜ Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölüm Başkanı)

"Samimiyetine inananlar için, Starck'ın günah çıkarıp 'hidayete erdiği' söylenebilir. Benim gibi şüpheciler için ise, Starck önce geçmişte yaptıklarını eleştirerek tasarımın sonunu ilan ediyor, ardından iki yıl içinde işi bırakacağını söyleyerek, tasarımın sonunu kendi kişisel tasarım kariyeri ile özdeşleştiriyor! Yaptıkları ve söyledikleriyle medyanın ilgisini en fazla çeken tasarımcı olan Starck, yine medyanın gündeminde yerini alıyor. Sürpriz mi? Hayır. Etkili mi? Bizlere bu satırları yazdırdığına göre, cevabı siz verin.... Tasarım, insanoğlu ile beraber var oldu ve insan var olduğu sürece devam edecek. Ancak Starck'ın tanımladığı anlamda, yani merkezine bizzat kendisini koyduğu ve tasarladığı ürünlerle de somutlaşan şekliyle 'tasarım' zaten bir şekilde sona erececekti. Çünkü bu, 1980'lerde başlayan ve artık sona eren iktisadi bir büyüme modeline özgü, bu modelin ürettiği bir tasarım anlayışıydı. Starck'ın kafasındaki tasarımcı imgesinin - ki özünde kendi imgesidir - bir 'kişisel jimnastik hocasına' dönüşmesi kesinlikle süpriz olmaz; Türkiye'de bile saç ve etkinlik tasarımcılarından geçilmiyor artık."

Yine adından söz ettirir

Zeynep Fadıllıoğlu

"Starck, kavramsal ve fütüristik anlamda yoğun hayallerini gerçekleştirme imkânına sahip olmuş ve hem zihinsel hem de maddi doygunluğa ulaşmış farklı tasarımlara imza atmıştır. Hayatın anlamının, malzemeleri dönüştürerek farklı kimlik vermekten daha derinde olduğunun farkına vardı herhalde. İnsana faydalı, farklı bakışla ve farklı yaratıcılıkla kendinden yeniden söz ettireceğine inanıyorum."

Bu çıkışa sanat dünyası güler

Adnan Serbest (Tasarımcı)

"Starck moda ve trendlerin usta tasarımcısıdır. Tasarımcılar arasındaki kabulü ise popülaritesine pek uymaz ve kabul de görmez. Starck'ın anlayışı ve yaptıkları tasarım kriterlerine uymaz. Bu açıklamanın orijinali, İtalyan tasarımcı Ettore Sottsass'a aittir. Sottsass, dokuz yılın ardından 1980'lerin sonunda herkesten özür dilemiş, 'İnsanlık adına daha yararlı olabilirdim,' demişti. Bunun ardından çok popüler olmasına rağmen, bu sözleri onu bitirmişti. Tasarım geleceğiyle ilgili öngörüde bulunmak ise, Starck'ı aşar. Bu yüzyılın tasarımcıları sadece biçimler ile oynamıyor; düşünce de üretiyor. Starck'ın yetenekleri ise düşüncesinden önde gidiyor. Böyle bir çıkışa sanat dünyası güler bence. Ben de öyle yapıyorum."

Tebrik ediyorum

Can Yalman (Tasarımcı)

"Öncelikle Starck'ı tebrik ediyorum. Endüstriyel tasarım, belli bir süre sonra kendini ifade etme biçimi olarak sanatçıya yetmeyebilir. Rolünüzü ve yaratmak istediğiniz etkiyi sorgulamaya başlayabilirsiniz. Bunun yanı sıra günümüzde, içinde tasarım kelimesinin geçmediği işkolu kalmadı. Bu da 'iyi tasarım'ı biraz sulandırıyor. Ama insanlar yenilik ve değişiklik peşinde oldukları sürece birileri tasarım yapacaktır. Tasarım, toplum üzerinde pozitif etki etme, kullanıcıya farklı duygular yaşatabilme gücüne sahip. Starck, bu etkilere ileride geleneksel tasarım yöntemleri ile değil de kendini geliştirme yöntemleriyle ulaşabileceğimize inanıyor. Ama iyi tasarlanmış bir objenin insan hayatına gerçekten pozitif etki edebileceğini düşünüyorum."

Çok bireysel

Eray Sertaç Ersayın (Tasarımcı)

"Starck'ın tavrı çok bireysel. Bazı tasarımlarının işlevselliğin önüne geçmesi de bunu düşündürtmüş olabilir. Bu dönemde değişimin sürati, kişiye özel uygulamaların hayata geçirilmesi beklentisi, Starck'ın söylemlerine paralel. Ürün ve hizmetlerin gittikçe kişiye özel çözümler haline geliyor olması, uzun zamandır tartışılıyor. Tatminsizleşen, şımaran bireyler, ihtiyaç duydukları ürün ve hizmetleri kendileri belirliyor. Belki yakın gelecekte kişisel koçlar hayatımıza yön verirken, yeme, giyim, objeler konusundaki inisiyatifi de diğer uzmanlık gruplarına bırakacağız. Bu durumda duyguların, ilişkilerin yönetimini de uzmanlara emanet etmiş olmuyor muyuz? Kişisel mutlulukları yakalamaya çalışırken prototip hayatların sadece adedini artırmış oluyoruz fakat lezzetini azaltıyoruz."

Daha samimi bir uyarıya ihtiyacı var

Koray Malhan (Tasarımcı)

"Tasarımın popülarize edildiği sürecin tetikleyicisi, ilk ve baş kahramanı Philippe Starck'tır. Bu açıklamayı da, batılıların geleneksel günah çıkarma kültürünün bir parçası olarak görüyorum. Bahsettiği (diyetisyen, koç gibi...) yeni figürler de tasarım sürecinin gelişimi bir anlamda. Eskisi gibi insanın uzantısı olan aletler, eşyalar yerine insanın kendisi tasarlanıyor artık. Yani temelde hiçbir değişimden bahsetmiyor; sadece daha vahşi bir sürecin başlangıcını müjdeliyor! Belki bu yeni aşamanın da başrolüne adaydır kendisi! Ama tasarım dünyasının bundan daha samimi ve derin bir uyarıya ihtiyacı var. Gerçekten kontrolden çıkmış üretim gücünün taleplerine göre mi yol almalı? Yoksa 'insan'ı tekrar hatırlayarak, gerçek ihtiyaçlara mı yönelmeli? Starck'ın açıklaması tasarım dünyasını çok fazla etkilemez. Çünkü eski günlerdeki etkisine sahip değil."

Elaleme verir talkını...

Serhan Ada (Santralistanbul Direktörü)

"Yıllar önce, New York'ta, Starck'ın tasarımını yaptığı bir otel odasında kalırken, yatağın sivri kenarına her dizimi vuruşta, hangi hikmetle keskin kenarlı tasarımlar yaptığını kendi kendime sorup, durmuştum. Sonra da, 'Ulu Starck'ın elbet benim anlamadığım bir bildiği vardır,' deyip, konuyu kapatmıştım. Neden sonra, bembeyaz, minimal evinde kırmızı Anadolu kilimlerinin üzerine basarak yaşadığını görünce, 'Elaleme verir talkını...' demekten kendimi alamadım. Haklıdır Starck, 'Tasarımlarımın tümü gereksizdir,' dediyse... Türkiye'de muhtelif otel, rezidans, konut - vari müteşebbis ve müteahhitlerinin ondan bir karakalem çizgi olsun (sonra da başka uygulama planlarını başka ünlü mimar tasarımcılarımıza tamamlatmak kaydıyla!) alabilmek için nelere katlandıklarını biliyorum. Ancak istediği rakamları öğrenince, tornistan ettiklerini de. Starck, çekildiği köşesinde bizim gibi ülkeler için çizim defterine birşeyler karalayıp, hayatını idame ettirecektir. Kuşkum yok."

Haber: Yaprak Aras Şahinbaş

(Sabah)

40ikindi.com sitesinden alıntıdır.

SİYASAL PROPAGANDA

2010-08-06T01:46:00.000-07:00

Yazar: J. A. C. BROWN

Yayınevi:

Başkalarının kanaatını değiştirme girişimlerinin konuşmanın gelişmesiyle birlikte başladığı kabul edilir. Konuşma vasıtası ile insanları fizik güce başvurma gereği kalmadan kullanma ya da ikna etme imkanı ortaya çıkar.”Beyin yıkama” sözü, asıl silahın sözel ve sembolik olduğunu açığa çıkarır. Din değiştirme, politik kışkırtma, sağlık propagandası, kitle iletişim araçlarının halk üzerindeki etkisi, fikir işçiliğiyle meşgul olanların kitleleri yönlendirmesi iddiası ve totaliter devletlerde politik fikir aşılama uygulamalarının daha meşum tarzları ; insan düşüncesini değiştirme konusunu teşkil eden tüm bu şeyler, çekici bir bilim ve ahlak konusu haline gelmiştir.

Oxford sözlüğü propagandayı “bir doktrin ya da uygulamayı yaymak için desteklemek ya da tasavvurda bulunmak” olarak tanımlar. Kendi kendinin yerini alan fikirler değil, yetiştirilmiş olan fikirlerdi.

Ve bu kelime, meşum, yalancı ve bir kişi ya da grubun genellikle gizli vasıtalarla kullanmaya teşebbüs ettiği bir yönteme işaret eden bir anlam kazandı. Propagandanın şeytanca, hoş olmayan ve çok keresinde budalaca, ama yine de rızaları olsun ya da olmasın insanları eleştirerek onları güçten yoksun bırakıcı bir silah olması şeklindeki bu karışık duygular yukarıdaki açıklamaların ortaya koyabildiğinden daha derin köklere sahiptir. Propagandacının her zaman, belli bir doktrini ya da uygulamayı yaymak gibi açık seçik işler yapmıyor oluşudur. Savaş zamanı propagandasında olduğu gibi çok sık bir şekilde yalnızca bir grup lehine ya da aleyhine şiddetli nefret ya da taraftarlık duyguları meydana getirmeye çalışır.

Sokrat, problemlere hazır cevaplar sunarak değil, soruşturma yoluyla öğrencilerinin gerçeği kendileri için keşfetmelerini sağlarken kuşkusuz propaganda yapmıyordu. Sağlık şubesinin sigara içilmesine son vermeyi, Yeni Gine’de kafa avcılığının durdurulması ya da Hindistan’da kocalarının cenaze töreninde kadınların kendilerini öldürmeleri uygulamasının durdurulmasını amaçlayan kampanyalar gibi.

Alternatif görüşlerin bulunmayışı halinde bilinçli ya da bilinçsiz propagandadan söz etmenin anlamsız olduğunu gördük. Katolik Propaganda Cemaati ancak Kilise yeni doktrinlerin etkisini yaşamaya başladığında ve Hristiyanlaştırılacak yeni ülkelerin varlığı söz konusu olduğunda vücut buldu.

Sansür şekliyle propaganda iki türde olabilir: haberin bir görüş açısı lehine olarak ayıklanarak / seçilerek denetim altında tutulması; ve, bir etki oluşturmak amacıyla haberin orijinal halini bozarak farklı hale getirme.

Propaganda olarak sansürün ikinci tipi olan haberin bozularak kullanılmasının klasik örneği Bismarck’ın meşhur Ems telgrafıdır(1870). Konu Hohenzollernli Leopold’un İspanya tahtına çıkıp çıkmayacağıdır; aday Bismarck tarafından desteklenmektedir, Fransızlar ise karşıdır. Böylece, 141 bin kişinin hayatını kaybettiği Fransa-Prusya savaşı başlar.

Daha mütevazi bir ölçekle tiyatroların ortak uygulaması, önemli eleştirmenlerden alıntıları veren posterler için çok keresinde, orijinali itibariyle çok aleyhte olabilen bir eleştiriden daha lehte bir etki meydana getirmek için belli bir bölüm çıkarıp almaktır.

Eğitim İngiltere’de, diğer gelişmiş ülkelerden sonra, ancak 1870 yılında zorunlu hale getirildi. Reformcuların çoğunluğu ataları gibi bağnaz ve hoşgörüsüzdü. Reform Kiliseyi alt gruplara bölerek zayıflattı.

Queens College’den (New York) Kimball Young propagandayı şöyle tanımlıyor:

“Telkin ve ilgili psikolojik teknikler vasıtasıyla fikirleri ve değerleri değiştirme ve neticede de kararlaştırılmış bir çizgiye paralel olarak davranışları değiştirmek amacıyla sembollerin az ya da çok isteyerek, planlı ve sistematik olarak kullanılmasıdır. Propaganda açık olabilir, amacını açık ya da gizli tutabilir. Psikolojik ve kültürel nitelikleri anlaşılamasa bile sosyal kültürel çevrede daima bir yeri vardır.”

Buna göre propaganda:

“İlgili kişi (ya da kişilerin) telkin vasıtasıyla gruplarının tutumlarını ve sonuçta da bu grupların hareketlerini kontrolleri altına almak için yaptıkları sistematik faaliyetlerdir.”

Doob bir başka yerde propagandanın muhtevasını konu edinir ve şöyle der:

“Propaganda, belli bir zaman diliminde bir toplumdaki bilim dışı ya da müphem olduğu düşünülen bir değeri yok amacıyla kişileri etkileme ve kişilerin davranışlarını kontrol altına alma teşebbüsüdür. Bir görüş açısının yayılmasının bir grup tarafından ‘kötü’, ‘haksız’ ya da ‘gereksiz’ diye düşünülmesi o grup standartlarına göre propagandadır.”

Eğitimci ağır işleyen bir gelişme sürecini, propagandacıysa çabuk sonuçları hedef alır. Eğitici insanlara nasıl düşüneceklerini; birisi kişisel sorumluluk ve açık bir zihin, diğeriyse kitle etkilerini kullanarak kapalı bir zihin meydana getirmeye uğraşır.

Komünist olmayan bir Amerikalının Justice Holmes’e daha kaba bir biçimde açıklamış olduğu gibi: “Filozoflar, her şeyin yolunda olduğunu kanıtlamak üzere zenginler tarafından ücret karşılığı tutulmuş kişilerdir.”

Örneğin çiçekçiler; satışları arttırmak için Anneler Günü fikrini icat ederler. Hayal kırıklığına uğradığında insan duygularının daha keskinleştiği iyi bilinen bir gerçektir. İnsanlar, kendi kişisel safdilliklerinin en düşük ortak paydada garkolma eğilimlerinden dolayı kalabalık içinde daha fazla etki altında kalırlar. Herhangi güçlü bir duygunun canlanışı, bu duygu başlangıç itibariyle propagandacıya ve onun mesajına karşı yönelmiş olsa bile kişinin etki altında kalabilirliğini arttırabilir.

Aşağıda madde madde sözünü ettiğimiz şeyler propaganda sırasında kullanılan özel telkinlerdir.

1.Kalıplaşmış İmajların Kullanışı

İnsanları kategoriler içine sokmak doğal bir eğilimdir; herhangi bir kategori içinde düşünen bu tanımlama yerleştiğinde gerçek durum hatırlanmaz olur.

2.İsimleri Bir Başka Lakapla Değiştirme

Propagandacı muhataplarını etkilemek için genellikle lehte ya da aleyhte olan deyimler kullanılır; bu deyimler duygusal çağrışımlara sahiptir. Bundan dolayı ‘Komünist’ ya da ‘Rus’ yerine ‘Kızıl’, sendika liderleri için ‘sendika patronları’ kullanılır.

3.Seçme

Propagandacı karmaşık gerçekler yığınından yalnızca amacına uygunluk arzedenleri seçer.

4. Tümüyle Yalan

Birinci Dünya Savaşı sırasındaki hammadde olarak insan kullanan sabun fabrikaları hikayelerinden Hitlercilerin büyük yalan tavsiyelerine kadar yalan, propagandacıların her zaman sermayelerinin bir parçası olmuştur.

5.Tekrar

Propagandacı, ifadelerini yeterince tekrarladığı takdirde zaman içinde muhataplarınca kabul edileceğinden emindir. Bu tekniğin bir değişik şekli sloganların ve anahtar kelimelerin kullanılmasıdır. Örneğin; ‘Herkese Adil Pay’

6.İddia

Propagandacı nadiren tartışır. Tezi lehine iddialar ileri sürme konusundaysa cesurdur.

7. Düşmanın Tanımlanması

Propagandacı, yalnızca bazı şeyler lehine değil, ama aynı zamanda bazı gerçek ya da mutasavver düşmanlar aleyhine de olan bir mesaj ileri sürmesi halinde düşmanın tanımlanması faydalıdır.

8. Otoritenin Teyidine Sığınma

Otoriteye sığınma telkinin tabiatında vardır. Kendisine sığınılan otorite, tanınmış bir politik kişiliğe bağlı olarak dini otorite olabilir.

Onsekizinci yüzyıl toplumu inançlar üzerine kuruludur; insanların ilgilerinde doğal bir ahenk vardır. Ondokuzuncu yüzyıl ortalarından itibarense yeni fikirlerin etkisiyle görüşler değişmeye başlar. Bu yeni fikirlerin en önemlileri:

1- Politik hayatta gerçekten önemli konuları karara bağlamada uzmanların gerekli olduğunun varsayılması;

2- İnsanın mantık dışı oluşu inancı;

3- Rousseu’nun tüm halkın egemenliği, yani kitle demokrasisi doktrini;

4- Marks ve Engels’in sınıf mücadelesini keşfetmeleriydi.

Wright Mills’in belirttiği gibi:

“Siyasi lider konuşmasını uygun kişilerle temas kurarak milli bir yayın ağıyla yapar ve bu konuşmayı liderin hiç bir zaman görmediği ve görmeyeceği milyonlar izler. Bu ‘fikir işi’ içerisinde kamu yönlendirilir.”

John Vaizey’in kitabı Educatıon for Tomorrow şu önermeye dayalıdır:

“Eğitim için para harcamaya değer, çünkü eğitim ekonomiye yardım eder; çünkü eğitim, canlı bir ekonominin işbirliğinin devam etmesine imkan veren her düzeyde vasıflı işçi gruplarının meydana gelmesini sağlar.”

SİYASAL PROPAGANDA

Onaltıncı ve onyedinci yüzyıllar İngiltere’sinde hem Endüstri Devrimi hem de arazi çevirmelerine zenginler sebep olmuşlardı.

Şöyle olduğu görülüyor:

a-)Tüm kitle hareketleri bağlılarını aynı tip insanlar arasından bulur alırlar ve aynı tip kafalara hitap ederler;

b-)Bu tür hareketler genellikle birbirinin rakibidir, birisinin taraftar kazanmış oluşu diğeri için bir kayıptır;

c-)Tüm kitle hareketleri birbiriyle değiştirilebilir, ve birisi kendisini kolaylıkla diğerine dönüştürebilir. Dini bir hareket toplumsal bir devrim ya da milli bir harekete dönüşebilir.

Naziler, Fransa’daki devrimciler, Rus ve Çin Komünistleri dine karşıydılar, ya da mevcut bulunan asıl dini kendilerininki ile değiştirmeye teşebbüs etmişlerdir. Naziler ve Komünistler kendi velilerini, kendi merasimlerini, resmi kitap ve sansür kategorilerini, davranış düsturlarını, ilahi ve şarkılarını meydana getirdiler. Fransız devrimi tüm ülke boyunca sunakları “bir vatandaş doğar, yaşar ve vatan için ölür” kitabesiyle kurulan yeni bir din ortaya koyar. Rus Komünistleri durumların değişmesine göre kendi dini kitaplarını yeniden yorumlamışlar, ve hatta, her bir kaç yılda tarihi yeniden yazmışlardır. Fizik ve zihin olarak sağlıklı olan bir kişi problem başlatamaz.

Devrimci liderler şu kategorilere mensupturlar: Toplumda kabul görmemiş olanlar, azınlıklar, toplumsal uyumsuzlar, akli dengesizler, iktidar arayıcıları, kıskanç aşağı-orta sınıf, gayrı memnun eski askerler ve kendilerine olan inançlarını kaybetmiş olan benciller. Bu tür kişiler özgürlük adına konuşuyor olabilirler; onları motive eden asıl şeyse Erich Fromm’un tanımlamış olduğu gibi ‘özgürlük korkusu’dur.

Hitler, Napolyon ve kendisini hep Asyalı olarak tanımlamış olan Stalin yönetmek üzere gelmiş oldukları ülkelerin dışından kişilerdir. Bunların çoğu yapı olarak ufak tefektir ve çoğu yoksul sayılabilecek ailelerdendir. Tüm bunların da üstünde olarak bunların hiç birisi profesyonel politikacı değildi; devrimci için siyasal tecrübe bir handikaptır.

Psyopathology ana Politics isimli eserinde Harold Lasswell’in belirttiği gibi:

“Umuma ilişkin faaliyetlerin mahrem temelini keşfettiğimizde klasik ‘politik motivasyon’ tasavvurumuzun insan hayatının çeşitli oluş gerçekliğinden tuhaf bir şekilde uzak düştüğünü görürüz.”Rousseau’nun paranoyak olduğunu, Napolyon’un cinsel organlarının kısmen körelmiş olduğunu, Alexander, Caesar ve Blücher’in alkolik olduklarını, Calvin’in egzema, migren ve böbrek taşı ağrılarından muzdarip olduklarını, Bismarck’ın histerik, Lincoln’un kasvetli olduğunu ve Marat’ın da mafsal iltihabı, şeker hastalığı ve egzamayla dertli olduğunu bilmek yeterli değildir.

“Herhangi bir açık işi “kusurlu” kılan ana faktör failin diğer kişileri dikkate almaksızın davranma hakkı iddiasıdır. O bunu hırsızlıkla ya da öldürme yoluyla yapabilir, ya cezasını çeker ya da toplumsal model içinde belli sınırlar içinde iddiasını tartışılamaz yapma imkanı veren bir yer bulabilir. Bu tür kabul edilmiş ya da kabul edilebilir kusurluluk için fırsatlar neredeyse tamamen iktidar(güç) modeli içerisinde bulunur.”

Açık bir şekilde, Nazi dönemi boyunca Almanya’yı yönetmiş olan kişiler politikaya kendi kişisel özellikleriyle girmişlerdir; gerçekten, zayıflığı kendisini topluma empoze etmeye götüren Hitler yukarıda sözü edilen tüm niteliklere sahiptir. Alman değil bir Avusturyalıydı, işçi sınıfı kökenli değildi ama mütevazi bir ailedendi, öfkesi burnunun ucunda bir askerdi, histerik ve paranoyak ve ayrıca başarılı olamamış bir sanatçıydı.

Hasta bir grup hasta bir lider seçer.

Hitler, Alman halkının gerçekten ne hissettiği konusunda sezgisel bir anlayışla Komünistlerden daha başarılı olmuştur, bundan dolayı da propaganda örgütü vasıtasıyla onlara duymak istedikleri şeyleri söyleyebilmiştir.

Stıesemann Almanlar hakkında şöyle söyler: “Onlar yalnızca günlük yiyecekleri için dua etmezler, günlük hayalleri içinde dua ederler.”

Hayal kırıklığına uğramış kişiler acı çekmek ve kendilerini davaya feda etmek isterler. Hayal kırıklığına uğramış kişiler doğal saf dilliklerinden başka aldatılmış olmaktan hoşlanırlar. Sonuç olarak, hayal kırıklığı içindeki kişiler nefret etme ihtiyacı içindedir çünkü nefret, başkalarıyla paylaşıldığında tüm birleştirici duyguların en güçlüsüdür.

Öfke dejenerasyon(ki kendinden nefret etmedir.) için büyük çözücüdür. Herman Rauschning’in belirtmiş olduğu gibi; “Yürüme kişinin yürüyüşlerini değiştirir. Yürüme düşünceyi öldürür. Yürüme kişiliği sona erdirir.”

Faşizm milletin gücünü yüceltir, milletin büyüklüğünü göstermek için tarih ders kitaplarını yeniden yazar ve milli olarak kabul edilen insan tipinin üstünlüğünü göstermek için bilimi saçmalığın akıl almaz bir fandangosu(hareketli bir İspanyol dansı) olarak yeniden modellendirir; sayılamaz ölçüde düşman sahibidir ve birçok şeye karşıdır, ancak, somut biçimde hiçbirşey içindir.

“Almanlar gayretli bir biçimde itaatkardır. Dünyadaki en az felsefi şey olan güce saygı ve bu saygıyı hayranlığa dönüştüren korkuyu açıklamak için felsefi akıl yürütmeler kullanılır.”

Faşizm milliyetçidir, Komünizm uluslararasıdır. Faşizm ihraç edilmek için değildir, Komünizm ihraç edilmek içindir. Faşizm kendisine sahip bir doktrine sahip değildir; Komünizmse böyle bir doktrine sahiptir. Faşizmin açık niyetleri ilk dönemlerin politika ve ahlak filozoflarının savunduğu doğrulara karşı işlerken, Komünizmin açık niyetleri herhangi makul bir kişiye hitap edebiliyorlardı. Ateizm komünizmin açıkça ifade edilmiş olan dogmasıdır.

“Kan”, “toprak”, “ruh”, “millet” kelimelerini vücutta dolaşan sıvıdan, bilinen anlamıyla topraktan, ilahiyatta kullanılan bir kavramdan ve halktan başka bir şeyleri kastedenler basiretli kişiler tarafından nihai olarak Hitler’in “Blut und Boden”, “das Volk” ve ebedi Alman “die Seele” yönüne götüren eğilimlere sahip kişiler olarak görülürler. Onlara özgü olmamakla birlikte “izm” ekini kullanmaya Komünistler çok düşkündür.

Komünistlerin yönettiği ‘halk cephesine katılmaya hazır olmuş bir kişi’ ilericidir; böyle bir katılmaya hazır olmayan kişi ise ‘reaksiyoner’dir. Benzer şekilde; özgürlük de Komünist bir toplumda yaşamaktır. Çünkü; Komünist olmayan toplumlarda yalnızca yönetici sınıf özgürdür; ezilmiş ve sömürülmüş kitlelerin oluşturduğu geri kalan kısım yönetici sınıfın aldattıkları ve hizmetkarlarıdır.

Novy Mir isimli edebiyat dergisindeki hatıralarının en son bölümünde İlya Ehrenburg tarafından “...Tanıdığım çevre içinde yarının ne getireceğini hiç kimse bilmez, ve geceleri tüm ev asansörün sesini dinlemeye durur” şeklinde güzel bir biçimde tanımlanmış olan gece yarısı kapısına vurulma korkusu kalkmış olabilir.

BARAN DERGİSİ 184. sayı

2010-07-26T16:04:00.001-07:00

BARAN'dan... Kâim ve Dâim...

Tarihin akışı, zamanın ruhu... Bu tip ifadeler kâinatın ve tabiî, insanın sürekli dönüşüm geçirdiğini, hiçbir zaman aynı kalmadığını, ama diğer taraftan da farklı kalıplarla da olsa geçmişini yaşattığını anlamak için kullanılır veya en azından biz öyle kullanıyoruz. Hâdiseler, kişiler, eserler hep bu akışın unsurları, bu ruhun onu oluşturan tonları... Kendisini oluşturan parçalardan daha fazla bir şey olan bütün/ruh burada nedir?

Mutlak düşünceye göre, insanî oluşumu tamamlamak üzere yine insanı oluşturan ruh ve nefs, hak ve bâtıl zıtlıklarının insanda ve ondan oluşan cemiyette kapışmasıdır. Sonunda ilahî kelamla hakkın kazanacağı beyan edilen bu kapışma, bütün tarihi oluşturan asıl diyalektiktir.

Şimdi, bu kısa izahtan sonra sermayedar-çalı-şan çatışmasını, kırıp dökmeden, kanunî çerçeve içerisinde, yine sermayedarların zımnî müsaadesiyle kurulan sendikalar yoluyla bir tarafın diğeri aleyhine fazla gelişmesine izin vermeden sulha kavuşturmak, batı kapitalizminin 19. asırda bulduğu bir çözümdür.

Belki çok kaba bir tarif gibi gelebilir kulağa, ancak batı kapitalizminin emperyalizmle tüm dünyanın kaynaklarını ülkelerine akıtıp çalışanlara ve onların oluşturduğu teşekküller olan sendikalara sus payı vermesinin, 20. asırda batı ekonomisine nasıl bir düzen getirdiği inkâr edilemez. Bu durum, tabiî, sendikanın bir kurum olarak "kötü" olduğu anlamına gelmez, sadece bir hakikatin ifadesidir.

Bu tarihi gelişimi gözardı edip Türkiye'deki sendikacılığın cemaziyelevvelini ortaya koymadan mevcut durumun anlaşılması düşünülemez. Türkiye'de sendika Türk halkının rejimi denetleme ve dönüştürmede kullandığı bir araç mı, yoksa bilakis rejimin halkı denetlemede kullandığı manivelalardan biri mi?

***

Bu sayımızda çalışanların hakkı mevzuunu işledik. Sendika ağalığına yol açan sendikalaşma değil, sendika çevresinde işçi-memur tüm çalışanları ve emek hakkını savunmayı amaç ediniyoruz. Emeğin hakkının korunmasını, işçinin emeğinin karşılığını almasını istiyoruz. Kapitalist ve Marksist düzende adaletin olamayacağını ve çalışanların da sömürü-leceğini ifade ediyoruz.

Ticareti ve müteşebbisliği helal görürken, urla-şan ve sömüren sermayeye karşı geliyoruz. Keza, herkesi tekdüze gören ve insanı robotlaştıran mark-sizmi de eleştiriyoruz.

Sırf ekonomik boyutta bile emeğin hakkını savunuyoruz. Köle ve paryalık sistemine ekonomik açıdan da ciddi eleştiriler ve teklifler getirmenin önemine dikkat çekmek istiyoruz. İnancımızdan ve ideolojimizden(BD-İBDA dünya görüşü) gelen hak ve adalet gereği. Yoksa, hayat gayesi maaşına zamdan ibaret bir "ekonomik insan"ı savunmuyoruz. Paralı köleliğin iyisine razı olanlarla, hakkını arayanları bir kefeye koymuyoruz. İnsan "ekonomik hayvan" değildir.

Bir kuruşumuzun bile yağmalanmaması gerektiğine inanıyoruz ve bir kuruşumuza bile sahip çıkma bilincinin uyarılmasını istiyoruz. "Çek elini cebimden namussuz!" haykırışını dillendirmek istiyoruz.

Hakkımıza sahip çıkma bilinci, ister maddî olsun, ister kültürel olsun, çok önemlidir.

Devrimizde, ekonomik sömürüyle kültürel emperyalizm içiçe. Dolayısıyla herhangi birini uyarmak, diğerini de uyarabilir. Gönüllü köleler uyanmak istemese de,kendinin ve cemiyetin hakkını arayan soylu ruhlar her zaman olacaktır ve topluma

ışık tutacaktır.

Gönüldaşımız M. Yavuz Uçum, "hayatî öneme haiz" iktisad mevzuunu sendikalığın kısa tarihçesiyle sizler için işliyor.

Keza, yazarımız Özlem Turplu da, sendikalar üzerine kısa ve çarpıcı yazısıyla karşınızda.

Sendikalarla yaptığımız mülakatları bulacaksınız sayfalarımızda: Petrol-İş Başkanı Mustafa Öz-taşkın, Hak-İş Salim Uslu, KESK'ten Emirali Şimşek, Birleşik Kamu-Sen'den Hasan Kütük.

Emeğin hakkını arayan ve emperyalist sömürü düzenine isyan eden yazarımız Yıldırım Koç'un yazısının, bu mevzuu kapakta işlememizde bize ilham verdiğini de belirtelim.

İBDA Mimarı sayın Salih Mirzabeyoğlu'nun, Baran'dan tefrika edilen ve büyük bir alaka uyandıran "Ölüm Odası-B-Yedi" eseri vesilesiyle gördük ki, bildiğimizi sandığımız kelime ve kavramlar, çok farklı mânâlara gelmektedir. Tekrar tekrar okumak ihtiyacını hissettiriyor Salih Mirzabeyoğlu...

Gönüldaşımız Fatih Turplu'nun "Ölüm Odası" üzerine yazısını da sizlere sunuyoruz, Bolu F Tipi Cezaevi'ndeki enteresan anısıyla...

Gönüldaşımız Carlos, Venezuella devrimi ve yozlaştırılması üzerine dikkat çekici tesbitlerde bulunuyor.

Gönüldaşımız Fazıl Duygun, hâlen Ankara Sincan F Tipi Cezaevinde.

Üstad'ın "1917 Moskof İhtilâli ardından çizilmiş, gayet sanatlı bir propaganda desenidir. (b.d.) markasının bulunduğu yerde sırıtıyor, tipler Moskof'u simgeliyor ve tabiî, cami diye bir şey bulunmuyordu." Diyerek ve aplike ederek Rapor 7'nin kapağına koyduğu resmi "İBDA" yazısı ekleyerek, kapak resmi olarak değerlendiriyoruz.

Kâim ve dâim kalın.

DEMOKRASi ve YAPILMASI GEREKENLERİN BAŞINDAKİLERE DAİR

2010-02-20T12:22:00.000-08:00

Hadiselerin seyri karşısında çözüm üretmek bir yana, mevcut şartların bile tahlilini yapamayan, yapma ihtiyacı da hissetmeyen nesillerin oluşumunda doğrudan müessir sıfatı bulunan kemalist-batıcı-laik sistemin savunucuları, şimdi, "iğdiş ettikleri, düşünemez ve her şeyden önce acı duyma melekesini yitirttikleri insanlardan, mevcut siyasi iktidarın kendilerine haksız bir şekilde çok fazla yüklendiklerini söyleyerek, demokratik düşünmelerini talep etmekte, adeta bunu dilenmektedirler. Zamanında, bırakın inandığı gibi yaşamayı, en ufak bir müslümanlığa karşı tepki gösteren askerlere karşı sesini çıkar(a)mayan "muhafazakar" askerler de "demokrasi"den başka bir kelime bilmez hale gelmişlerdir. Ordunun içindeki iki kesimde insanların demokratik düşünmesi gerektiğini şimdi söyleyebiliyorlar. söz konusu durum böyleyken, inandığı gibi yaşamaktan geçmişte de taviz vermediği gibi bugün de taviz vermeyen insanlar için ise, "içinden incisi çıkarılmış istiridye kabukları" şeklinde bir "mana" yükledikleri demokrasinin "mana"sı yoktur. ülkenin gidişatından anlaşılacağı gibi, demokrasi diye gezinenlerin, başarılı olmadığı görülmüş, olamayacağı da anlaşılmıştır. "demokratik yollardan" gidelim diyenlerin de, gittikleri yolda soyunmak zorunda kalmış bulunmalarından gocunur bir halde olmamaları, "görme yetisi olan" samimi insanların haklılığının bir göstergesidir. Yol, yol değil ki kardeşim! evet. ordunun içindeki, akp'nin içindeki samimi unsurlar varsa eğer, bugün ilk olarak yapılması gereken SALİH MİRZABEYOĞLU'nun mahkumiyetine son verilmesinin talebinde bulunurlar. daha sonra, İNCİRLİK derhal kapatılır. Ayasofya Açılır ve o açılış ki; bağımsızlığın resmi olur.. anayasa dediğiniz zaten, üç beş kelam.. yırtılacak olan..! vesselam!

BAŞYÜCELİK DEVLETİ -Yeni Dünya Düzeni- Salih Mirzabeyoğlu

2009-08-11T13:04:00.000-07:00

TAKDİM

Mümin, beş türlü şiddet arasındadır: Müslüman kardeşi onu çekemez. Münafık ona buğz eder ve sevmez. Kâfir onun canına kasteder. Kendi nefsi onunla uğraşır. Şeytan onu şaşırtmaya çalışır.

Yukarıdaki hadîs'in çerçevelediği beş şiddetin her birinden ayrı ayrı pay sahibi olarak sürdüğüm ömür, ilk üçüyle şahsımda Büyük Doğu-İbda erlerine mahsus bir hakikati tecelli ettiriyor ki, şükrün izhârı hâlinde belirtmeliyim:

-"Aslan meclise geldiği zaman, tavşan, çakal ve köpek titreşme müşterekliğinde bir olur!"

Herkes kendi zaviyesinden ayrı ayrı görüyor ki, biz bu işin ne fikir ve ne de fiil olarak şakasında değiliz... "Boşgörü"yü "hoşgörü" adı altında pazarlayan "mamacı" tipi değiliz... "Cek" ve "cak" gibi nisbet ekleriyle ıslâm davasının "fikir" ve "aksiyon" cephesini daima uzak istikbâle ısmarlayan ve daima "çile" ve "risk"ten kaçan "teyze adam" tipinin tersine, idealizmin ne demek olduğunu kaskatı bir vakıa hâlinde meydan yerine dikeniz... Gözümüz, büyük ıslâm inkılâbında... Başyücelik Devleti?..

Dünyada bugünkü siyasî ve içtimaî ihtilaçların bütün illet ve müessirlerini tartarak, tanıyarak, anlayarak ve bütün tarih seyri boyunca kendi nefs muhasebemizi dibine kadar yapmış, kendimizi bütün zaaflarımız ve kuvvetlerimizi tespit etmiş olarak, yepyeni bir ruh, mefkûre ve nizâm yekpâreliği içinde yeniden doğmamız lâzım... Dünya ne oluyor ve biz ne olacağız? Boşlukta mekân işgal etmek hakkımızı hangi şahsiyetli dünya görüşüne istinad ettireceğiz ve manevî "Ortak Pazar"a hangi öz malımızı sürebileceğiz? Sovyetler Birliği'nin çökmesinden sonra "Yeni Dünya Düzeni" adı altında rakipsiz olarak pazarlanan eski liberalizm ve demokrasi nizamı, başta Amerika ve yamacında Avrupa'nın patronluğunu tescil mahiyetinde hükmünü hâkim kılmaya çalışırken, kâfirlerin gönüllü alçaklığı bir yana, "onu babam da bilir!" hesabı kuru kuru "İslâm!" demek yeter mi? Elbette İslâm; ama "nasıl" ve "niçin"ini göstermek şartıyla!..

İdeal, eşya ve hadiseler üzerinde kendi nakşını görmek isteyen bir fikrin belirttiği hasret, iştiyak, hayâl ve plândır; ve eğer ideolocya bir beyin ise, ideal de bir kalbdir... Küçük ve miskin fikre dayanan hiçbir arzu, heves, merak ve davranış, ideal olamaz. Bir şeyin ideal olabilmesi için, mutlaka cemiyet plânında ulvî bir oluş ve erişe göz dikmesi lâzımdır... Her ideal bir gayedir; fakat her gaye ideal değildir. Gayeler aşağılara düşebilir, idealler düşemez... Sözkonusu hikmetlerin toplamı hâlinde biz, beyin ve kalb bir arada, İslâm davasının eşya ve hadiselere nakşı işini "nasıl" ve "niçin"i ile sistem bütünlüğünde göstereniz... Dünyada tek örneğiz... Biz: Büyük Doğu-İbda... Bu çerçeve içinde eserimi takdim ederim: Başyücelik Devleti... Ve, Yeni Dünya Düzeni!..

Aslında "Başyücelik Devleti" bahsi, Büyük Doğu İdeolocya Örgüsü'nün işleniş gayesi ve bütün mevzularını toplayan ana sütunu; yani İdeolocya Örgüsünün tâ kendisi... Ne var ki, gözönünde duran eşyanın kayıp olması gibi, etrafında işlenen mevzuların içinde gaib oldu ve uyudu kaldı... Bahsi alıyorum ve malûmu meçhullükten kurtarmak ve elbette kullanılmak üzere yapılmış bombayı cemiyet meydanında patlatmak şeklinde, işliyorum... Umulur ki, meselelerin seyri ve ıslâmcı mücadelenin müşahhas hedef ve gayelerinin tesbiti hususunda yepyeni bir bakış getirilmiş olsun!..

Demokrasi ve liberalizmden, Birleşmiş Milletler Teşkilâtı ve Avrupa Ortak Pazarı'na kadar; fikir ve kuruluşlar plânında içiçe bir yumak olarak şekillendirilen "Yeni Dünya Düzeni", Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'nın birbirleriyle rekabet ortamı içinde de olsa bizim gibi ülkelere biçtikleri parya statüsünde müşterek, bir hegemonya sistemidir... Elbette "hayır!" diyoruz: Ülkemizden başlayarak teklif ettiğimiz "Yeni Dünya Düzeni"miz ile!..

İRTİBAT İÇİN..

2009-07-26T10:14:00.001-07:00

irtibat için auakincilari@gmail.com adresine mail gönderebilirsiniz.

İŞKENCE VE FİLİSTİN MESELESİ - SALİH MİRZABEYOĞLU (AKADEMYA DERGİSİNİN 12. SAYISINDAN İKTİBASTIR.)

2009-06-27T14:00:00.000-07:00

TAKDİM
Bir büyük İslâm İnkılâbı, şübhesiz ki sadece mevcud rejimin yapısını değiştirmekten ibaret değildir. Hangi dünyada yaşadığını en derin katmanlarına kadar inceden inceye hesaba çekmek ve düşmanının maddî-manevî işgâline karşı hangi noktalarda hücuma geçeceğini de şuurlaştırmak dâvâsıdır aynı zamanda. 1999 Büyük İslâm İnkılâbı da, el yordamıyla gerçekleştirilen basit bir rejim değişikliği hâdisesinin ismi olmayıp; İBDA'nın öncülüğü ve Fikriyatının rehberliğinde, işgâlin her türüne açılmış bir isyan bayrağı ve bu isyanın neticesi olarak YENİDEN tesis edilecek Büyük İslâm Medeniyeti'nin devletleşmiş milâdı olacaktır. Fikriyatımızda eserler, bahisler ve detaylar boyunca muhteşem bir fikir mimarîsine mevzu olan bu azîm meselenin muhtelif vechelerini, İBDA Mimarı'nın yıllar önce verdiği, fakat bugün gibi taze bir konferansından göstermek istedik size. Burada okuyacaklarınızı bir "başlangıç" sayıp, devamını Külliyattan takib, herhâlde en doğru ve verimli bir usûl olacaktır. Ve yine; "işkence"nin fizikî olanından daha vahim olarak, ruhumuza revâ görülen işkenceyi; "Filistin" vesilesiyle, dünya milletlerine, hassaten İslâm Âlemine geçirilen maddî-manevî boyunduruğu da ürpererek farkedeceksiniz. Aktüel gelişmelerle gündemde olması bakımından, Birleşmiş Milletler "Domuzlar Diktatoryası"yla NATO "Emperyalist İşgâl Gücü"nün fonksiyonunun perde gerisini ve biz işgâl altında yaşatılan müslümanlara düşen vazifeyi de, her zaman olduğu gibi, İBDA'dan başka hiçbir yerde göremeyeceğiniz bu teşhis, tesbit ve tahlillerden süzebileceksiniz. Ne mutlu bize ki, bu uğursuz işgâl zincirinin, en canalıcı noktasından ve İBDA liderliğindeki Anadolu Kurtuluş Ordusu tarafından tamamen kopartılacağı kutlu bir çağ dönümünde yaşıyor; yüzyıllar sonra İslâm tarihinin bu en destanlık hamlesine bizzat şâhidlik ediyoruz. Metnini arzedeceğimiz konferans, İBDA erlerine, 1988 yılında İstanbul'daki KİP Salonu'nda, slayt görüntüleri eşliğinde verilmiştir.
AKADEMYA

Karşımda, büyük İslâm inkılâbını gerçekleştirecek ve topyekűn insanlığa yaşanmaya değer hayatın ne olduğunu gösterecek sahici insan soyunun öncü kolunu görüyorum... Ve Ankara’daki arkadaşlara da söylediğim gibi, her birinizi İslâm’a muhatab anlayış davasının ulvî aşısını taşıyanlara hasredilmesi gereken bir aşkla selâmlıyorum!..
Sizi böyle selâmlıyorum ya, sakın bir mübalâğa üslubu içinde sizi pohpohlayıp peşinen takdirinizi devşirmeye çalıştığımı sanmayın; tam tersi, söyleyeceğim şeylerle belki canınızı yakacağım! Ve geniş bir zaman içinde netice şuraya varacak: Ben yanılmışsam, ben değil, kendisinde bu ümidi vehmettiren utansın! Şimdi soruyorum ve hep bir ağızdan cevap bekliyorum: Beni utandırmayacaksınız değil mi?..
Burada bulunan topluluğu kastederek belirttiğim tipi çizgiye dökünce, resimde de görüldüğü gibi(*) dörtbir yanı kolaçan eden gerçek bir genç tipi çıkıyor ortaya:

“Tırnağı, en yırtıcı hayvanın pençesinden,
Daha keskin eliyle, başını ensesinden,
Ayırıp o genç adam, uzansa yatağına;
Yerleştirse başını, iki diz kapağına,
Soruverse: Ben neyim ve bu hâl neyin nesi?
Yetiş, yetiş, hey sonsuz varlık muhasebesi!”

Demek oluyor ki, sizde işaretlediğim hususiyet, “olunması gereken” şahsiyet tipi, kâinat çapında bir ağırlığı omuzlarınıza yıkıyor... İnsan bazen olanı değil, olmasını arzu ettiğini söyler ya; her biriniz tek tek, ölçülendirdiğim hususiyete göre nesiniz, kendinizi nisbet ediniz... Allah ve Resűlü aşkıyla, Hazret-i Ebubekir’in “ağlayan ağlasın, ağlayamayan da ağlar gibi dursun!” hikmeti çerçevesinde, bu yükün altına kahramanca girmek lâzım... Ağlar gibi durmak; riyâ ve taklit üslûbu değil, niyet ve kasıt... Evvelâ bunu şuurlaştıralım... Evvelâ hâlisle sahteyi, doğruyla yanlışı, iyiyle kötüyü, güzelle çirkini birbirinden ayırıcı olmak gereğini şuurlaştıralım.
Böyle bir şuurun oluştuğu yerde, her meselede, her yerde asıl ile taklit, mümin gözlere görünür... Üstadım’ın bir sözünü hatırlıyorum, der ki, “adamın bir hâli vardır ki, bellidir; iş gelir gelir, taklit imkânı olmayan bir yere varır!”... Sahici muhasebe mevzuunda beni, Cumhuriyet sonrası kavruk nesillerin ilk ciddi fikir sesi ve ilk çileli nefs murakabesini gerçekleştirmek bakımından numune kabul edebilirsiniz... Aşina olduğunuz bir söz ama... Nasıl ki, şer’i hükümleri bilmek itikadın aynı değil ise, belirtilmiş bir hakikate yaklaşırken, hakikatin, onu muhasebe ve muhakeme eden namına görünen yanı var... Biraz sonra yeri gelecek: Dipsiz kiler boş ambar kuru kuru övünme değil, hakikate yaklaşma tavrını işaretlerken, kendindeki kıymeti büyüğünden göstermenin büyüklüğünü belirtme durumundayım... “O, onu dedi, bu bunu dedi” gibi mahalle dedikodusu değil, “delâil-i hâl”; hâl delilleri, hâlin delil olması.
Mevzuumuzun terkibî noktasını da böylece göstermiş oluyoruz; delâil-i hâl... Aranızdaki hukukçuların dikkatini çekiyorum, İslâm hukukunda mühim bir meseledir... İşkence ve Filistin meselesi üzerinde dururken, tabiî olarak işin bir yönü hukukî... Delâil-i hâl davası anlaşıldıysa, bedahet davası da anlaşılıyor demektir; bu da, bu konuşmada takib edeceğimiz usûl...
Bugünkü genç adamın çekmesi gereken ıstırabı, –davasını eşya ve hadiselere nakşetme ıstırabını yaşayan için söylüyorum–, bir bedahet hâlinde şu resme tercüme ettirebiliriz; bir yanda âlet, bir yanda düşünce... Bu iki uç arasında, iki yoldan Allah ve Resûlü davasında can verme liyakâtine erecek... Bir yandan topyekûn dünya irfan yemişine el atmanın çetinliğini yaşayacak ve arayacak, diğer yandan gücünü (eylem için gerekli şartları) temin edecek. Bunun temel ilke alınmasını kabul ettikten sonra, mizaç hususiyetlerine nisbetle sayısız işbölümü... Hemen söyleyeyim: Bu mevzuda dünyada size gösterilebilecek ve idealize edilecek hiçbir örnek yoktur!..
Fikir ve âlet arasındaki münasebet sırrını, yâni âleti fikre tâbî etme sırrını doğrudan doğruya kendi oluşunuza tatbik ederseniz, “bağlılıkta kendini ortaya koymak” gibi bir durumda olduğunuzu anlarsınız... Bizde bugüne kadar olan, ya evvelkini iptâl veya sahte tedâîlerle münasebet kurmadır; oysa iş nisbette... Çok ince bir dava: Semersiz eşeğin başıboş dolaşması veya koyun sürüsü topluluğu yerine, şahsiyetler topluluğu... Zaten İslâm, çerçevelediği ölçülerle insana, bağlılıkta kendini ortaya koymanın hudutsuz yolunu açan rejim. Hayatta iş işe, adam adama, mesele meseleye bağlı... Bunun iç yüzü var, dış yüzü var, içtimâî mânâsı, siyasî mânâsı var.
Size bunları söylerken, içime bir tatsızlık hissi çöküyor... Niçin?.. Söyleyeyim: Bizde büyük meseleler, eski eşya deposundaki sandıkta kilitli kalmış... Toplumumuzda bir düşünce geleneği yok... Bu yüzden de dışın dış yüzünden fikirler ve günübirlik lâflar, arz ve talep piyasasını oluşturuyor. Bir hayatı kahramanca yaşamak, sonra dönüp bir de kahramanca yaşamanın ne olduğunu bu piyasaya anlatmaya kalkmak, ne acı, ne acıklı, ne gülünç bir hâl!.. Üstadım bir “Noktalama”sında şöyle diyor:
— “Bu ne hâzin mesafe iki ten arasında, / Bir hâli anlatanla dinleyen arasında.”
Böyle bir vasatta olan şu, Üstadım’ın “ey genç adam neredeysen gel!” çığlığından misâl vereyim; öbürü dönüyor, “ey genç adam neredeysen gel!”, sonra öbürü, sonra öbürü, bir tekerlemedir gidiyor... Şimdi benim “kalk!” diye hitabettiğim adam, papağan gibi “kalk!” diyor, sonra onun arkasındaki... Ben “kalk!” dediğime göre, kalk; kalkamıyorsan, niye kalkamadığının izâhını yap, kalkabilmenin şartlarını temine çalış... Sizin nesliniz kendini ifâde etmek mecburiyetinde; her neslin bir ifâde şekli var... İşte GÖLGE, muazzam bir örnek... O militan tavır arkasından, bugüne kadar bir sürü palavradan kopyacı. Size çok güzel bir misâl: Meşhur Charlie Chaplin, birgün bir dostunun yanında arya söylüyor... Dostu diyor ki, “ben senin az çok keman çaldığını, piyano tıngırdattığını biliyorum; ama böyle güzel arya söylediğini bilmiyordum; nasıl yapıyorsun bu işi?”... Charlie Chaplin (Şarlo), cevap veriyor:
— “Çok kolay, bir büyük sanatkârı taklit ediyorum!”
İşte “taklit” ile, asıl ve şahsiyetin soyluluk farkı!.. İçime çöken tatsızlık hissinin sebebini anlatabildim mi?.. Anlatamadıysam, başından aşağı bir kova fikir suyu döküp de saçının tek telini ıslanmamış gördüğüm adamdaki tersine harikada benim suçum yok!..
Kaba mânâsıyla “işkence”, biliyorsunuz ki fizikî acı verme... Sırasında ruhî acı daha fena... Size canınızı acıtabileceğimi söylemiştim; ama bizimki, operatör neşteri ile katil bıçağı arasındaki farkı yaşatır bir yerde, şifâ dağıtır operatör neşteri... Nefs ağlarken ruh güler, ten ağlarken ruh güler; ruhun kurtuluşu için, nefs nuhasebesi, bunun işkencesi!..
“Arya” derken, iş müzik bahsine geldi... Konuşmamdan önce dinlediğiniz “pan fülüt”, yeri gelince vesile kılınarak mesele konuşulacak bir niyete dayalı tertib idi... Üstadım, bir velîden naklettiği sözle, “zifirî karanlıkta ak sütün içindeki ak kılı farkedecek kadar gözü keskin bir gençlik” ifâdesini kullanıyor... Şimdi özellikle hukukçular dikkat etsin... Tolstoy’un “Kroyçer Sonat” isimli romanındaki bir kahraman şöyle diyor:
— “Nasıl ki bir adamı hipnotize ederek ona cinayet işletmek suç ise, kötü müziğe müsaade etmek niçin suç değil?”
İnsana belirsiz bir şekilde tesir edişinden müziğin... Büyük Doğu nizâmında radyo ve televizyondan Kur’ân’a aykırı tek nefes çıkamayacağına göre, güzeli çirkinden tefrik edici estetik idrakından ne haber?.. Ölçüyü biliyorsunuz: “Allah güzeldir, güzeli sever!”... Ama kaba ve ahmak, bunu şuurlaştıracağı yerde, işin iptaline gider ve “İslâm’da müzik yoktur!” der, kestirir atar... İşte şimdi buna benzer bayılacağınız bir kaba mantık örneği vereyim:
— “Bu köpek bir babadır... Bu köpek o adamındır... Öyleyse bu köpek o adamın babasıdır!”
Bu, dışyüz mantığının saçmalamasına bir misâldir... Kaba saba hüküm kesmeler ve ahmakların beslendiği yer bu noktalardır!..
Konferansın buraya kadar olan kısmını, size, kasden kâğıttan okudum... Çünkü en büyük zaafımız başlamak ve sonunu nasıl getireceğini bilememek... Baştan belirli bir plâna bağladığımı göstermek ve mazerete sığınmamak için... Size olan saygımı, mühimsediğimi göstermek için yazdım. İrticalen yapılan konuşmanın kıymeti ayrı; bir samimi havası var... Şimdi rahatça, çıkacak görüntüye nisbetle konuşabiliriz... Ancak şuna dikkatinizi çekeyim: Konuşmada parlak ifâdeden çok fikre dikkat ediniz...
Şimdi işkence davasına girebiliriz... Bizim tatbik ettiğimiz işkence, doğrudan doğruya “nefs ağlarken, ruh güler; ten ağlarken ruh güler” hikmeti içinde... Biz sizi bir yükün altına sokmaya çalışıyoruz, sizi acıtmaya çalışıyoruz; ruh kurtulsun, ruh gülsün diye... Bunun muhasebesi, muhakemesi gerçekleşsin diye.
İşkence... Kaba mânâsıyla işkence, herkesin bildiği gibi –tarifte hamaratlığa lüzum yok–, fizikî acı tatbikidir; bu fizikî acının dışında, sırasında ondan daha acı olan ruhî acı olabilir, şudur, budur... Bunu hukukî bahis olarak mahsus aldım. Biraz sonra Filistin mevzuuna girilince görüleceği gibi, işin hukuku ilgilendiren, Milletlerarası Hukuk’u ilgilendiren bir takım yönleri var. Konuşmamın başından beri geldiğim hususlar ise, bahisleri değerlendirebilmek için gerekli olan unsurlar idi, sizi tekrar ikaz ediyorum.
“Millet emrinde meclis, meclis emrinde hükümet, hükümet emrinde icra”... Bir devletin tabiî mantığı budur. “Tersine devlet ehramı” tesbitini hatırlıyorsunuz; Üstadım’ın belirttiği “tersine devlet ehramı”... Şöyle oluyor: İcra, âdeta icraya tâbî hükümet, hükümete tâbî meclis –sürü!– ve meclise tâbî millet... Bu çerçeve içinde baktığınız zaman, işkence davasında gayet gülünç neticeler ortaya çıkıyor. “Tersine devlet ehramı” tesbiti ile bakarsanız, icra, icranın keyfiliği, kendi üst makamına, kendi üst makamının bağlandığı yere, hükümete, meclise ve millete dolaylı yoldan tahakkümü ifâdelendirir. Bu mânâda da bizde garib birşey var; işkence iddialarından bahsedildiği yerde, işkencenin olmadığını hükümet mensubları söylüyor!.. Adam, işkencecinin kendi tepesine binmiş olduğunun farkında değil mânâ olarak!.. İzâh edebiliyor muyum? Burada hukukçuların özellikle bu matraklığa dikkatlerini toplamak istiyorum; işkencenin olup olmadığının müdafaasını yapmaktan ziyade, o vak’anın hukukî mânâda kendi tepesine binmek olduğunu anlayacak... Tersine devlet ehramı... Anlatabildim mi?.. Ve ortaya şöyle bir mesele çıkıyor: Eğer ben, “şu, şu, şu fiilleri gerçekleştiren adama, şu şekilde bir işkence tatbik edilebilir” diyen bir kanun maddesine göre hareket etsem, böyle bir kanun maddesi olduğu takdirde, yapılan işkence –dikkat edin, mesele konuşuyoruz–, hukuka uygundur... Burada ortaya bir matraklık çıkıyor; adam bir taraftan işkenceye karşı olduğunu söylüyor, –işkence hem yasak–, diğer taraftan da işkence davasının üstüne gitmiyor. Biraz önce, usûlümüzün bedahetlerle olduğunu söyledim... Şimdi hemen soruyorum size:
— “Türkiye’de işkence var mı, yok mu?”
Hemen cevab verin!.. (“Var, var!” sesleri)... Bu apaçık bir şekilde herkesin bildiği birşey... Ve adam utanmadan diyor ki:
— “Eğer işkence gören varsa isbat etsin!”
İsbatlılar bir yana, biz de şöyle diyelim onlara:
— “İsbat edilemez işkence nasıl yapılırmış, gel ben sana göstereyim!”
Burada bir namussuzluk çıkıyor ortaya: Adam balkona oturduktan sonra, aşağıdaki insanları bir obje, bir eşya gibi görüyor... Onun için aşağıdaki insanların bir kedi-köpek ölüsünden farkı yok!.. Adeta Roma’daki gladyatörlerin arenadaki boğuşmalarını kuruldukları koltuklardan seyreden adamlar gibi!.. Anlatabiliyor muyum?..
İşkence mevzuunda verdiğim bu inceliğe dikkat ediyorsanız, –ne kadar açık konuşuyorum–, eğer kanun maddesinde “işkence yapılır” derse, hiç kimse “işkence hukuka aykırıdır!” filân diyemez, hukuka uygundur... O zaman mesele şuraya varır: Acaba bu hukuk iyi bir hukuk mudur?.. Mevzuların nereye kıvrıldığına dikkat ediyor musunuz?.. “Acaba bu hukuk iyi bir hukuk mudur?”... Bunu sorunca şöyle bir tesbit çıkıyor karşımıza: Hukukla-vakıa, metinle-ruh, mevzuatla-tatbikat arasındaki fark, bugün bütün dünyada genişlemektedir... Dünyada birçok anayasa tamamen göstermeliktir; ve tarif ettikleri rejimin, memlekette olanla hiçbir alâkası yoktur, anayasa adeta mevcut rejimi gizleyen bir paravanadır... Burada da dava şuraya geliyor; bugün dünyanın hiçbir yerinde anayasalar vakıaya uygun değil... Bunun sebebi de nihayetinde, –mantığını yürüttüğümüz zaman–, “Mutlak Fikrin Gerekliliği” davasına çıkar... İzâh edebiliyor muyum?.. El yordamıyla hukuk olmaz!.. Bir zamanlar belirttikleri gibi, Roma Hukuku materyalist dünya görüşüne hizmet eder; bundan dolayı Almanlar, Almanlara has bir genel hukuk geliştirilmesini istemişlerdir... Bugün dünyadaki hukuksuzluk, hukukun tabiî yapısı içinde mevcut; bunu haber vereyim! Bunun tabiî izâhı şudur: İşi nihayetine yürüttüğünüz zaman görülecektir ki, ahlâk oluşmuyor... Hukuk ahlâkın pıhtılaştırılması ise, müeyyidelere bağlanması hadisesi ise, ahlâk oluşmuyor; ahlâkın oluşmadığı yerde, hukukun oluşmaması gayet tabiî birşey... Ahlâkın oluşmaması da, insanların, eşya ve hâdiseler karşısında ruhun “nasıl” tavrını temsil edici hâkimiyetlerini yitirmiş olmasıdır... Netice, “Mutlak Fikrin Gerekliliği” davasına gider dayanır. Biz, işkenceye karşı olma naraları atanlara da burada hitab etme durumundayız: Bugün işkenceye karşı çıkarken eğer bunun hukuka aykırı olduğundan dolayı karşı çıkıyorsanız, haber verelim ki, biz doğrudan doğruya mevcut hukuka karşıyız... Bütün mevcut hukuklara!.. Biz “hangi hukuk?” sorusunun da cevabını bilenleriz!.. Öyle değil mi?.. Siz de bu düşünceye mensupsunuz zaten.
“Bedahetlerle konuşuyoruz” dedim... Notlarımı şöyle bir karıştırıyorum, size birtakım hatırlatmalar yapıyorum ki aradaki münasebetleri kurabilesiniz diye... “İslâm’a muhatab anlayış” davasının üzerinde durdum ve sizi böyle bir yükün altına davet ettim; hatırlıyorsunuz... Nefs muhasebesine davet ettim... Taklitçi olmamaya, fert olarak ve nesil olarak hâlinizin ifâdecisi olmaya davet ettim... Aksiyona davet ediyorum sizi... Bunlar işin yürümesi için şart olan bedihî hakikatler... Delâil-i hâl davasından tedaîlerle buraya kadar geldik.
İrticalen konuşacağımı söylemiştim... Çıkan görüntüye-resme nisbetle... İşte size şöyle bir tip çizdiler; sizin şöyle bir insan olmanız için ellerinden gelen herşeyi yaptılar, yapıyorlar... Biraz sonra bu görüntünün Filistin davasıyla olan alâkasını göreceksiniz. Filistin davası karşısında duyduğunuz teessürün geçici olmaması için, bir takım hâdiseleri hatırlatma zaruretini hissediyorum... Evet, bir “şen sıpa” tipi görüyorsunuz...
Genç hukukçulara bir hususu ikaz ediyorum: Her ne kadar Milletler Hukuku diye bir hukuktan bahsediyorlarsa da, böyle bir hukuk yoktur... Bunun üzerine gitsinler... Müeyyidenin olmadığı yerde hukuk olmaz... Doğrudan doğruya Filistin meselesi üzerinde söylüyorum bunu; şimdi geleceğim oraya... Birleşmiş Milletler Teşkilâtı... Gayelerinden birinci madde:
— “Milletlerarası barış ve güvenliği korumak ve bu maksatla barışın uğrayacağı tehditleri önlemek ve uzaklaştırmak ve her türlü tecavüz fiilini veya barışın başka suretle bozulması hâlini ortadan kaldırmak üzere tesirli müşterek tedbirleri almak. Barışın bozulması sonucunu verebilecek milletlerarası nitelikteki anlaşmazlıkların veya durumların düzeltilmesini veya çözülmesini adalet ve milletlerarası hukuk prensiplerine uygun olarak barış yoluyla gerçekleştirmek.”
Bizim burada bir yorumumuz var: Antlaşmanın 24 Ekim 1945 tarihinde yürürlüğe girmesini gözönünde tutarsak, o gün bugün arasında bu teşkilâtın sağa-sola teessüf iletmekten başka bir işe yaramadığını anlarız. Nasıl işe yarasın ki? Büyük devletlerin pazar yeri olmaktan başka, bunlara karşı, özellikle bunlara karşı, ense kaşımaktan öte isbat-ı vücudu mümkün değil. Büyüklerin Birleşmiş Milletler içindeki rolü de bunun yansımasından başka birşey değil; bunun için Güvenlik Konseyi’nin teşekkülüne ve karar alma şekline bakmak yeter... Şimdi çok dikkat etmenizi istiyorum:
Konsey 15 üyeden teşekkül etmiştir ve bunun 5’i daimi üye... Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı, Çin Halk Cumhuriyeti, Fransa ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği... Geri kalan bütün devletler de, bu Konsey’in üyeliğine 2 sene için seçilirler... Ne demek daimi üye ayrıcalığı?.. Ve usűl meseleleri dışında kalan meselelerde kararlar, daimi üyelerin hepsinin oyları dahil olmak üzere 9 üyenin olumlu oyuyla alınıyor. Böylece Güvenlik Konseyi’nin daimi üyelerinden biri işine gelmeyen bir meselede veto hakkını kullanarak, kararın alınmasını önleyebiliyor. Devletlerin, yönetim şekilleriyle anılmaları gibi, Birleşmiş Milletler Teşkilâtı’nı “Domuzlar Diktatoryası” olarak anabiliriz.
Bahsi “Birleşmiş Milletler”e getirmem şu; 5 devlet dışındaki devletlerin büyük çoğunluğu oluşturması durumu, onların hâli... Al sana bir bez parçası - bayrak; vatan, millet, Sakarya... Onun dışında Doğu ve Batı blokları arasındaki çekişmede bunlara düşen rol, paryalıktır. Bunu açık bir şekilde ifâde edebiliriz... Aranızda bizi dinlemeye gelmiş olan pislik habercilere de (ispiyoncular) aldırmaksızın ifâde ederiz; iş gele gele bağımsızlık bahsine geliyor... Ne kadar bağımsızsın?.. Dikkat edin yalnız, hep “Filistin davası” üzerindeyim ve mesele oraya gelecek... Niçin söyledim “Birleşmiş Milletler Daimi Konsey Üyeleri”nin durumunu, şunu, bunu?.. Şunun için söyledim: Bugün İsrail’in ağabeyi Amerika ve Amerika’nın beşiğinde de Türkiye... Ve sizler Filistin’de İsrail’li askerlerin Filistin’li gençlerin kollarını bacaklarını taşlarla parçalayışını kınıyorsunuz... Nereye kadar?.. Istırabınızı devamlı kılmak ve her birinizden bunu şuurlaştırmanızı istiyorum... Âdeta, demin Hazret-i Ebubekir bahsinde naklettiğim “ağlayan ağlasın, ağlayamayan ağlar gibi dursun” hikmetindeki gibi, bunu yaşayan yaşasın, yaşayamayan da yaşamanın yollarını arasın... Şu ifâde şuurlaşsın:
— “Yâ Muntakim Allah, bizi intikamına memur et!”
İzâh edebildim mi? Ve çağından mesul müslüman olarak siz burada bir numune teşkil ediyorsunuz... Dünyada gördüğünüz her türlü haksızlık, bizim adam olamamamızdan kaynaklanmaktadır; bunun suçluluk duygusunu hissetmenizi istiyorum... Ve âdeta bir film seyrederken, birkaç dakikalığına oradaki hâdiseden müteessir olup, aradan üç gün geçince horul horul uyumaya başlayan insanlar değil... Kuru kuru karşı çıkmalar da değil... Dikkat ediyor musunuz bahisler nerelere geliyor.. Ve bugüne kadar bu milleti kandırdıkları bir hususu söyleyeyim size: Bugün Doğu ve Batı blokları arasında yer almış bütün ufaklıkların hiçbiri, göstermelik şekiller dışında hiçbir şahsiyete malik değildir... Anladınız mı?.. Haysiyetinizle oynamak istiyorum; daha doğrusu haysiyet duygularınızı ayaklandırmak istiyorum!.. Bugün bizim birkaç bin gencimizi heba ettiler sokaklarda, –dikkat edin–, heba ettiler... İşte “son bağımsız devletimiz” falan filân edebiyatı ile sümük mendili niyetine kullanıp, rejimi müdafaa ettirdiler, boşu boşuna ölüme yolladılar... Devamını getirmek istemiyorum... Anladınız!..
Aradaki fark, –Doğu ve Batı blokları arasında– şu kadardır, onu da size söyleyeyim: Biri, konakta işini bitiren hizmetçiye diyor ki, “gidip odanda yatabilirsin!”... Öbürü de hizmetçinin işi bittikten sonra onu kapının önüne koyuyor ve “hadi sen serbestsin!” diyor... Senin serbestliğin bu kadar. Ve dikkat edin: Dünyada, –Filistin meselesi hakkında bu kadar müteessirsiniz–, İsrail devletini ilk tanıyan devlet biziz... Yaser Arafat’ın bir sözü var, “Filistin’liler Abdülhamid’i hâlâ minnetle anarlar!” diye... Biliyorsunuz Abdülhamid’e şu kadar altuna yaptıramadığımızı onun hâllinden sonra gayet cüz’i bir miktara yaptırdık diye, Yahudi söylüyor; orada toprak almaları, yerleşmeleri, devlet olma yolunda ilk zemini hazırlamaları davası... Bugün dünyada müslümanların başına gelenler, biz millet olarak tarihî misyonumuzu kaybettiğimiz için, bizim yüzümüzden gelmiştir...
Ve konuşmamın başında söylediğim gibi, –işte aynı şu resimde gördüğünüz gibi mütalâa edebilirsiniz–, ufaklıkların hâli budur; maddede ve mânâda...
İşkence bahsi üzerinde duruyoruz ya... İslâmî bir incelik çerçevesinde bize tatbik edilen işkenceyi anlatayım: İnsan, nefs muhasebesini yerine getirdikçe, nefs üzerindeki tahakkümünü yerine getirdikçe, ruhu kurtulur... Bu mânâda da, zannedildiği gibi Allah insanı Cennet’e veya Cehennem’e sokmuyor; insan, Cennet’e veya Cehennem’e kendi ayaklarıyla gidiyor... Allah, Mutlak Adil’dir... Keyfilik yok... İzâh edebiliyor muyum? Mutlak Adil’dir ve bunun mânâsı da şudur: Mahkûmun fiilinin hâkimi bağlaması gibi, bizim fiilimiz O’nu bağlar... Bir misâl vereyim: Diyelim şurada bir hırsızlık hâdisesi var, ben hâkimim ve kanun maddesine bakıp da “bu hırsızlığın cezası üç senedir” dediğim zaman, o mahkûmun fiili benim hükmümü bağlıyor... İşte bu mânâda bizim fiilimiz Allah’ın hükmünü bağlar... Hani keyfî, sanki “sen bu tarafa git, sen öbür tarafa git” gibi değil... Sana, kurtuluşunun yolunu göstermiş; kurtulmak veya kurtulmamak kendi ellerinde, kendi ellerinle kendi ayaklarınla yapıyorsun... İzâh edebiliyor muyum? Bu çerçeve içinde, kurtuluş yoluna bakarsak; nefse acı gelen herşey ruhu güldürür ve ruhu güldüren herşey de nefsi ağlatır... Şimdi biz o kadar muazzam bir işkence içindeyiz ki, ruhun kurtuluşu gibi bir davada, –buradaki arkadaşları tenzih ediyorum; umumî görünüş itibarıyla, bedahetler hâlinde söylüyorum–, acı duyma ıstırabını bile unutmuşuz... İşkencenin şiddetine bakın!.. Sıkça verdiğim bir misâli burada tekrar edeyim: Okyanusta kayboluyor adam, ne tarafa gidecek?.. Bunun bir ıstırabı var; güneş tepeden yakıyor, açlık bir taraftan, susuzluk bir taraftan, yön yok, yol yok, pusula yok... Ve bunun korkusu içinde... Bir müddet sonra uyuşukluk başlıyor; açlığın getirdiği bitab düşme hâli... Bir müddet sonra dayanamıyor, deniz suyu içiyor ve çıldırıyor... Ondan sonra dünya güllük gülistanlık... Kendimizi suçlamayı bilelim: Nefsin kucağında o kadar rehavet içindeyiz ki, ruhumuz işkencede, işkence altında... Bize Cehennem’e giden yollar döşenmiş iken, bu statü uygulanırken... Kelimelere bazı şeyleri zedelememek için fazla yüklenmiyorum... Ama umurumda da değil, onu da söyleyeyim; “dinleyiciler”e –ispiyonculara– söylüyorum bunları... Evet, “dinleyiciler”in kim olduğunu biliyorsunuz değil mi? Umurumda da değil; kanun sınırını dikkate alırken, tavır konulacak yeri de bilmek lâzım... Yâni bir kısım ödlek ve ahmakların anladığı şekilde “kanun sınırlarına dikkat”, ihlâl etmeme gayesi değil, taktik bir davranış meselesi olarak bahis mevzuudur... Devam edebiliriz... Biz, içinde bulunduğumuz Kemalist rejimde, bu türlü bir işkence yaşıyoruz... Ve yine Necip Fazıl’ın bir sözünü aktarıyorum size:
— “Aslanlara atılan İsâ Peygamber’in havarileri, bugün bizim çektiğimiz işkenceyi çekmiş değillerdi... Biz, kendi ülkemizde bu hâle düştük; onlar ise yayılmaya çalışıyorlardı!”
Dikkat ediyor musunuz?.. Ve biz o hâle geldik ki, acı duyma melekesini bile kaybettik... İşte en büyük işkence!.. Ondan sonra ötesi aslında bunun kadar mühim değil; üç sopa vurmuş bilmem ne... Bu dediğim çok daha mühim... Bizim bu dünya ile beraber öteki dünyamıza da kast ettiler, kast ediyorlar... Anlıyor musunuz işkencenin derecesini? Kendimizi doktorca acıtmayı bilelim...
Ne hâle düştüğümüzü resimde de görüyorsunuz; bunu madde plânında da görüyorsunuz... Şimdi biz bunun mânâlarına doğru sarkalım ve mânâda da bu olduğumuzu görelim... Bir hâdise okuyorum:
— “5 Kasım 1959 tarihinde Amerikalı Yarbay Morrison, Çankaya’daki Amerikan Klübü’nden çıkarak arabasına binmiş ve farlarının zayıf oluşu yüzünden toplu hâlde yürüyen erleri zamanında göremeyerek onlara çarpmış ve bazıları ağır olmak üzere onbir eri çiğneyerek yaralanmalarına sebebiyet vermiştir. Kaza 19-19.30 sıralarında olmuş, yaralılardan biri kaldırıldığı hastahânede ölmüştür. Türk makamlarının olaya el koymalarından sonra Amerikan makamları kaza sırasında Yarbay Morris’in görevli olduğunu iddia ve bununla alâkalı bir belge sunmuşlardır.”
Bunlar zaman içinde değişiyor, şudur, budur... Bu hâdiseyi şunun için aktarıyorum size: Tarih 1959... Dikkat edin: Biz, müslümanlar olarak, hiçbir zaman bu meselelere sahib olacak bir şuur belirtemedik... İşte fikir, işte ilim, işte bilmem ne mevzuu; bunlar bizim meselemiz değil mi?.. Burada adam bir suç işliyor, görev sırasında ve onunla ilgi içinde ise, vazifeli ise, bizim makamlar bakamıyor; vazifeli değil ise bizim makamlar bakacak, fakat ortada öyle bir keyfilik var ki, buradaki Amerikalı yetkili “o vazifelidir!” dedi mi, bizimki devreden çıkıyor... Ne vazifesi?.. Amerikan Klübü’nden çıkmış, sarhoş, farları bozuk, 11 tane eri çiğniyor, birini öldürüyor, “vazifelidir!” dediler, kurtuldu!.. Niye bu tip haksızlıklara karşı çıkamadık bu zamana kadar, müslüman olarak?.. Adeta bulunduğumuz evdeki eşyaya tahakkümümüzü o kadar kaybetmişiz ki, şurada hangi koltuk, hangi masa vardı, yerliyerinde mi, bizim mi, değil mi haberimiz yok... Milletlerarası hukuk olmadığını söyledim size; hukukçuların dikkatini çekiyorum... Misâl olarak söyleyeyim: İkili anlaşmalar falan bir takım davalar var, bu tip anlaşmalarda her zaman kuvvetli devletler kârlıdır, onların reyleri geçerlidir... Milletlerarası “karasuları meselesi”ne bakalım; biraz önce tedâilerden gideceğimi belirttim... Karasularını düşünün; sınırlarının arttırılıp, arttırılmamasını... Şimdi büyük devletler, karasuları sınırlarının dar tutulmasını istiyor, çünkü güçlü kuvvetli ve karasuları ne kadar dar olursa –ondan artan– uluslararası sular statüsündeki kısımlara rahatça girebilecek... Genel düzenlemelerde her zaman onların dediği oluyor; bunu da haber vereyim... Yavşak devletlere düşen iş, –haysiyetinize dokunuyorum–, sadece bunların kuvvet dengelerinin kesiştiği yerlerde sığıntı yaşayışlar... Hani “Filistin” filân diyoruz ya, işte bundan fazla birşey beklemeyin; bir takım kınamalar, resmî kınamalar, âdet yerini bulsun hesabı lâftan ibaret kınamalar... Zaten Filistin’de şurda burda olanlar, bizim adam olamadığımızdan oluyor.
Şimdi bir başka maskaralığa dikkat çekeyim... Afrika’da açlıktan kırılan insanların hâlini biliyorsunuz... Arkadan bir şarkıcı çıkıyor, bir takım yardım malzemeleri ve paralar topluyor; oldu Afrika halkına yardım... Burada insanca bir duygu var diyorsunuz değil mi? Şimdi o yardım toplanmasın demiyoruz... Dikkat edin, o yardım toplanmasın demiyoruz, ama işin hakikati şu:
— “Günümüze kadar hümanizm, ya dinin yerini alacak bir sistem olmuş veya herhangi bir dinin desteğini alarak varlığını korumuştur. Benim inancıma göre hümanizm, dinin güçlü olduğu devirlerde çok başarılı olmuştur!”
Dikkat ediyor musunuz?.. Bir Batılı’nın kitabından okuyorum bu “insancıllık” davasının mahiyetini... Dinin tabiî yapısında var insancıllık... Ve devam ediyor:
— “Dinsiz hümanizm veya zamanının inanışına karşı gelmiş olan hümanizm ise yıkıcı olmuştur; çünkü tahrip ettiği değerlerin yerine koyacak yeni bir sistem kurulamamıştır!”
Bu türlü hümanizme misâl de, şu homolara bakış şekli... Hani şimdilerde moda olan, onlara bir insanca(!) yaklaşım var ya; şefkatli!.. Niçin bu bahse temas ettiğim meselesine gelince: Biliyorsunuz ki, bugün dünyanın çeşitli yerlerinde, Filistin’de meydana gelen hâdiselerden dolayı bir takım kınama sesleri geliyor... Afrika’yı mahveden Batı, şimdi oraya dört kamyon yiyecek gönderince iyilik de onlara kalıyor yâ, o hesab... Fakat aslı şu: Benim evimdeki aşı kazanla götürüyor, arkasından bana kaşıkla veriyor... Oldu Afrika’ya yardım, Filistin’e arka çıkma.
Bu bakımdan, hümanistlik numaraları bir yana, işin aslında, Filistin’lilerin cesetleri üzerindeki parmak izlerinde Batı’yı, Batı’nın suçunu gördüğümüzü belirteyim... Bunu da delillendirmek istiyorum... Milletlerarası Hukuk’ta, “en ziyâde müsaadeye mazhar millet kaydı” diye bir bahis var; en ziyâde müsaadeye mazhar... Elimdeki ders kitabını yazan adam, biraz ilmî olayım diye çok karmakarışık etmiş hadiseyi; bu da bizim ilim adamı geçinen çevrenin zaafı... Ben size gayet basit olarak açıklayacağım... Şimdi iki tane devlet var; A ve B devleti... Bu iki devlet birbirleriyle anlaşma yapıyorlar ve maddelerden biri “en ziyâde müsaadeye mazhar” kaydını taşıyor... A, en ziyade müsaadeye mazhar millet diyelim... B devleti C devleti ile bir anlaşma yaptı ve C devletinin A devletinden fazla avantajları oldu; bu durumda A devleti C devletinin faydalandığı haklardan aynen faydalanıyor... Şimdi kitabtan takib edelim:
— “En ziyâde müsaadeye mazhar millet kaydının kökleri de Avrupa Kamu Hukuku’dur. Gerçekten de Avrupa’nın gelişmiş devletleri, çeşitli kıtaların çeşitli ülkeleri üzerinde hâkimiyetlerini kurmakla yetinmemişler, bunlar dışındaki ülkeleri ve milletleri de sömürmekte bir diğerinin arkasında kalmamak için, anlaşmalara “en ziyâde müsaadeye mazhar millet” kaydının konulması usûlünü getirmişlerdir.”
Bu meseleden önce birşey söyleyeyim size; anlaşmalara dış yüzünden bakmamanız için... Meselâ, Kanunî Sultan Süleyman Fransa’ya kapitülâsyonları verdiği zaman, bizim kuvvetli dönemimizdi, bize yarıyordu; sonra işler tersine dönünce aleyhimize oldu... Bunun gibi, “karşılıklı haklar” vesaire şeklindeki davalarda iş umumiyetle kuvvetlinin lehinedir; lehine olmadığı zaman zaten anlaşmaya yanaşmaz... Ve “en ziyâde müsaadeye mazhar millet” davası; bakın iş nasıl maskaralaşacak... Dikkat edin:
— “Amerika Birleşik Devletleri ile Fas arasında yapılan 1886 tarihli bir antlaşma vardır. Bu antlaşma “en ziyâde müsaadeye mazhar millet” kaydını kapsamaktadır. Bu kayda dayanan Amerika Birleşik Devletleri, Fas’ın diğer devletlerle yapmış bulunduğu antlaşmaların kapitülâsyon rejimi ile ilgili hükümlerinden faydalanmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri ile Fransa arasında uyuşmazlık mevzuu, konsoloslara tanınan yargı yetkisidir. Fas’ın konsolosların yargı yetkisi mevzuunda tanımış olduğu en geniş haklar, 1856 Büyük Britanya ve 1861’de İspanya ile aktolunan antlaşmaları görülmekte ve Amerika Birleşik Devletleri en fazla müsaadeye mazhar millet kaydı gereğince bunlardan faydalanmaktadır...”
Kısaca şu... Bahsi onun için buraya getirdim... En ziyâde müsaadeye mazhar millet kaydından zaman içinde devletler rücû etmeye başlıyor; ben bıraktığıma göre tabiî olarak ona da bırakmak düşüyor... İki devlet arasında uyuşmazlık uzadığından ve çözülemediğinden, iş Milletlerarası Adalet Divanı’na geliyor, falan... Şimdi şu vahşî mantığa bakın, Amerikanın savunduğu teze:
— “Fas gibi memleketlerle yapılan antlaşmalarda en ziyâde müsaadeye mazhar millet kaydını çeşitli ilgili devletler arasında fark gözetilmeksizin eşit muamele yapılmasını sağlayan ve bunu sürdüren bir araçtan çok, bir metnin referanslarla kaleme alınması usûlü saymak gerekir.”
Bu karıştırılmış ifâdede, diplomatik nezaket veya diplomasi dili gibi sebeblerle doğrudan belirtilmeyip de dolaylı olarak belirtilen husus şu; diyor ki, “Fas gibi müslüman olan ülkelerle yapılan antlaşmalarda, en ziyâde müsaadeye mazhar millet kaydı, birinin bırakmasıyla bırakılmaz”... Yâni bu ne demek biliyor musunuz?.. “Sömürgeden sen çıktıysan ben de çıkacak değilim yâ!”... Anlatabildim mi?.. Sonra netice şu oldu, bu oldu; netice hiç mühim değil!.. Bu muhakemeyi anladınız mı? Mantıklarını anladınız mı?..
Şimdi Filistin davası... Filistin Kurtuluş Örgütü etrafında... Bir eserden okuyorum:
— “1947-1967 Haziran’ındaki 6 gün savaşına kadar Siyonizm’in siyasî saldırısı İsrail devlet yapısının Filistin topraklarına yerleşmesini sağlayarak, bu toprakların asıl sahibi olan halkı göçmen kamplarına sığınmak zorunda bıraktı. O vakitten beri bütün Yakın Doğu, fırtına bölgesine girmiş bulunuyor. Saldırı Mısır’ın kalbine yönelmişti... Fakat Filistin halkının uğradığı bir milli felâket, silâhlı bir milli kurtuluş hareketine yol açtı ki, bu hareket Arap milli hareketlerinin devrimci bir nitelik almasına öncülük etti.”
Burada bir incelik var: “Devrimci bir nitelik almasına öncülük etti”... Sizin de gayet rahat hatırlayacağınız hadiselerden bu; “solcu müslümanlarla, sağcı falanjistler bilmem ne yaptılar!”... Taarruz Batı’dan geldiği için, mücadelelerde İslâmî bir sistem anlayışı geliştirilemediği için, derhal Batı’ya reaksiyon hâlinde bir takım örgütler türüyor ve bunlar kendilerini ifâde çaresi olarak marksist örgüt... Size söyleyeyim, bunlar kaynakta marksist değillerdir; reaksiyon olarak marksisttirler... Aynı, Türkiye’de, İslâm’ı ırkçılıkla çorba ettikleri için, (Türk-İslâm sentezi kakavanlığı), bir takım adamların Doğu bölgesinde bir takım –rejimden kaynaklanan– haksızlıklara karşı olmak bakımından marksizme kaymaları gibi... İzâh edebiliyor muyum?.. Bugünkü Filistin hareketinde görünen odur; iş halk hareketine döndüğü zaman, köklerindeki İslâmî niyetler ortaya çıkıyor.
Anlattıklarımdan, fikir zaafı, dünyadaki müslümanların fikir zaafı kendiliğinden görünüyor... Daha önce de, Afganistan’da –Pakistan’da da olabilir– müslümanların, “müslüman marksistler” diye örgütlenmeleri gibi, bir sistem olmadığı ve hareketini bir sisteme dayayarak yürütmek zarureti bakımından, marksizme sığınmaları gibi... Şimdi bunun daha başka türlü şekilleri tezahür etti: Sovyetlerin işgalinden sonra (Afganistan’ı), bu sefer yine tam İslâmî bir hüviyet koyamamakla beraber, İslâmî niyetle ama yine pek ne istediğini, ne dediğini anlatamayan, savaşan insanlar... Biraz önce dikkat ettiyseniz, size bir söz söyledim; dedim ki, “dünyada size idealize edilecek ve gösterilebilecek bir örnek mevcut değil!”... Ve bugünkü genç adamın ıstırabının nerelerde olduğunu size resimde gösterdim: Bir yanda âlet (silâh), öbür yanda fikir... Ve bir harekette fikrin dozu düşmeye başladığı ândan itibaren, hareket kendi kendini gayeleştirince, mânâsızlaşır... Siz bu çileyi yaşamakla yükümlüsünüz... İzâh edebildim mi?.. Aynı ânda bir sürü işi gerçekleştirmek gibi bir zorluk altında, bir kahramanlık; bu, büyük kahramanlık... Bu yükün altına girmek büyük kahramanlık... Bu yükün altına girecek kahraman olmaya namzetsiniz!..
Evet, bu, türlü boş hareketleri gösteren resim... Balon ve üzerinde Libya lideri Kaddafî’nin çehresi... Şimdi, dava, Kaddafî’yi kötülemek değil, mânâya dikkat çekmek ki şu: Fikir olmadığı zaman ne hâle düşüleceğinin en hazin örneklerinden biri bu bahistir... Petrolü satıyor, 200-300-500 parasını veriyor ve uçak alıyor... Ondan sonra, uçağı satan ülke buna yedek parça veya lâstiğini vermediği takdirde, şu kadar milyar gitti gürültüye... Yâni, sahte güç, kuru caka ne demek anlatabildim mi?.. Amerika’ya gûyâ kafa tutması filân hep bu temelsizlik içinde... Başka bir misâl: Adam öbürüne füze atmak için, sattığı petrolün parasını verip füze alıyor... Satan adam, işine geldiği yere kadar verir, işine gelmeyen yerde vermez... İran Şahı’na yaptıkları hâdise: Ortadoğu’nun en güçlü silâhları Şah’ta idi, fakat o kadar basit bir hile ki, orada uçağın değişmesi gereken cıvatası yollanmasa, gitti gürültüye... Bunları şunun için söylüyorum; insanları bir takım hareketlere yöneltirken, orada vasıtalar gayenin yerini alıyor ve iş gide gide top peşindeki insanların birbirini taşlaması gibi bir mânâsızlığa dönüyor... İzâh edebiliyor muyum?.. Gücü idealize ederken, eğer dış oluşu iç oluş destekleriyle beslemediğiniz takdirde olabilecek olan budur... “Jeni”den gelmek lâzım, sistemden gelmek lâzım, fikirden gelmek lâzım, bunun için de şuurlu olarak bunun ıstırabına girmek lâzım; düşünen, taşınan, arayan, çırpınan, yırtınan insan tipi... Anladınız; gücü idealize ederken bir takım Patrona Halil davranışlarını idealize etmiyorum... Ve deminki sözümü destekleyen, Batı karşısında marksizmi seçiş bahsine misâl:
— “Meselelerimizin büyüklüğünü kavramanızı istiyoruz; çünkü biz, kökleri Avrupa’da 20. yüzyılda emperyalist hareketinin tâ göbeğinde bulunan bir siyonist örgütle boğuşmaktayız. Şimdi siyonizm, emperyalizmin en saldırgan bir şekline bürünmüştür. Başlıca amacı bir halkı, bir memleketten tamamıyla söküp atarak yerine başka bir halkı yerleştirmektir...”
Sözüme çok dikkat edin; “Siyonizmin saldırısının ahlâkî sorumluluk bakımından Nazi cinayetlerini gölgede bıraktığını” belirten, bizzat tarihçi Toynbee... Bizde ne oldu? İsrail’li askerlerin Filistin’li gençlerin kemiklerini taşlarla kırması televizyonda üç gün gösterildikten sonra, halkımızda yükselen tansiyonu pörsütmek için öbür kanalda “Yahudiye yapılan zulüm” diye film gösterdiler... O namussuz gazetenin “irtica hortluyor!” diye yayını...
Şunu da haber vereyim size: 1956-1957 tarihlerinde Amerika’nın Türkiye’de bulunan bir görevlisinin verdiği rapor var, onda diyor ki, “Tükiye’de artık Amerikan politikası doğrultusunda hareket edecek olan Amerikan tipi politikacı yetişmiştir, dışarıdan müdahaleye lüzum kalmamıştır!”... Anlatabildim mi arkadaşlar?.. Ve bugünkü politikacı tipini biliyorsunuz; gönüllü Amerikan uşakları... Ve bizim müslümanları tavlamaları çok kolay; adam iki kere camiye girdi mi, “namazında niyazında da, sakalı da var da” bilmem ne... “Amerikan politikası doğrultusunda hareket edecek politikacı tipi yetişmiştir, artık müdahaleye luzüm yoktur” diyor adam; biz kendi kendimize yetiyoruz... Politikacı tiplerine bakın yeter!..
Bütün bunların tabiî neticesi olarak, gençler kendilerini nerede arıyor; sokak çeteleri, liselilerden çeteler, bilmem ne... İzâh edebiliyor muyum?..
Şimdi dikkat... Ben, Allah rızası için uğraşırken öldürülürüm; şehidim... Bir de kumar kavgasında öldürülürüm; gitti gürültüye... Ne oluyor?.. İş öldürmede, öldürülme fiilinde değil, niyette... “Dava fiilde değil, niyette” diyorum; öyleyse “herhangi bir bahane altında” öldürülen her insan murdar gitmiştir... Yâni, “emir kulu” bilmem ne diye bu rejimi korurken filân... Allah’ın emir kulu ol!.. Size bir inceliği söyleyeyim: Bir müslümana, müslüman olduğu için saldıran adam, kâfirdir!.. Emir kuluymuş; insanda bir mukavemet payı olur... Anlatabildim mi?.. Ben, emir kulunu bilmiyorum, Allah’ın emrini ve O’nun kulu olmayı biliyorum, tanıyorum!..
Evet... Buradan okudum, görüyorsunuz; “Siyonizmin saldırısı ahlâkî sorumluluk bakımından Nazi cinayetlerini gölgede bırakmıştır” diyor... Düşünün ki, böyle vicdanını fıkırdatmış hâdiseler... İnsanda bu “vicdan” denen meleke var ya, zerre kadar da olsa, ne olursa olsun bir yer gelir, o hâl insanı müteessir edebilir... Ve işte bu çerçeve içinde, Filistin’e ilk yerleşen Yahudiler’den birinin orada yapılanlar karşısında duyduğu teessürü ifâde eden bir mektup... Nathan Chofshi’nin 1959 Şubat ayında News Jewish News-letter gazetesi başyazarına gönderdiği mektuptan:
— “Olup bitenleri size ancak biz, Filistin’de yerleşmiş olan eski Yahudiler anlatabiliriz; savaşın şahitleri olarak biz Yahudilerin, Arapları köylerinden, şehirlerinden ayrılmaya nasıl zorladığımızı ancak biz söyleyebiliriz size. Bazıları silâh kuvvetiyle uzaklaştırıldı; bazılarını da aldatarak, yalanla, boş vaadlerle kandırarak topraklarından ayırdık. Arapların bu şekilde terk ettiği yerlere örnek olarak Yafa’yı, Lida’yı, Akra’yı gösterebiliriz... Burada, toprakları üzerinde 1300 yıl yaşamış Arap halkı var; şimdi biz geldik, bu Arapları zavallı göçmenler hâline getirdik. Bu yetmiyormuş gibi hâlâ onlara iftira etmeğe, şaşırtmaya, adlarını kirletmeğe cesaret ediyoruz. Yaptığımızdan utanıp yerin dibine geçecek yerde ve yaptığımız kötülüğün etkisini gidermek için birşeyler yapacağımıza, bu zavallı göçmenlere yardım edeceğimize, korkunç hareketlerimizden keyif duyuyor ve hattâ bununla övünüyoruz!”
Şimdi bu mesele bana hemen şunu hatırlattı: Bugün İngiltere’nin Libya’daki 3-5 teknisyeni rehin tehdidi altında kalınca, İngiltere derhal dikiliyor... “Britanya İmparatorluğuna bağlı vatandaşların güvenliği” filân diye... Birleşmiş Milletler Teşkilâtı Genel Sekreteri Kurt Waldaym hâdisesini de biliyorsunuz: Nazi savaş suçlusu idi, bilmem ne... Peki Filistin’de öldürülen insanların savaş suçlusu kim?.. Bir seferde 30-40 bin insanı öldürülen ülkeler?.. Bunun arkasını arayan kim?.. Niye Afganistan’da öldürülenlerin arkasında kimse yok?.. Bugün Filistin halkına yapılan işkence, Filistin halkına soykırım tatbik edilirken, bunların savaş suçluları nerede?..
“Birleşmiş Milletler Teşkilâtı” diyorduk... Demin size, Filistin Kurtuluş Örgütü’nün tebliğini okuyordum; “Birleşmiş Milletler’in aldığı kararların hiçbiri, Amerika’nın veto etmesiyle uygulanamıyor” diyor... Hani, “Domuzlar Diktatoryası” dedim yâ...
Dikkat edin, –biraz vicdanı olan dayanamıyor–, ünlü Yahudi psikolog Erich Fromm şunları söylüyor:
— “Sık sık Arapların kaçtığı, isteyerek topraklarını aldırdıkları ve bunun için de evlerini barklarını kaybetmelerinden kendilerinin sorumlu olduğu söylenmektedir. Devletler Umumî Hukuku’nda aynı derecede doğru bir prensip daha vardır ki, buna göre bir memleketin yurttaşları ne mal, ne mülklerini, ne de yurttaşlık haklarını kaybetmezler; ve Filistin Arapları, bu hakka Yahudilerden daha lâyıktır...”
Vesaire; böyle gidiyor... Ayran kabartma durumunda değilim; sadece sizi mesuliyete davet etmek gibi bir yerde konuştuğuma göre... Yaser Arafat’ın sözünü söyledim:
— “Bugün Filistin’liler Abdülhamid’i minnetle anarlar!”
İsrail’i tanıyan ilk devlet olma suçunu taşıyoruz, demiştim; bu devlet bizim mesuliyetimiz dairesinde... Bugünlerdeki resmî kınama-mınama da, İsrail’in ağabeyinin müsaade ettiği kadar... Dümdüz söylüyorum!.. Ve, “ben bunu, şunu yaparsam, çorap satarım, ondan da petrolü ucuz alırım” cinsi hesaplarla, Ortadoğu’da şirinlik politikası... İzâh edebildim mi?.. Bugün bizim, Yunanistan’ın bilmem kimin göstermiş olduğu kınama tavrından farklı bir durumumuz yok... Sen, lâfta değil de fiilde kendini gösterebilmelisin; bunu devlete söylüyorum!.. Bunu söylerken de, bazı sahteliklere yol açmak istemiyorum; “oraya müdahele et!” filân gibi... O da hesab-kitab işi ve senin gücün belli... Palavraya lüzum yok!.. Hani arasıra bizi pohpohlamak için, “NATO’nun bilmem kaçıncı gücü” diye bir takım lâflar söylüyorlar yâ... Ayrı bir parantez açarak bildireyim: Dünyada, süratli savaş bakımından, teknik bakımdan, iyi savaşmak bakımından birinci sırada İsrail’dir... Bu bir kelle hesabı işi değil... Meramımı anlatabildim mi?..
Burada başka bir hususa geçeyim... NATO’nun yayınladığı bir bültende, bizim gücümüzün ancak savaş sonrasında işe yarayacağı söyleniyor... Bunun Türkçesi nedir biliyor musunuz? Adam geldi buraya bir bomba attı ve burası yıkıldı; meydana gelen moloz yığınını kaldırmak için amele lâzım... Bizim gücümüz de bu... Anlatabildim mi?.. Türkiye bütçesinin üçte birini götüren bir hâdise, iktisadî bakımdan da belimizi kıran bir hâdise olmasına rağmen, Çin ordusunu andıran kuru sayı çokluğu muhafaza ediliyor!..
İktisadî mânâ ve... Soyguncunun kendini korumak için evin çocuklarını rehin tutmaktan farklı olmayan işler... Rejimi ayakta tutma tezgâhı... Neyse... Kısaca; öyle “gideriz, Filistin’i kurtarırız” falan palavrasına yer yok... Ama şu olabilir; sahip çıkıldığını gösterici maddî yardımla birlikte, çok daha cüretkâr tavır konulabilir... Ama niçin konulamayacağını söyledim... Zaten öyle bir niyet olsa, bunları yapabilmenin şartları aranır... O şartları arzulayanlar, yâni bizlerin gerçekleştirmesi gereken iş, birilerinin (düzen kocabaşlarının) cebine biraz harçlık, bir daha dönmemek üzere doğru gezmeye yollamak... Anlatabildim mi?..
Evet; gördüğünüz resim, Özal iktidarının... Seçim davası bana, Sıddık Sami Onar’ı hatırlattı; Ordinaryüs Profesör... Aranızda Hukuk Fakültesi’nden 20-25 sene öncenin talebesi var mı bilmiyorum; o söyleyeceklerimi tasdik eder... Ömrümde, Allah’ın insandan bedahet duygusunu kaldırınca ne hâle düşüleceğini bana bu kadar net gösteren adam olmadı... O kadar korkunç bir hâl ki, suratına baktığım zaman, Mısır Firavunlarının taştan heykelleri gibi, mumya gibi ruhsuz; mide bulanmasına benzer bir tiksinti veriyor... Düşünün, adam 80 yaşın eşiğinde, o suratla müstehzi, Şeriatla alay ediyor!.. Ve bir sene sonra inanmadığı âleme gitti... İşte onun bir sözü var: 1960 Anayasası hazırlanırken, “demokrasi şudur, budur” gibi bahisler geçerken, Cumhurbaşkanı’nın halk tarafından seçilmesi sözkonusu olunca diyor ki, “Cumhurbaşkanı’nı halk seçsin de, ondan sonra başımıza Saidi Nursî gibi bir adam mı geçsin?”... Sana ne? Öyle değil mi? Madem ki “millet iradesi” diyorsun... Yaptığı edebsizliği görüyor musunuz?.. Bunun ıstırabını çekmenizi istiyorum!.. Aradan şu kadar sene geçti, o hâdiseler yeniden gündeme geldi, fakat bir farkla; bu zaman süreci içinde, aynı Amerika’lı adamın söylediği, “Türkiye’de Amerikan politikası doğrultusunda hareket edecek politikacı yetişmiştir” hakikati gibi, tamamen hüviyetini kaybetmiş ve geçmişin ıstırabını ve hatırasını unutmuş bir nesil çıktı ortaya... Araya bir bölünme gelmiş... Hele şu son gençlik; şu memlekette uygulanan mânevî kıyımın kıyasına bile, şuuruna bile malik değil... Şu 1980 Eylül... Bundan sonra Cumhurbaşkanı’nı halkın seçeceği bir seçim olursa, bizim “şen sıpa” dediğimiz soyun seçeceği tip ne olursa o olur diye hesaplıyorlar; tehlike kalktı!..
“İşin hatırası bile kalmadı” diyorum size; düşünün ki Filistin hâdisesi karşısında ne kadar müteessir oldunuz... Oysa burada, –Türkiye’de–, insanlar işkence ile, dayakla öldürülmüş, kaburga kemikleri, kol ve bacakları kırılmıştır; müslümanlara yapılanların haddi hesabı yokken, ne arayan ne soran... Eski “Büyük Doğu”larda bu hâdiseler ve tutulmuş raporlar yayınlanmıştır... Bugünlere gelinirken, yapılan işkence ve katliamların hatırası kalmadığı gibi, onun ıstırabı, “intikam duygusu” da unutturuldu; düşünün işkencenin şiddetini!.. Ve bugünkü gençliğe onun ıstırabını duyurmak bile hâlli gereken bir mesele olarak duruyor karşımızda... Şimdi bütün bunlara rağmen, çok olumsuz duygular içinde değilim... Şu bakımdan değilim, –bunu bütün kalbimle söylüyorum–, buradaki arkadaşlara bakarak; sizden güç bularak... Şunu rahatça söyleyebiliriz:
— “Madem ki biz varız, öyleyse bu dava var! Öyle mi arkadaşlar?”
(Hep bir ağızdan “öyle!” cevabı.)
Resimde Özal’la gösterdiğimiz iktidarın gücü, bir bakıma bir mumya... Bu bütünlüğü buradan alıp şuraya koymaya kalksanız dağılıverecek; ufalanıverir gider... Bu türlü sahte dengeler içinde; ama ne kadar dik duruyor değil mi? Sıhhati mumya kadar... Bu resim Özal için 5 sene önce çizildi; bugün sadece o destek veren adam şapkaları değişti... Miğfer, melon şapka karışımı... Melon şapka mânâsını biliyorsunuz... Vakıa bundan ibaret!..
Ve bu resimde de, bizim ruhumuzdan midemize kadar yakalandığımız hususu gösteriyor; Batı’dan beklediğimiz, –daha doğrusu dilendiğimiz– yardım davası... Burada şöyle birşey var, –yine haysiyetinize hitab etmek istiyorum–, iş ne hâle geliyor dikkat edin... Birkaç sene önceki bir hâdisedir: Bizim “yardımı çoğaltın, biraz daha hibe yapın” tavrımıza karşı, Amerika’lı elçi diyor ki, “ne kadar yardım yapacağımızı size mi soracağız?”... Adam artık diplomatik nezaketi falan bir tarafa bırakıp âdeta at uşağını azarlar gibi, “size mi soracağız” diyor... Öyle ya; dilenciye ne kadar sadaka verileceği, dilenciye sorulmaz ki!.. Ne verirse onu alırsın!.. İzâh edebiliyor muyum bu hakaretamiz tavrı?.. Burada yine hukukçuların dikkatini çekiyorum; dış gücün gelip çöreklenmesi, üs tutması bakımından, dünyanın en beleş ülkesiyiz... Doğrudan doğruya toprak kiralasaydık bile elimizi öptürürdük... Haber vereyim: NATO’ya masraf bakımından adam başına usûlüyle en ucuz asker de bizde!.. Arada gayet komik bir hâdise: Şu tarihte, –ne kadar şereflendiğimize dikkat edin–, albay rütbesinde bir Amerika’lı geliyor diye, Ankara’da stadyumda gösteri tertipleniyor... Görüyor musunuz parya psikolojisini?.. Yamyamlar bile yapmaz bunu... Ve bütün bu hâdiseler olurken, müslümanlar bunlara sahib çıkmayı ıskalamışlardır... Burada gayet rahatlıkla ifâde edeyim ki, 1975 Gölge’nin çıkışından önce bir “hareket sistemi”, buna nisbetle tavır koyma diye birşey yok; “gönlümüzü düzeltirsek, canımızı bilmem ne yaparsak, gönül eri bilmem neyiysek”... Burada, sahte iyi niyet bir yana, ahmak iyi niyetin de kötü niyetten daha kötü olduğunu idrak edin diye söylüyorum... Ki ben, bunların ahmakça da olsa iyi niyetten kaynaklandığına inanmıyorum; güdücüler bakımından... Niyet hep mevcudun devamı, kendilerinin varlık şartı. Aslında bir insan hem müslüman olsun hem ahmak olsun, bu mümkün değil; müslüman, Allah’ın nuruyla nazar eder... Ahmak olduğuna göre?.. Kuru mantığa lüzum yok... Burada, hem olmamız gereken bir husus var, hem de tavır alabilmek için takınmamız gereken ölçü... Deminki hadiseyle ilgili irticalen konuşuyorum: Almanlar, bütün savaş tazminatının silinmesi pahasına, kendilerine has postal ve miğferin hem de karşı taraf malzemeyi bedava verecekken, değiştirilmesini kabul etmemiştir... Bu tip işlerde, –ne demek istediğimi anlıyorsunuz–, hesabı, kitabı yapılmadan, bir muhasebe yapılmadan, bunun idrakının gerekleri düşünülmeden, bizim gibi “değişimlere” giren hiçbir ülke yoktur... Onun hukukî, içtimaî, siyasî vesair neticelerini hesaplamayan...
Şimdi şu resim... Alâaddin’in lâmbasından çıkan dev, cin, gibi; görüyorsunuz Batı’lı tipi, kıyafeti var... Batı, gűya sihirli lâmba; maymunların gözünde... Bu resmin bende bir hatırası var; duyunca çizdim... Biliyorsunuz, gidiyor (Kenan Evren) şöyle bir makinelere falan bakıyor, “sayın bilmem ne incelemelerde bulundu!” diye haber oluyor... Aval aval bakıyor; neyi inceliyorsa!.. İşte bunun gibi, bazı iktisadî meselelerde ona öğreterekten –adı bilgi vermedir, ama değil; bilgi, o işten anlayana verilir– bir takım şeyler anlatılıyor, bu da o işten bîhaber ya, züğürtlüğünü örtmek için hemen soruyor:
— “Bu iş Batı’da nasıl yapılıyor?”
Şöyle oluyor, böyle yapıyorlar, diyorlar... “Tamam öyle olsun!”... Görüyor musunuz ne gülünç!.. Bu adamın milyarlarca liraya malolan böyle fikir yürütmeleri var ki, insanın aklı şaşar... Bunun üzerinde daha fazla durmuyorum... Evet; sihirli lâmba davası... Bu resmin altında şöyle bir yazı olmalı: “Yine ne var?” diyor... Yâni “Batı, Batı” derken, âdeta o da bıktı bu sırnaşıklıktan ve sana “senin yerin aynı zamanda Ortadoğu’da” filân gibi hatırlatıyor.
Bir çay daha içerim ve bir çaylık daha konuşabilirim... Şu ânda aklıma geldi, dün naklettikleri bir lâf ki, bu mantıkla hiçbir yere varılamaz; ve keyfiyet, kalite ne kadar düştü, ona dikkat edin... “Siz hâlinizi değiştirmedikçe, biz sizi değiştirci değiliz” ve “Lâyık olduğunuz idare ile idare edilirsiniz” ölçüsü ortada, öyleyse bizim mevcut düzene karşı çıkmamız Allah’a karşı gelmektir... Mantığa bakın!.. Bu tip hâdiseler karşısında o kadar hayrete düşüyorum ki, gerçekten bir tersine dehâ... Ben şimdi müsbet bir takım şeyleri düşünüyorum, yahut küfür yolunda giden bir adamın muhakemesini daha ileri götürüp söyleyebilecekken söyleyemediklerinin de muhasebesini yapabiliyorum, fakat bu tip tersine harika ifâde eden lâfları nasıl buluyorlar bu adamlar anlayamıyorum!.. Samimi olarak söylüyorum, muazzam bir buluş!.. Buna benzer bir buluşu, seneler önce duymuştum; “halkın dili Hakkın dili olduğuna göre, komünistler de halktan olduğuna göre”... Öyleyse komünistlere karşı çıkmak, Hakka karşı çıkmak!.. İşte, tezadı içinde bir ahmak muhakeme örneği!..
Niye ısrarla “fikirsiz olmaz!” deyişimiz anlaşılıyor mu?..
1988

Kaynak:
Salih Mirzabeyoğlu, Üç Işık / Sohbet-Konferans, İBDA Yay., İstanbul 1996, s. 67-98
(Konferans metnindeki bazı "özel isim"ler, orijinal metinden farklı olarak, AKADEMYA tarafından koyu harflerle vurgulanmıştır.)

TÜRKİYE'DE SİYASAL İSLAM'IN ÜÇ BOYUTU - Rainer Hermann (AKADEMYA DERGİSİNİN 4 EKİM 1996 SAYISINDAN İKTİBASTIR)

2009-06-25T04:28:00.000-07:00

Türkiye, Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından, batı için stratejik ehemmiyetini kaybetmedi, sadece ağırlık noktası değişti. Soğuk savaş sürecinde komünizme karşı Nato'nun ileri karakolu olarak hizmet eden Atatürk'ün Cumhuriyeti, bugün militan İslam'a set olmak durumundadır.
Nispeten demokratik ve laik kabul edilebilecek Türkiye için, "İslam dünyasına alternatif oluşturabilmeli" şeklinde bir görüş mevcut Batıda. Yine aynı Hristiyan batıda Türkiye'yi "kaybedilmiş" kabul eden görüş de hayli yaygın. "İstanbul Boğazı ile Ağrı Dağı arasındaki bu altmış milyonluk ülkenin üzerinde, sessizce yaklaşmakta olan bir İslam ihtilalinin kara örtüsü uçuşmakta" diyor bu görüşün sahipleri ve böylece bütün Türkiye bu acılı hükmün kurbanı olup ülkedeki tüm Müslümanlar "islamcı" yahut "Fundamentalist" olarak damgalanıyorlar.
Türkiye, İslam Dünyasında, demokrasi ve siyasal çoğulculuğun kökleştiği tek ülkedir. Yine Türkiye'de İslam, diğer İslam ülkelerinden daha heterojen bir yapı arzeder. Ne Cezayir ne de İran deneyimleri Türkiye'ye adapte edilemezler. Cezayirliler istiklallerini elde silah Fransızlar'a karşı vuruşarak kazandılar. Türkler ise istiklallerini Atatürk sayesinde hiç kaybetmemişlerdi. Cezayir'de, müflis sosyalist Devlet Partisi tekeli, arkasında büyük bir boşluk bıraktı. Tükiye'de ise, canlı bir fikir dünyası ve farklı fikirlerin mevcudiyeti sayesinde böyle bir boşluk oluşmadı. Tüm toplumsal güçlerin müşterek düşmana karşı oluşturdukları büyük ittifak, İran İslam İnkılabını mümkün kıldı. Türkiye'de, etnik ve dini fay hattı boyunca meydana gelen kırılmalar geniş çaplı ittifakları mümkün kılmamaktadır. Ayrıca, toplumun büyük çoğunluğunun, karşısında birleşip cephe oluşturabileceği tek ve müşterek bir düşman da yok.
Türkiye'de modern İslam'ın seyri Arap ülkelerinde olduğundan daha değişik. Arap İslamı'nı din adamları yenilediler, bu sınıfta dahil olmayan sıradan vatandaş türü eylemci-aktivistler de siyasallaştırdılar. Buna karşın Türkiye'de tarikat mensubu dervişler hem İslam'ı yenileyen kesim oldular, hem de ikinci dünya harbi ertesinde onu siyasallaştırdılar.

1. TÜRK İSLAMI'NIN KARAKTERİSTİĞİ

1.1. Arap dünyasındaki İslama göre farklılıklar

Tüm Yirminci Yüzyıl boyunca İslam, Arap toplumunun birleştirici unsuru olmuştu. Kolonici batı ve onun yerli işbirlikçisi üst sınıflara karşı mücadelenin öncülüğünü yaptı. Yirminci yüzyılda doğan bu siyasal İslam, meydan yerine din adamları tarafından değil hukukçu yahut mühendis kökenli sıradan vatandaş sayılabilecek kesim tarafından taşındı.
Türkiye'de ise durum daha değişikti. Yirmili yıllarda Atatürk Türkiye'deki dini hayatın üzerine koca bir buz kütlesi oturttu ve insanlar nasıl iseler öylece kaldılar, hasseten kırsal kesimde yaşayan derin inanç sahipleri. Dini alanda, Atatürk'ün 1938'de ölümünün ardından, özellikle ikinci cihan harbinden sonra buz kütlesi çözülmeye başladı. Şimdilerde de tamamen eridi gitti ve bu çözülmenin ardından, yirmili yılların dini hayatı, tarikatlar ve cemaatlar tekrar ortaya çıktı.
Bunlar, yüzyıl başında Arap dünyasında da güçlü bir şekilde temsil edilmişlerdi. Sonra da Arap Müslümanlar istiklal mücadelelerinde bazen şiddete meyleden radikal dini hareketler oluşturdular. 1928 senesinde Mısır Müslüman Kardeşler Örgütü kuruldu. Bu eylemci-siyasal İslamcılar, temayülleri iç âleme doğru olan tarikatlerle tenakuza düştüler. Buna mukabil Türkiye'de tarikatler İslami cemaatlerle birlikte dini hayatın merkezinde yer aldılar ve dini yenilenmede Atatürk döneminde gizliden gizliye, yer altında, günümüzde ise açıkça meydan yerinde motor rolünü üstlendiler. .
Netice olarak tarikatler Türkiye'de siyasal İslam'ın doğuşuna öncülük ettiler ve onunla hiç çekişmediler.

1.2. Dervişler dini yeniliği taşıyorlar

19. Yüzyılda İslam dünyasının genelinde mevzi yenilik hareketleri oluştu. Kuzey Afrika'da üst mevkide din adamları ve yüksek bürokratlar buna öncülük ettiler. Bunlardan biri Kahire'deki büyük alim Muhammet Abduh'tur. Anadolu'da ise tarikat mensubu dervişler üstlendiler bu rolü. Dervişler gelenekleri gereği 19. yüzyılın sonundan itibaren, yenilenmenin öncüleri olarak Anadolu'yu dolaşıyor orada müritler buluyor ve yeni cemaatler oluşturuyorlardı. Bunlardan birisi de 1873 senesinde Bitlis'e bağlı Nurs adlı kürt köyünde doğan ve 1960 senesinde oldukça hareketli bir hayatın ardından Urfa'da bir otel odasında hayata gözlerini yuman Saidi Nursi idi. Bir diğeri ise, önceleri Osmanlı'ya ait olup bugün Bulgaristan sınırları içinde kalan Silistre'de doğan Süleyman Hilmi Tunahan'dır. (1888-1959)
Birincisi, tesiri fevkalade büyük Nurculuk Cemaatinin, ikincisi gene hayli yaygın ve tesirli Süleymancılığın kurucuları idiler. Bunların vefatı adından, Türkiye İslamının iki büyük vaiz geliyor: Mehmet Zahit Kotku (1897-1980) ve Fethullah Gülen (1927- ) Bu ikisi ayrı cemaatlerden oluşuyor ve farklı siyasi eğilimlere sahipler. 20. Yüzyıl Nakşibendi hareketinin mühim ismi Mehmet Zahit Kotku, her ikisi de Nakşi olan Nursi ve Tunahan'a nispetle daha fazla siyaset ile haşır neşirdir. Siyasal İslam'ın babası kabul edilen Kotku'nun teşviki ile Necmeddin Erbakan 1969 senesinde Türkiye'de ilk İslami parti olan MNP'ni kurdu. Bu parti 1983'ten itibaren Refah Partisi adını aldı.
Kotku'nun tesiri ileriki yıllarda da genişleyerek devam etti. Turgut ve Korkut Özal biraderler de, -ki; nakşi bir aileden gelmekteydiler- Hoca Efendi'nin dar ve hususi çevresi içinde bulunmuşlardır. 1988 senesinde anneleri vefat ettiğinde o zaman başbakan ve Anap genel başkanı olan Turgut Özal annesini Süleymaniye külliyesi bahçesinde M.Z. Kotku'nun yanıbaşına defnettirdi.
Fethullah Gülen ise; Saidi Nursi'nin vefatı ardından iki düzineden fazla cemaate bölünen nurcu hareketin içinden gelmektedir. 60'lı yıllardan beri Süleyman Demirel ve partilerine yakın durdu. Son olarak da Doğru Yol Partisi'ni destekledi. Fakat buna rağmen daima partilerüstü konumunu muhafaza ettiğini ve manevi lider konumunda olduğunu ve Anap'ın Müslüman ağırlıklı, liberal kanadına kadar tüm Türkiye muhafazakarlarının lideri olduğunu iddia etti.
Türkiye İslamında tarikat ve cemaatler yenilenme hareketlerinin yürütücüsüdürler. Onlar vesilesiyle İslam, ikinci dünya savaşı ertesinde siyasal ve içtimai planda boy gösterdi. Cumhuriyetin ilk on yılında Ankara'dan dikte ettirilen laikliğe karşı kırsal kesim sessiz bir protesto olarak tarikatler bünyesinde toplandı. Tarikatlar, yeni abstrak topluma ve onun sosyo-ekonomik değişikliklerine karşı moral ve güç pompalıyordu. Bu bağlamda din, içinde, inançlı, kırsal kesimin kendisini devletçi ve batıcı intelijansiyaya karşı örgütlediği bir politik karşı kültüre dönüştü. Şehirli aydınlara karşı kırsal kesim tarikat ve cemaatlere sığınmış dervişleri karşı çıkardı.
1960'lara kadar klasik tarikatlerde ağırlıklı olarak, mensubiyet için birtakım ön şartlar zaruri idi. Zamanla bu kurallar yumuşadı ve tarikatlar kendilerinden kolayca ayırılamıyacak cemaatlere açıldı. . Cemaatler daima daha ilerlemeci ve politize oldular.

2. NURCULAR- LİBERAL KESİM

2.1. Saidi Nursi: Tükenmez bir enerji

Genç Türk Tarihinin en pırıltılı figürlerinden biri Bediüzzaman Saidi Nursi'dir. Gençlik yıllarında ilim peşinde, durmak dinlenmek bilmeden tüm Doğu Anadolu'yu dolaşmıştı. Henüz onaltı yaşında iken "Molla Said" diye ün yapmış ve yine o yıllarda müderris cübbesini giymişti. Doğu Anadolu'da Van şehrinde bulunduğu dönemde geleneksel dini öğretide kalmadı ve müteakiben Fen bilimleriyle alakadar olmaya başladı. Bir İstanbul seyahatinde zamanın halifesi Abdülhamit ile karşılaştı. Ona, Doğu Anadolu'da kürt dilinde tedrisat yapacak üç lise kurmasını ve elli talebe ile eğitime başlayacak bir teknik okul açılmasını teklif etti. Atatürk de Saidi Nursi'yi yardıma çağırdı ama, Nursi'den kendi inancına göre namazın en önemli hakikat olduğunu ve "namaz kılmayan birinin hakimiyetinin batıl olduğunu" duymak zorunda kaldı.
Genellikle, eğitime yönelik köklü reformlar yatıyordu gönlünde. Bu reformlar sayesinde yaşlı ve hastalıklı İslam dünyası ile teknik açıdan gelişmekte olan batı medeniyeti arasındaki uçurumun kapanabileceğine inanıyordu. Düşüncelerini Risale-i Nur'larda topladı. Bu eserlerinde, modern bilimin verileri ile Kuran'ı yorumladı ve kendi adını alacak olan yenileşme hareketini başlattı.
Bu hareket, Atatürk'ün Cumhuriyeti ile keskin tenakuzlara düştü ve bu çelişki 20. yüzyıl Türkiye tarihi boyunca sürdü: Bu çelişkinin iki kutbu, büyük kentleri batılılaştıran, laikleştiren Atatürk ve inançlı kırsal kesimin temsilcisi Said Nursi. Said; "kanun, eli görür ama, kalbi göremez" yorumuyla kanun dairesinin dışına çıkarak hareketi geliştirmeyi ve cumhuriyete açıkça karşı çıkmayı reddetti. 1950 senesinde, Adnan Menderes yönetiminin dine yaklaşımı müsbete doğru değiştiren politikasını selamladı. Ama hayatının ikinci yarısında günlük politikanın dışında kalmaya daha fazla özen gösterdi. Hatta günlük matbuatı dahi takip etmemeye başladı. Hapislik ve tarif edilemez çilelerle geçmiş belalı bir hayatın ardından 1960 senesi Mart ayında uzun bir otomobil yolculğunu müteakip vardığı Urfa'da bir otel odasında vefat etti.
1960 senesinde yönetimi ele geçiren askeri cunta onun için Urfa'da bir mezar kazdırır fakat naşını Isparta'da bilinmeyen bir yere defnederler. Isparta onun sürgün yerlerinden biridir ve Nur Talebelerinin birinci nesli ısparta günlerinde çevresinde halkalananlardan oluşmuştur. Orada talebelerine Isparta'dan zuhur edecek bir büyük zattan bahsetmiştir. Vefatından birkaç yıl sonra Ispartalı Süleyman Demirel Ankara'da siyaset sahnesinde boy göstermiş ve on yıllarca Türk siyasetinin dominant şahsiyetlerinden birisi olmuştur. Nurcular'ın büyük bir kısmında Demirel'e duyulan ve halen süren sevgi ve sempatinin kaynağı budur. Demirel, yıllar boyu burjuva CHP'ye karşı Saidi Nursi'ye kulak veren Anadolu insanının sesi olmuştur.
Ehli Sünnet inancına göre her yüzyıl başında müminlere hak yolu gösteren bir müceddit ve Kıyamet gününde ise deccale haddini bildirecek mehdi zuhur eder. Taraftarları Nursi'ye biraz aceleyle, yeni İslâm yüzyılının müceddidi olarak görürler ama mehdiliğe ilişkin takdimleri reddederler. Ama, Mehdi'nin fontsiyonuna Nursi'nin başlattığı hareketi ve risale-i nurları eşgörürler. Çünkü, her ikisi de, çürük bir düşünce olarak ortaya çıkan yeni ideolojiye, yani deccale karşı set oluştururlar.

2.2 Bölünerek büyüme

Saidi Nursi'nin ölümünün ardından, birleştirici şahsiyet yok olmuş, taraftarları arasında Nurcu cemaatin bölünmesine yol açacak görüş ayrılıkları başgöstermeye başlamıştı. Bu görüş ayrılıkları bugün iki düzineyi aşan bir bölünmeyi getirmiştir. İlk büyük bölünme vesilesi; Saidi Nursi'nin taraftarları üzerine çektiği siyaset yasağı örtüsü idi. Bu hususu ilk ihlal eden, 1969 senesinde günlük Yeni Asya gazetesini yayınlayan Mehmet Kutlular liderliğindeki grup oldu. Dinci ve milliyetçi çizgiyi benimseyen gazete açıkça muhafazakar başbakan Demirel'i destekledi. Böylece onlarca yıl radikal muhalif konumundaki Nurcular kısa zaman zarfında mevcut siyasal sisteme entegre oldular. Yeni Asya çevresindeki grup dönemin radikal İslamcı muhalefet potansiyelini nötralize etme başarısını gösterdi. Sıddık Dursun çevresindeki bir azınlık uzlaşmacılığı kabullenmedi, Yeni Asya grubunu 1973'ten itibaren Saidi Nursi'ye iki noktada ihanetle itham ettiler:
Birincisi; mevcut düzenle uzlaşabilmek için yazılarını tahrif ettikleri, ikincisi Saidi Nursi'nin kürt kökenini gizleyerek Türk İslam sentezi yandaşı miliyetçi kesime kur yapmaya çalıştıkları.
"Dava" adlı bir mecmua yayınlayan Sıddık Dursun, daha sonra Nursi'nin makalelerinin orjinalini neşretti.
Mamafih 12 Eylül 1980 askeri darbesine kadar Nurcu cemaate Yeni Asya çevresi hükmetti. Ne zaman ki, generaller Demirel'i sürgüne gönderip dış dünya ile alakasını kestiler, Yeni Asya etrafındaki birlik de çözülmeye başladı. Pek çoğu, Demirel vasıtasıyla elde ettiklerinin ondan umduklarının çok altında olduğunu farkettiler. Bunlardan Mehmet Fırıncı önderliğindekiler Saidi Nursi'nin radikal tavrına avdet ettiler. Mehmet Kırkıncı ve çevresindekiler de General Kenan Evren yönetimindeki askeri idareyi desteklediler.

2.3. Ve son: Fethullah Gülen

Gün, önceleri Yeni Asya grubuna dahil olan ve sonra 1980'de Sıddık Dursun'dan ayrılan F. Gülen'in günüydü. Resmi olarak arananlar listesinin en başında yer almasına rağmen, askeri darbe sonrasında bütün Türkiye'yi ara vermeden, yandaşlarının oluşturduğu araba konvoylarıyla dolaşmıştı.
Saidi Nursi 1960 senesinde öldüğünde F. Gülen 22 yaşındaydı ve tanınmış bir vaizdi. Memleketi Erzurum'da Saidi Nursi'nin bir talebesi onu Üstad'ın düşüncelerine yöneltti. Mehmet Kırkıncı ile de o dönemde tanıştı. Edirne ve Kırklareli'nde görevlerinin ardından altmışlı yılların ortalarında ileride din imparatorluğunu kuracağı İzmir-Kestane pazarı camiinde göreve başladı.
Bir Ankara seyahatinde gördüğü, birarada yaşayan Müslüman talebeler onda hayranlık duygusu uyandırdı. Bu tür komünlerden İzmir'de de oluşturmak için kolları sıvadı ve para toplamaya başladı. Oluşturulan yaz kamplarında bir araya getirilen talebere dini makaleler okunarak ve belli disiplin uygulamaları ile bir eğitim vermek amaçlanıyordu. Bu kamplara katılanların sayısı yıldan yıla artmaktaydı.
Taraftarları her geçen gün çoğalıyor vaazları kasetler aracılığı ile ülke çapında dinleniyor, bugünün büyük Fethullahçı cemaatin temelleri atılıyordu.
İktisadi gücü hızla büyüyen Gülen okullar, dersaneler açıyordu. Taşrada pek çok okul ve dersane onlara aitti. Gücü 1983-1989 yılları arasında Turgut Özal iktidarı döneminde daha fazla arttı. Özal ile birbirlerine duydukları muhabbet ve bağlılık ileri derecede idi.
İktisadi işletmeler ve şirketleşmeler yanında Zaman adlı günlük gazete ile basına, Samanyolu adlı kanal ile televizyon yayıncılığına el attı. Ve hiçbir parti, kurum ve kuruluşun kendisini görmezlikten gelemeyeceği bir güç odağı haline geldi. Tüm bu dönem boyunca büyük bir İslami cemaatin kudretli lideri olarak yarı gizli bir hayat sürdü. Gazetelerde ona ait bir arşiv fotoğrafı bile bulmak zordu. Kamuoyu karşısına, O'nun adına demeç vermeye güvenilir adamları çıkıyordu. İlk 1994 Aralığında kamuoyu huzuruna çıktı. Ardından Zaman'ın Başbakanı Tansu Çiller'in Yeniköy'deki yalısına davet edildi. Çiller, Refah Partisi'nin yükselişi karşısında Gülen vasıtasıyla puan kazanmak peşindeydi. Buluşmayı tertipleyende, Çiller hükümetinin çevre bakanı ve Manisa'nın tanınmış Nurcuları'ndan Rıza Akçalı idi. Ardından Hürriyet ve Sabah gazetelerinde kendisiyle yapılmış uzun ropörtajlar yayınlandı ve 1995 Ramazan'ında muhtelif toplumsal kesim ve branşlardan binin üzerinde davetliye alevi kökenli Polat ailesine ait bir işletme olan Rönesans Otel'de, bir iftar yemeği verdi. O zamana kadar yardım amaçlı, yahut dostlar için tertiplenen iftar yemeği, o akşam spot ışıkları altında bir siyaset oyununa dönüşüvermişti.
Gülen'in, yemekte kameralar karşısında yaptığı konuşma "liberal İslam'ın" Türkiye'deki mihenk noktası oldu. Burada tesettür meselesini bir teferruat olarak niteledi. Geniş bir konsensüsün ülke için bu teferruattan daha önemli olduğunu, kimsenin inandığı yahut inanmadığı için tenkid edilemeyeceğini, ister İslami ister batılı tarzda olsun kimsenin kılık kıyafetinden dolayı hücuma uğrayamayacağını söyledi. F. Gülen, 1986 yılındaki bir vaazında da, Üniversitelere kız öğrencilerin başrörtü ile girme hakkı için yapılan bir direnişe de karşı çıkmış ve radikal müslümanlardan oldukça büyük ber tepki almıştı. 1995 senesinde de tepki gecikmedi. Davetliler arasında bulunan radikal Müslüman gazeteci Abdurrahman Dilipak mevcut atmosferi gayri İslami bulduğunu ve İslamın liberalleştirilmesi hususundaki düşüncelerini sert bir şekilde ifade etti.
Bütün gazeteler iftar yemeğini manşetten verip günlerce bahsettiler. Refah Partisi'nin yayın organı Millî Gazete olaydan tek bir cümle ile dahi bahsetmemeyi yeğledi.
Sadece Cuma dergisi Gülen'in tesettüre ilişkin mülahazaları üzerine attığı başlık sebebi ile mahkemelik oldu.
Gülen isteğine ulaşmıştı. Seksenli yılların sonundan itibaren RP büyüyen bir başarı ile siyasal İslam'ın tek temsilcisi olarak yükseliyordu. O şimdi, bu siyasal tekeli tartışılır hale getirmişti. Erbakan artık siyasetteki tek İslami otorite değildi. Karşısında güçlü ve ölçülü bir rakip vardı. Fethullah Gülen görünür bir şekilde iki alanda birden temayüz ediyordu. Cemiyet planında Türk muhafazakarlarının manevi lideri ve siyasette II. Cumhuriyetçilerin fikir babası. Gülen'in bu popülerliği refah partisini tedirgin etti. Kendisi sol-populist söylem üzerine siyaset bina eden RP, Gülen'i Türkiye Müslümanları'nı sağcılaştırmakla itham etti.
Nurcu Gülen ve Nakşi Erbakan farklı siyasi temayüllere sahiptiler.
Gülen; 1980 ihtilalini yapan askerlerin Türk-İslam sentezi fikir konsepti çerçevesinde faşizme yakın duran ülkücü görüşe sıcak bakıyordu. Erbakan, kapitalist temel üzerine de olsa bolca sosyalist düşünceler ihtiva eden Adil Düzen teorisi ile varoşlardaki ezilen kitlelere seslenir.

3. NAKŞİBENDİLER: TÜRK İSLAMININ RADİKAL KESİMİ

3.1. Osmanlıda Fesatbaşılar

Nakşibendiler diğer bütün tarikat ve cemaatlerden daha eylemciydiler. Bir nakşi ancak Allah'ın emirlerini ve Hz. Peyamberin sünnetine tamamen uyduğu takdirde selameti bulabilir. Diğer tarikatlar Allah'a yönelişlerinde enellikle mistik yolları kullanırlar. Bu yüzden Nakşibendiler, "laikleşmiş" jöntürklere bile en tehlikeli tarikat olarak gözükmüştür. 20. Yüzyıl'da gerçekleştirdikleri ilk ayaklanma 31 Mart 1909'da sindirildi. Jöntürklerin politikalarını ısrarlı bir şekilde sürdüren Atatürk de 1925'de Doğu Anadolu'da ve 1930'da Menemen'de Nakşi Şeyhlerine karşı müdahale etmişti.
Nakşibendiler Anadolu'ya, genç Osmanlı İmparatorluğu'na 1402'de Ankara'da acı bir yenili tattıran Moğol fatihi Timur'la beraber Ortaasya'lardan geldiler. Osmanlılar, imparatorluklarını yeniden toparlayabilmek için, tüm kulları padişaha bağlı kılacak bir legitimasyona ihtiyaç duydular ve bunu disiplinini takdir ettikleri sünni ortodoksluğunda, yani Nakşilikte buldular. Nakşilerin yükselişi, Safevi'lerin 1501'de İran'da bir Şii imparatorluğu kurması döneminde de sürdü. O zamanlar, henüz tam anlamıyla sünni bir yapısı olmayan Osmanlılar, kendilerini rahatsız eden komşularına karşı tavır almak istediler ve Nakşibendilere tüm yurdu dini okullarla örülmüş bir ağla kaplamasını havale ettiler.
Osmanlı İmparatorluğu'nda, özellikle Nakşibendi ve Bektaşilertoplumsal organizasyonun önemli enstrumanları olmuştur. Bu tarikatlar, toplumun en ücra köşelerine kadar yayılmışlardı ve herhani bir politika ile karşı koyulamıyacak bir ilişkiler ve çıkarlar bütünü oluşturmuşlardı. Nakşilerin yıldızı 19.Yüzyıl başında sönmeye başladı ve daha sonra Halife onları değil başkalarını dinlemeye başladı. Avrupa'dan reformlar ithal edildi ve 1859'da ilk defa Sultan, memnuniyetsizliklerini ifade eden Nakşilerin isyanını bastırdı.

3.2 Siyasal İslam'ın babası M.Z.Kotku ve müridi Erbakan

19. Yüzyılın mühim nakşibendi şeyhlerinden biri Ziyaeddin Gümüşhanevi idi. Payitaht'ta sonradan, kurucusu olduğu için, kendi ismi ile anılacak olan Gümüşhaneli tekkesinde ders verirdi. İşte Mehmet Zahit Kotku bu tekkeden yetişmiştir. Gümüşhanevi'nin vefatından 4 yıl sonra Bursa'da doğmuş ve yirmiyedi yaşında tekkeye dahil olmuştur.
Atatürk 1925 senesinde tarikatleri yasakladığında ve böylece onları yeraltına inmeye zorladığında Kotku, doğum yeri olan Bursa'ya geri dönmüştür. 1952 senesinde tekrar İstanbul'a ve Gümüşhaneli tekkesine döner koktu. 1959 senesinde Fatih semtindeki İskenderpaşa camiine geçer. Vefat yılı olan 1980'e kadar orada imam olarak hizmet eder. Vefatının ardından yerine damadı Arap-Fars dilleri Profesörü Esat Coşan geçer. Esat Coşan zamanında cami Türkiye'de siyasal İslam'ın manevi merkezi olma hüviyetini ve cazibesini yitirir.
Kendi döneminin tarikat liderlerine kıyasla siyasi meselelere uzak olmayan Kotku, siyasetle alakalı üniversite öğrencilerini çekmekte hayli başarılıydı. Bu öğrenciler cuma namazlarını orada kılarlar, pazar günleri ise şeyhin iktisadi, siyasi, içtimai sohbetlerine iştirak ederler ve sualler yöneltirlerdi. Bu talebe grubuna önceden Gümüşhaneli tekkesinde ardından İskenderpaşa camiinde Necmettin Erbakan da dahil idi. Erbakan 29 Ekim 1926'da Kemalist bir hakimin oğlu olarak Sinop'ta doğdu.
İTÜ makine müh. ardından Aachen Teknik Üniversitesinde doktorasını yaptı. 1956 senesinde Kotku'nun teşvik ve desteği ile daha sonra partisinin seçmeni olacak bir kesimin de desteğini alarak Gümüş Motor'u kurdu. 1963 senesinde tekrar üniverstiye döndü ve Prof. olarak görev yaptı. 1966'dan itibaren Ankara'da TOBB'de çalıştı. 1969 senesinde oda seçimlerinde başkan seçildi. Erbakan'ı kendisi için siyasi bir rakip olarak gören zamanın başbakanı Demirel, seçimleri geçersiz saydırdı ve direnmeye çalışan Erbakan'ı polis marifetiyle TOBB'dan attırdı. Ardından Adalet Partisinden Konya adayı olmak isteyen Erbakan'ın bu teşebbüsü de Demirel'in vetosu neticesinde akamete uğradı. Bunun üzerine yine Konya'dan bağımsız aday olan Erbakan seçimleri kazandı ve parlemanto'ya girdi.

3.3. Milli Nizam ve Milli Selamet Partisinden Refah Partisi'ne

Siyasete angaje olmuş pek çok Müslüman muhafazakar Başbakan Demirel'in politikalarından rahatsızdı. Bunların arasında M. Zahit Kotku da bulunmaktaydı. Türkiye Nakşibendilerinin bu en büyük şeyhi yıllardır kendi dini partisini hayata geçirmeye çalışıyordu. Bu yolda pek çok teşebbüs akamete uğramıştı. Fakat bu kez şartlar müsaitti. Daha 1967 senesinde AP içinde Demirel'e karşı başını, A.Tevfik Paksu Hasan Aksay'ın çektiği İslami bir muhalefet oluşmuştu.
Kotku İslami Parti Kurucusu olarak müridi N. Erbakan'ı seçti. Gümüş Motor Fabrikası vesilesi ile ülke çapında tanınmış ve Demirel'in kendisine yaptığı haksızlıklar neticesinde de halk nezdinde mazlum bir imaj oluşturmuştu. Erbakan 26 Ocak 1970 tarihinde 17 arkadaşı ile birlikte MNP'yi kurdu. Kurucular arasında Aksay ve Paksu da bulunmaktaydı.
1971 senesinde ikinci kez idareyi ile alan askerler bütün diğer patilerle birlikte MNP'yi de kapattılar.
Erbakan İsviçre'ye kaçtı. Generaller Erbakan'dan geriye dönmesini ve Demirel'i zayıf düşürecek yeni bir İslami parti kurmasını istediler. Tarih 14 Ekim 1972. Yeni parti MSP ismini aldı. 1983 senesindeki parlamento seçimlerinde oyların yüzde 11.8'ini aldı. AP'nin oy oranı da % 46,5'dan % 29.8'e düşmüştü. MSP oylarının büyük kısmını doğu ve güneydoğudan devşirmişti. CHP ile birlikte bir koalisyon hükümeti kuruldu. Erbakan Başbakan yardımcısı oldu ve MSP toplam altı bakanlık aldı. Korkut Özal da tarım bakanı odlarak bunların arasındaydı.
MHP ve MSP'yi Nakşibendi tarikatına bağlı Müslümanlar kurmuş olmasına rağmen Nurcu kesim de parti içinde temsil edilmekteydi. İki oluşum arasında Nakşilerin parti içinde daha dominant olmasından kaynaklanan gerginlikler yaşanmaktaydı. İlk büyük sıkıntı 1974 senesinde su yüzüne çıktı. Ecevit'in isteği ile meclise gelen genel oy teklifini nakşi kanat lehte oy kullanarak kabul etti. Olaya Komünistlerin affı olarak bakan Nurcular ise sayisi suçluların affedilmesine karşı çıktılar. İki grubun bir sonraki karşılaşması 1976 senesinde MSP'nin 3. Kongresinde gerçekleşti. Erbakan Nurcuların parti meclisine belli bir sayının üzerinde girip temsil edilmelerini engelledi. Bunun üzerine bazı Nurcu liderler partideki görevlerinden istifa ettiler. Ve sonraki süreç içinde gerek MSP gerek onun devamı RP, Nurculardan çok az destek gördü.
1977'deki erken seçimlerde Erbakan'ın MSP'si üç puanlık bir kayba uğradı. Oy oranı % 8.6'ya düştü. 1975-77 arası Demirel başbakanlığındaki MC'lere katılan Erbakan 77'den sonra muhalefette kalmayı tercih etti, bu MSP'yi radikalleştirdi. O zamana kadar ölçülü bir İslami parti olan MSP, muhalif olduğu dönemde cuma gününün tatil olması ve resmi nikah yerine dini nikalın ikame edilmesi gibi istekler sergilemeye başladı. Yin aynı dönemde Bozkurtlar'a karşı militan bir grup olarak AKINCILAR teşkilatı kuruldu.
Halkın ezici çoğunluğunun talepleri doğrultusunda, 12 Eylül 1980'de yönetime el koyan ve sokaktaki teröre son veren generaller siyasi partileri yasakladılar ve liderlere on yıllık siyaset yasağı koydular. 19 Temmuz 1983'te Erbakan'ın güvendiği adamları Refah Partisi'ni kurdular. RP Turgut Özal yönetimendeki ANAP tarafından zayıf düşürüldü. Refah Partisinin seçimlerde aldığı sonuç parlak değildi. buna rağmen 80'li yıllarda oy oranını en istikrarlı arttıran parti oldu. 1984 yerel seçimlerinde % 4,4 olan oy oranı 1989 seçimlerinde % 9,8'e ve beş yıl sonraki yerel seçimlerde ise % 19'a çıkmıştı. Bu büyüme 80'li yıllar Türkiyesi'ndeki değişiklikler ile açıklanabilir.

4. REFAH PARTİSİ'NİN YENİ YÜZÜ

Cumhuriyetin kuurcusu Atatürk'ten bu yana Türkiye'yi Turgut Özal gibi güçlü bir değişime uğratan ikinci bir isim yoktur. İktisadi leberalizm ülkeye yeni bir açılım ve gözle görülür bir gelişim hediye etti. Özal, son yıllarında köklü iktisadi reformların tamamlayıcısı mahiyetinde sivil toplum ve çoğulcu demokrasiyi bünyesinde ihtiva edecek olan "ikinci cumhuriyet"e köprü olacak projelere eğildi. Bu iki transformasyon; iktisadi liberalizm ve politik tartışma ortamı yıllardır Türkiye'nin üzerinde Demokles'in kılıcı gibi asılı olan Kemalist doğmalarla çatıştı. Bu iki husus Türkiye'deki dini hareketlerin gelişmini de açıkça etkiledi.

4.1. Türkiye'de 80'li yıllar

4.1.1 Toplumun Değişimi

Turgut Özal devletçi Türkiye'yi pazar ekonomisi ve tüketim toplumuna dönüştürdü. Herkes, bugüne kadar dikkate alınmayan dindarlar dahi, öncelikle pazarın anonim bir aktörü idiler. Bu transformasyon varoşlarda baskı altında tutulan ve Refah Partisine potansiyel seçmen adayı olan fakir ve çaresizlerin sayısını da arttırdılar.
İkinci Cumhuriyet Üzerine tartışmalar toplumun büyük bir kesiminde kesiminde yeni bir aydın jenerasyonu geliştirdi. Bunlar arasında I. cumhuriyetin tabularını yıkmaya hazır laikler vardı. Bu kemalist prensipler vatandaşları genel ifadeyle "laik, sunnî Türk" çerçevesine indirgemişti. Bu indirgemeden kaynaklanan gerilim ve çelişkiyi bu yeni kuşak açıkça tartışmak ve bir neticeye bağlamak istiyordu. Liberal-laik aydınlar inanan kesimle diyalog arıyor ve onların mevcut sistem içinde entegre edilmesinden yana görüş belirtiyorlar. Din hayatındaki özgürlük yeni bir liberal Müslüman aydın kuşağı meydana getirdi. Onlar da sivil toplum, konsensüs, çoğulculuk gibi kavramları savunuyorlar, genellikle tarikat ve cemaatlerden bağımsızlar. Bunların içinde düşünce adamı Süleyman Ateş ve İstanbul Belediye Başkanı Erdoğan'ın danışmanı Ali Bulaç da var. Bunlar Aydın Menderes'in DP'si içinde, Yusuf Özal'ın YP'sinde ve Cem Boyner'in YDH'sinde ve RP içinde odaklanıyorlar.

4.1.2 RP'nin dışa açılışı

Bu gelişmelere paralel olarak Refah Partisi de çehresini değiştirdi. MNP ve MSP tarikatler tarafından şekillendirilmişti. Eleştirileri dinsel argirmanlara dayanıyordu. Muhafazakar Doğu Anadolu garantili oy depoları idi. 80'li yıllarda parti dünyevi meselelere yönelmeye başladı. Organizasyon ve işletme sorunları din ve hilafet sorunlarından daha önemli hale geleli önceleri nisbeten daha kolay olan din temeli üzerine kurulu eleştirileri nötralize edebilmek ve İslamlaşmayı engellemek, RP'nin yeni sosyal ve ekonomik söylemine karşı pek geçerli değildi. Zira 80'li yıllardan itibaren İslamcı kesim siyaseti benimsedi ve muhafazakar partilerden yüz çevirip kendi partisin döndü. Refahta iki kanat gelişti. "Gelenekçiler" ve "yenilikçiler".
Gelenekçiler partinin şimdiye kadar sürdürdüğü dini ideolojiyi sürdürmek istiyorlar ve ağırlıklı olarak Doğu Anadolu'dan destek görüyorlar. Tayyip Erdoğan önderliğindeki yenilikçiler ise diğerlerinin aksine büyük şehir kökenliler. Bunlar gelenekçilerden daha demokrat veya daha laik değiller. Yahut onlardan daha az İslami yahut daha az İslamcı ziyade şekle yönelik. Reklam ve pazarlamanın modern yöntemlerine hakimler. Bu yönetmlerle partiyi dini motifleri olmayan seçmen kitlelerine de ulaştırmak ve onlardan oy toplamak peşindeler. Böylece ideoloji partisi olmaktan çıkıp çoğulca bir çehreyle kitle partisi olmak yolundalar. Alevi ve Hristiyanlar'a da kur yapıyorlar ve ayrıca kadın seçmeni de sempati taşıyıcısı olarak keşfettiler. "Miss Türkey" ve 80'li yılların tanınmış fotomodeli Gülay Pınarbaşı'da partinin üyesi. Tıpkı eski Anaplı meçclis üyesi diş hekimi ve ismi evli bir parti üyesi ile aşk skandalına karışan Filiz Ergan gibi. Tabiki tüm mensupları bu yeni parti profilinden memnun değil Gazeteci Sadık Albayrak bu dışa açılımı, partinin tüm ofislerinde mevcut bilgisayarlara sızmış virüs gibi tehlikeli buluyor. Netice olarak partinin şehirlerde elde ettiği başarılı sonuç bu tür muhalefetin sesini kıstı.

4.2 Refah Partisi seçmeni

4.2.1 Refah Partisi: Kentliler için alternatif

İsimleri rüşvet ve yolsuzlukla özdeşleşmiş diye partilere karşı RP büyük şehirlerde başarılı oldu. Geleneksel partilerin programları yoktu ve karizmatik adaylarla vaatler dağıtarak üye buluyorlardı. "Adil Düzen" ile Türkiye'nin ilk programlı partisi RP oldu pek çok seçmen onlara temiz toplumu gerçekleştirme hususunda kendi partileinden daha çok güveniyordu. Çünkü RP Doğu Anadolu dışındaki ilk büyük başarıyı gecekondularda yakaldılar. Buralar daha önce laik-solun kalesi olan yerlerdi. Fakat bu solcu belediye başkanları vaatlerini tutmadıkları gibi rüşvet ve yolsuzluklarla ceplerini doldurup seçmeni unuttular. Tıpkı muhafazakarlar gibi Türk solunun 80 darbesinden beri yaşadığı ideolojik kriz daha da arttı. Solun eliminasyonu Türk siyasetinin merkez sağa oturttu.
Türkiye geleneğinde genel seçmenin üçte biri sola oy verirdi. En iyimser ihtimalle bunların yarısı hala sola oy vermekte, diğer yarısı ise refaha kaymış durumda. Refah'ın oy oranını % 20'lerde gören politologlar bunun üçte birini klasik MSP seçmeni -dinci- olduğunu kalan üçte ikinin ise sol partiler tarafından hüsrana uğratılmış seçmen olduğu görüşündeler.
"RP artık tezek ve ahır kokmuyor" diyordu Abdurrahman Dilipak. -O bir şehir partisi oldu.- Arap dünyasındaki İslami hareketlerde şehirlerde gelişip büyüyor artık. 94 yerel seçimlerinden beri altı metropol ve 22 şehrin Belediyesi Refahın. Bunları DYP, Anap, SHP, CHP ve DSP'den elde etti.

4.2.2 .... ve Kürtler için

80'li yıllar sadece Türkiye'nin ve Refah Partisi'nin denetlenmesini etirmedi. Bu yıllarda Kürtlerin TC'ne olan bakışları da değişti. 70'li yılların sonuna doğru, MSP'nin milletvekillerinin çoğu Doğu Anadolu'lu Kürtlerden oluşuyordu ama bu Kürtler için henüz Kürt meselesi bir mana ifade etmiyordu. Kürtlerin politize olmaları ve PKK'nın yükselişi ile beraber RP için sadece İslami kardeşlikten bahsedip, olan biten hakkında sessiz kalmak yetmemeye başladı.
10 Ekim 1993'de aşırı ırkçı MÇP ile yüzde onluk seçim barajını aşmak için giriştikleri ortaklık RP'ne seçim kalelerinde biraz pahalıya maloldu. Zaten seçim sonrası bu ortaklık hemen bozuldu. Akabinde, Tayyip Erdoğan tarafında ynetilen RP İstanbul İl teşkilatı, Kürt meselesi hakkında bir rapor hazırladı ve RP'nin geleneksel Kürt seçmenleriyle arasına giren soğukluğu gidermeye çalıştı. Bu raporda, "Türkiye'nin Güneydoğusundaki bu çatışmanın kemalist devletin iflasını gsterdiği, kürt kimliği ve kültürünün kabulünü engelleyen tüm kanunların kalkması gerektiği ve Kürtçenin eğitim dili olarak kabul edilmesi zorunluluğu" ifade edilmişti.
RP bylece,(MÇP ittifakından sonra) yine, Kürt probleminin sadece politik olarak çözülebileceğini ifade eden tek büyük parti olmuştu. HEP vs. gibi partilerin kapanmasından sonra birçok Kürt için de seçilebilir tek parti olarak kalmıştı. 27 Mart 94 seçimlerinde HADEP'nin seçimleri boykotu sebebiyle de Güneydoğu'da en yüksek oy oranlarına kavuştu.
Fakat, Kürt yerleşim birimleri, RP'nin başını da ağrıtacak gibi! Çünkü, bir taraftan iç savaştan bıkmış Kürt seçmenlerden oy alıyor, diğer taraftan PKK'yı zayıflatmak için blede pek sevilmeyen devleti de savunmak zorunda kalıyor. Ayrıca, bölgede rev yapan askaerler, polisler ve devletçe finanse edilen korucular da partinin seçmenleri arasında sayılmaktadır, ki bunların hepsi de bölgedeki kanlı savaşın taraflarıdır.

4.3 Refah Partisi'nin programına dair

Türkiye'deki İslam sadece komşu devletlerin İslam'ından ayırt etmiyor, kendisini ayrıca bütün İslam dünyasında Türkiye'deki gibi pragmedist ve modern bir İslami hareket mevcut değil. Diğer islam ülkelerinin aksine BATI Türkiye'de teşhir edilmiş değil. Batılılaşma mesafe katetmiş ve yayılmış durumda bizzat RP batıya oldukça güçlü bir şekilde bağımlı! Tabiatıyla batıya eğilimi daha fazla olan Fethullah Göken ile İslam ülkeleri ile sıkı bir kooparasyondan yana olan M. Erbeka arasında fark var.
BATI DÜŞMANLIĞI Türkiye'de Arap dünyasında olduğu gibi tezahür etmiş değil. Arap Müslümanları; haçlı seferleri ve koloniyalizm dolayısı ile batıyı ve Latin-Hristiyanlığı düşman olarak görürler. Bu kavgada Ortodoks Hristiyanlar onların müttefiki idiler. Buna mukabil Selçuklu Türkleri Haçlı-Şovalyelerini mağlup etmiş idiler ve Osmanlı İmp.'da ağırlıklı olarak Avrupa'da idi, Kolonyalist bir güç olarak! Bu sebepten Türkiye komşusu olan Ortodoks Rusya ve Yunanistan'ı hep tehdit ve tehlike olarak görmektedir.
Refah Partisi'nin iktidara gelip laik devleti ilga edebileceğini düşünmek o kadar kolay değil. Seçmenleri arasında -tam bir rakam verilemese de- subaylarda bulunmakta. 94 ilkbaharlarında 8 DEP'linin dokunulmazlığının kaldırılması oylamasında diğer partilerle birlikte evet oyu verdiler.
1991 10 Kasım'ından beri Erbakan resmi programlar gerektirdiğinde Anıtkabiri ziyaret etmekte. (Uzun yıllar yanaşmadığı) Güçlü bir devlet sözü veren RP ve Erbakan orduya komplimanlar iltifatlar yağdırıyor. Parti mevcut düzenin bir parçası oldu. Toplumun ise, kurulduğundan beri bir parçası.
Refah Partisi parti programı olarak Adil Düzen'i ortaya koydu. Yolsuzluk ve adeletsizliğin pençesindeki bir toplum için atraktif bir slogan aynı zamanda naif (!) ve zamansız bir ütopya!
Projenin mimarı Süleyman Karagülle İzmir yakınlarında (İslami Komün) Akevler kooperatifi kurucusu ve Sovyet Rusya'nın dağılmasından sonra, geçici olarak Kırgız devlet başkanı Agayev'e danışmanlık yapan bu kollektivist Müslümanlar'ın komünü için İslami referanslarla bir toplum projesi geliştirilmişti. Erbakan'ın tasdik ettiği işte bu Adil Düzen 1985'ten beri resmi parti programıdır.

5. İBDA-C VE HİZBULLAH: MİLİTAN BOYUT

Şu ana kadar takdim edilen Müslümanlar yahut İslamcılar az veya çok Türkiye'nin mevcut düzenine entegre olmuşlardır. Gerçek bir tehlike iki militan hareketten gelmektedir. Her ikisi de, İBDA-C ve Türk Hizbullah, İslam Devletine demokratik bir geçişi düşünmemektedirler. Hesaplamamaktadırlar!!! Şeriatı silah zoru ile yerleştirmeyi hedefliyorlar. Her iki örgüt de 90'lı yılların ilk yarısındaki pek çok terör olayının sorumlusu olarak görünüyorlar. İBDA-C batıdaki büyük kentlerde, Hizbullah Güneydoğu Anadolu'da İBDA-C Kürt bir çevreden yola çıkıyor ve Büyük Federatif İslam Devleti propagandası yapıyor. Pek çok Hizbullah taraftarı ise güvenlik güçleri içindeki İslamistlerden teşekkül ediyor. Kürt bölücülüğüne karşı savaş veren!!!

5.1. İBDA-C: Önderleri Kürt, hedefleri İslâmi devlet

İbda-C'nin tanıtım afişi çift portreli bir tablodur; Marks, Engels, Lenin üçlüsünün meşhur tablosunu hatırlatan... Solda, beyaz sakallarıyla hareketin mimarı, Mistik Şair NFK, sağ tarafta onun tamamlayıcısı ve müridi Salih Mirzabeyoğlu. Kısa kesilmiş sakal, hafif çıkık bir alın. Kısakürek, BD'nun teorik alt yapısını hazırladı, Mirzabeyoğlu da vizyonu İBDA'ya uyguladı. Hareketin yayın organlarından biri olan TAVIR dergisinde, Büyük Doğu, mimarın planı olarak değerlendirilirken, İBDA ise onun inşasına benzetilir; Deride,"BD kristalden bir saraydır. İBDA ise onu çevreleyen ve muhafaza eden hisardır." ifadesi kullanılmaktadır.
Necip Fazıl Kısakürek (1905-1983), Kürt Nakşibendi Şeyhi Abdülhakim Arvasi'nin mürididir. İslami devletlerin biraraya elmesiyle kurulacak büyük bir "Birleşik İslam Devleti"ni hedefleyen "Büyük Doğu" düşüncesini, 40'lı yıllarda neşrettiği Büyük Doğu' dergisinde ifade etmiş ve aynı düşünceleri, "Büyük Doğu'ya Doğru(1959)" ve "İdeolocya Örgüsü(1968)" kitaplarında da ifade etmiştir. Laik Türkiye Cumhuriyetine karşı çıktığından dolayı yıllarca hapislerde yatmıştır.
1950 yılında doğan Mirzabeyoğlu, Kürt bir aileden gelmektedir. Babası K.Irak'lı Kürt lider Molla Barzani'nin arkadaşıdır. 70'li yılların başında Erbakan'ın MSP'sine girer. 1977 senesinde militan AKINCILAR grubunu kurarlar. Ve akınçı kamplarında silah talimi yaparlar. Daha militan olan ve Akıncı Güç adını alan bir grup genç, akıncılardan ayrılır. Daha sonra, 80'li yıllarda, kendilerini bir dergilerinde AK-DOĞUŞ olarak isimlendirdiler. MSP'yi pasiflikle suçlayan Mirzabeyoğul bunlardandı. 18 yaşında NFK'yı tanır. Şair, bu gençlerin fikir ve projelerini tatbik edilemez bulur ve onlara sırt çevirir. Mirzabeyoğlu, 1995'e kadar 30'a yakın kitap yazmıştır. Dili soyut ve teoriktir.
Mirzabeyoğlu'nun kelime hazinesi ortalama eğitim almış bir Türk için anlaşılabilir olmaktan uzaktır. Düşüncesi batılı filozofların tesiri altındadır. Ak-Doğuş, 4. sayısında onu "İslam dünyasının 500 yıldır beklediği düşünür" olarak takdim eder. Sol eleştirmenler onu ve grubunu mahalle kabadayıları olarak diğer şeriatçı gruplar da mahalle aristokratları olarak nitelerler.
Hareketinin hedefi 2000 yılına kadar Türkiye'de bir İslam ihtilalini başlatmaktır. 80'li yılların ortallalrına doğru akıncılar Salih mirzabeyoğlu etrafından İBDA-C olarak organize edildi. Kendilerini daha iyi koruyabilmek için de hücre sistemine göre örgütlendiler.
Birlik Komutanı Ali Osman Zor'un mahiyetinde sayısız alt gruplar bulunmakta. İslami Kısas Kıtaları (İKK), İslami Kısas Tim (İKT) İslami Gerilla Ordusu (İGD), İstanbul'da semt sorumluları (Çarşamba, K.Gümrük, S.Mah. Çeliktepe ve Seyrantepe) polisce tespit edildi. G. Antep'te İBDA-C Ultrafone olarak ortaya çıktılar. Urfa'da İBDA-C Şark ve İBDA-C Kürdistan.. Berlin ve Göteburg'da da başka hücreler mevcut. 1994 senesinde, tahminen doksan terör eylemi İBDA-C hanesine kaydedildi. Diğerlerinin yanında, 8 Eylül 1994'de Toktamış Ateş'e(Sol Liberal gazetesi fıkra yazarı) düzenlenen suikastı onlar üstlendi. Yine, Cumhuriyetin bir diğer yazarı Onat Kutlar ve bir Arkeolog olan Yasemin Ceberoyan'ın hayatını kaybettiği İstanbul Marmara otelinde gerçekleştirilen patlamanın müsebbibi olarak İBDA-C gösterildi.
Ak-Doğuş'un yasaklanışından sonra çıkan örgütün en önemli yayın organlarından biri olan Taraf dergisinde 1995 senesini kavga yılı ilan ettiler. Daha nce, tahminen iki İbda-C eylemcisi 17 Mart 1990'da Zaman Gazetesi yazarı F. Koru'ya saldırmıştı. Olaydan kısa bir süre önce, Ak-Doğuş dergisi, F. Koru'nun pasifist tutumundan dolayı tedib edileceğini ihtar etmişti.
1992 senesine kadar İBDA-C teröristleri hedeflerine tabancalı saldırılar düzenlediler. 92'den itibaren ağırlığı bombalamalara verdiler. Şiddet, programlarının bir parçasıdır. Ak-Doğuş dergisi 1986 senesinde yayınlanan üçüncü sayısında, S.Mirzabeyoğlu'nu Marifetname adlı eserinden şu alıntıyı yapıyor: "Düşmanınızı öyle vurun ki, bir daha yerinden kalkamazsın" ve "Gerçek bir insan karnına bir mermi parçası isabet ettikten sonradır ki, mutlu olur."

5.2. Türk Hizbullahı; İran'dan Mülhem PKK Karşıtları

İran ve Şia karşıtı İBDA-C'nin aksine Türk Hizbullahı İran devriminin bir sonucu olarak oluştu. Türkiye, Barolar Birliği bu örgütün geçmişini de İslami terör grubu AKINCILAR'a 70'li yıllara dayandırıyor.
79 senesinde taraftarları iran'daki devrimi söyleme yöneldiler. Özellikle Türkiye'nin güneydoğusundan bazı aileler çocuklarını Kum kentindeki meclislere gönderdiler. Piyasaya yeni İslamcı dergiler çıktı. Mevcutlarda tamayüllerini değiştirdiler. İslam devrimi sempatizanları Diyarbakır'da Menzil Kitabevi çevresinde toplanmaya başladılar. 70'li yılların sonlarında onlarda Marksist Sol ve Ülkücüler gibi aşırı gruplar kategorisinde idiler. Marksistlerle birlikte Şah rejimine karşı çıktılar. Ülkücüler nazarında da Marksistler gibi onlar da düşman kamp idi. 28 Şubat 1978'de Güç İslamcı lider Metin Yüksel Fatih camii avlusundaki bir çatışmada ülkücüler tarafında öldürüldü. 80'lerde tepeden başlatılan İslamcılaştırma! onlara da geniş bir hareket alanı sağladı. Marksistlerin de ülkücüler gibi devletin baskısı altında olması onlara yaradı.
80'li yılların başından Hizbullah hareketi ikiye bölündü. Menzil grubu hedefe siyasal yoldan ulaşma imkanı varken silahlı cihada gerek yok diyerek eylemi reddetti. İkinci grup statükoyu değiştirmenin yolunun silahlı cihatdan geçtiğini savunur. Bunlar İlim Kitapevinden milli ilimcilik adını aldılar (Diyarbakır!)
İlimciler kanadı Güneydoğu Anadolu'da bir İslam devleti kurmak istiyorlar Kürt ve Türk ayırımı gözetmeyen yumruk şeklindeki amblemler ile ilimciler, daha az radikal olan menzilcileri 90'lı yılların başında sildiler meydandan. ilim Grubu 1991 yazı ile sonbaharı arasında güçlendi. Milliyetçi Liberal Mesut Yılmaz 15 Haziran 1991'de milliyetçi-dinci Yıldırım Akbulut yerine iktidardaki Anap'ın başına geçti ve böylece Başbakan oldu. Kabine değişikliği yapan M. Yılmaz İçişleri Bakanı Abdülkadi Aksu'yu alarak yerine Mustafa Kalemli'yi getirdi. Aksu zamanında Polis Akademisine dini bağlantıları güçlü olanlar alınmıştı. İçişleri bakanlığında da İslamcı kadrolaşma vardı. Yeni içişleri bakanı Kalemli İslami eğilimi olan personele ya pasif görevler verdi ya da iç savaşın bütün şiddetiyle sürdüğü bölgeler tayin etti. Bunların büyük bir kısmı orada ilim grubuyla tanışır ve ilimciler yeni güçler elde ettiler.

6. TÜRKİYE İÇİN BİR "İSLAMİ DEMOKRATİK BİRLİK"

Türkiye'de siyasal İslam son otuz senede uzun bir yolu geride bıraktı. Muhafazakar Orta ve Doğu Anadolu'nun zorla dayatılmak istenen laikliğe karşı direnişi olarak başladı. Davayı ilk omuzlayanlar tarikatlar oldu. Günümüzde ise büyük şehirlerde ve ülkenin batısına uzandı ve kitle partisi olarak ilerleme peşinde. Almanya'daki Hristiyan Demokratik Birliği'ne paralel bir İslam Demokratik Birliği kurmak istiyor Türkiye'de. Bu eğitimin arkasında RP seçmeninin üçte ikisi ve "Yenilikçiler" var. Bu şehirliler Partiyi Türkiye'nin dine boyalı "Yeni Solu" yapmak istiyorlar. Genelde kırsal kesim kökenli olan tarikat temsilcileri, Türk siyasal İslamının babaları. Gelenekçi kanadı temsil ediyorlar. Bunlar sanıldığı kadar güçsüz değiller ve önemli pozisyonları da ellerinde tutmaktalar.
Partinin komunu bu gelenekçi ve yenilikçi kanadın ilişki ve iktidar kavgaları belirleyecek. 95 başlarına kadar RP Türkiye'deki siyasal İslam tekelini elinde tuttu. 1995 Ramazanında Nurcu lider F.Gülen iftar yemeğinde yaptığı konuşma ile bu tekele ilk darbeyi indirdi.
Şayet Refah Partisi istikbaldeki parlamento seçimlerini kazanır ve iktidara gelirse bu Türkiye'den ziyade RP için bir şansızlık olur.
Gazeteci Mehmet Ali Birand 21 Şubat 1994'de şöyle yazıyor. RP'nin yerel seçim zaferinden bir ay önce asıl "İstanbul RP'den korkmasın, RP İstanbul'dan Korksun" Askerler demokratik bir iktidar değişikliğine tahminen, müdahale etmezler. Ne zamanki RP bir İslam Cumhuriyeti kurmaya kalkışır!!! İslamcı siyasetçiler şimdi Türkiye'nin mevcut düzenine entegre olmuş durumdalar. 70'li yıllara kadar kendi kabukları içindeydiler. O zamandan beri, özellikle 80 sonrası askerler dolayısı ile sistemin içine çekildiler. Üçüncü bir aşama olarak İslam şimdi Türk demokrasisinin bir parçası olabilir. RP şimdi bir dilemma (ikilem) ile karşı karşıya. SELEFİ partiler kendilerini parlamenter köktenci muhalefet olarak ortaya koymuşlardı. Başarılı oldukları dönemlerde bile RP eski İslami pozisyonuna (söylemine) geri dönerse seçmeninin üçte ikisini kaybeder. Kendisine ekonomik ve toplumsal sebeplerle oy verir!
Sistemin diğerlerini savunduğunda da, kendisine sistem diğer partilerden hüsrana uğradıkları için oy veren kitle neden desteklesin. RP mevcut oy oranını muhafaza edebilir, ama asla onun üzerine çıkamaz. Halkın yarısı Balkan göçmenlerinden Yyahut batıyla teması olanlardan oluşuyor. Bu Türkler ağırlıklı olarak ülkenin batısında oturuyorlar ve laikliği benimsemiş kitleler nüfusun yüzde 20-25'ini oluşturan Aleviler ise sadece istisnai hallerde RP'ye rey verirler Nakşibendi Tarikatleri ise N. Erbakan ve Esat Coşan arasındaki kavganın ardından bölünmüş durumda. Nurcular en önemli lider F. Gülen önderliğinde DYP gibi muhafazakar partilere eğilimliler. Parti içi çelişki ve gerilimler de artmakta zira; partinin Yozgat'taki milliyetçi söylemi Diyarbakır'daki İslam Kardeşliği parolası ile uyuşmuyor.
RP'nin sınıra dayandığı aşikar.

NOT: Bu çeviri, Almanya'da yayınlanan, sahasında önemli bir mecmua olan "ORIENT"ın Mart 1996 sayısından yapılmıştır. Yazısının sonuna düşülen bir notta da, yazının, Nisan 1995'de yazıldığı belirtilmektedir. Bu yazının, Türkiye'deki gelişmelerin Alman akademik çevrelerinde nasıl değerlendirildiğini ve nasıl bir kamuoyu oloşturulmak istendiğini göstermek bakımından dikkate değer bulunacağını ümid ediyoruz. Çeviriyi dikkatle değerlendirecek okuyucularımız, yazının bazı noktalarda sığ kaçtığını ve ileriye dönük ciddi bir tahlil yapamadığını farkedeceklerdir. Bu eksiklik, yazarın sığlığından mı yoksa dayandığı referanslardan mı kaylanmaktadır diye de düşünmek gerekir kanısındayız. Şu da bir gerçek ki, İslam üzerine araştırma yapan yeni şarkiyatçılar birinci elden kaynaklara pek başvurmamaktadırlar. Bu da, onlar için ciddi bir eksikliktir diyebiliriz. Meselâ, İbda üzerine yorum yaparken, Necip Fazıl'ın ve Salih Mirzabeyoğlu'nun 140'ın üzerindeki eserlerinin incelenmemesini buna örnek gösterebiliriz.
Yazarın gösterdiği kaynaklar, umumiyetle, Ruşen Çakır, Faik Bulut, Şahin Alpay,Halil Nebiler, Soner Yalçın ve Şerif Mardin'in kitaplarından veya makalelerinden oluşmaktadır. Ele aldığı cemaatlerin orjinal düşüncelerini yansıtan kaynaklara hemen hemen hiç yer verilmemiştir.

ALTAY SİYASİ ARAŞTIRMALAR MERKEZİNDEN DUYURU

2009-06-22T03:03:00.000-07:00

Geçtiğimiz ay kurulan ve kuruluş deklarasyonunu yayınladığımız ALTAY Siyasî Araştırmalar Merkezi, kurulur kurulmaz, hızlı bir faaliyet sürecine girerek, ilk panelini geçtiğimiz ay Üstad Necip Fazıl Kısakürek’i anma günü sebebiyle bir panel düzenleyerek gerçekleştirmişti. Yusuf Kaplan, Mahmut Çetin gibi kamuoyunda tanınan simâların konuşmacı olarak katıldığı bu ilk panel, ALTAY’ın faaliyet kriterlerinin kitlelere ulaştırılmasında bir başlangıç olmuştu. ALTAY, hem gündemi yakından takip edip, hem de gündemde boğulup kalmadan, meseleleri tarihî arkaplânıyla birlikte ele alma anlayışı çerçevesinde, dünden bugüne sürekli gündemde olan “Kürt meselesi”ni masaya yatırıyor.Düzenlenecek olan bu panel, farklı kesimden ve hepsi –en azından belirli bir- toplum kesimine hitabeden katılıcımları biraraya getirerek, meseleye dair anlayışlar ve kavramlar üzerinden yürütülecek bir sürece katkıda bulunacak.Konu: “Kürt Meselesi”Konuşmacılar: Gazeteci-Yazar Avni Özgürel (Radikal Gazetesi)Selahahtin Demirtaş ( DTP Grup Başkan Vekili)Hasan Kapar (Altay Siyasî Araştırmalar Merkezi Derneği Başkanı)Panel Yöneticisi: Av. Doğan Yıldırım (Alparsan Türkeş ve Sarp Kuray’ın Avukatı)Tarih: 2 Temmuz 2009 PerşembeSaat: 19:00Panelin Düzenleneceği yer:Tarık Zafer Tunaya Kültür MerkeziAdres: İstiklâl Caddesi Şahkulu Bostanı Sokak No:8 Tünel Beyoğlu Tel: 0 212 293 12 70 (3 HAT)Bilgi için; ALTAY Siyasi Araştırmalar MerkeziAdres: Merkez Efendi Mahallesi, Mevlana Caddesi, Tercüman Sitesi, Platin B-1 Apt. Kat: 1 Daire: 8 Cevizlibağ – İSTANBULTel: (0212) 664 20 70Faks: (0212) 664 20 65http://www.altaydernegi.org/

Tüketim virüsünün yüz yıllık öyküsü

2009-06-21T13:02:00.001-07:00

Dr. Veli Sırım (Bu yazı Kişisel Gelişim Dergisinin Ocak-2005 sayısında yayınlanmıştır. http://www.kisiselgelisimdergisi.com/mod.php?mod=publisher&op=viewarticle&artid=13)
Makale
Ford'un açtığı bu çığır, kısa zaman içinde Amerika ve diğer Batı ülkelerini kitlesel üretim yapan fabrikalarla doldurdu.Üretmek güzeldi, ama tüketen olmadıkça bir anlamı yoktu. Üretilenin tüketilmesi, bir başka ifadeyle TÜKETTİRİLMESİ gerekiyordu. Bunun için prensip olarak "ihtiyaçların sınırsız ve arzuların doyurulmaz olduğu" anlayışından hareket edildi ve o doğrultuda çözümler arandı. Derken, zamanla bütün dünya insanlarını ahtapotun kolları gibi kavrayacak bir formül bulundu: "Mutlu olmak için çok tüket. Çok tüketmek için çok satın al. Çok satın almak için, çok paran olmalı. Çok paran olması için çok çalış. Çok parayla daha çok tüket."Bu formülün uygulanması son derece kolay oldu. Çünkü çıkarılan her yenilik kısa bir zaman sonra yerini bir başka yeniliğe bırakıyordu. Ürünler genellikle tek veya az kullanma özelliğiyle üretiliyor, böylece uzun süreli kullanımın önüne geçiliyordu. Ayrıca yapılan reklamlar ve propagandalarla yenilikleri takip etme, lüks tüketim ve markalar sosyal statünün bir gereği olarak yansıtılıyordu. Böylece insanların arzularını tatmin dereceleri sürekli olarak daha yükseklere çekildi.TÜKETİM KÖLELİ?İNE ADIM ADIMBu esnada insanlık iki dünya savaşı yaşadı. Özellikle İkinci Dünya Savaşının ardından gelen soğuk savaş yıllarında başta silah üretimi olmak üzere, kontrolsüz bir üretim gerçekleşti. Özellikle savaş yıllarında silah sanayiine büyük yatırımlar yapan patronlar, soğuk savaş döneminde ister istemez başka sektörlere kayma ihtiyacı duymuşlardı. Bu durum üretimle tüketim arasındaki dengeyi büsbütün bozmuştu. Üretim fazlalığı, ister istemez Batı ülkelerini ekonomik durgunluğa sürükledi. 1960'lı yıllara gelindiğinde Batı ekonomilerini çöküşün eşiğine getiren durgunluğun imdadına bir "cankurtaran" yetişti: TELEVİZYON. Televizyon, tıpkı Truva Atı gibi kısa zamanda hemen her eve girdi. Hayata giren ve hayatı istediği gibi yönlendiren cam ekranla birlikte, tüketim her geçen gün daha da büyüdü ve bir canavara dönüştü. İnsanlar o canavarın gönüllü birer kölesi oldular.NE KADAR TÜKETİM, O KADAR MUTLULUKTüketimden çok büyük kârlar elde eden üreticiler mutluluğun ölçüsünü "NE KADAR TÜKETİRSEN" şeklinde koymuşlardı. Çünkü sonsuz ihtiyaçlar ve arzular sürekli tüketimle tatmin edilebilirdi. Ancak kitle iletişim araçları ve özellikle reklamın büyülü gücü kullanılarak insanlara "Sen de bir kral olabilirsin, sen de zirveye çıkabilirsin" telkinleri yapıldı. Durmadan harcayan ve en lüks, en gösterişli hayatı yaşayan kişiler örnek olarak gösterildi. İnsanlar bu yolla bir prestij yarışına sokuldu. Gerçi yer yer "Kendinize daha fazla zaman ayırın, özgürlüğün tadını çıkarın" gibi söylemler de duyuluyordu. Ama bunu söyleyenlerin çoğu, yine yeni geliştirilen ve hayatı kolaylaştırma iddiasıyla piyasaya sürülen "teknoloji harikası" bir ürünün tüketilmesi ve tükettirilmesi amacını taşıyorlardı. Bu telkinlere kapılan insanlar, çıkan her ürünü alabilmenin yollarını aradılar. Bütün gelirlerini harcamaya ayırdılar. Bu da yetmeyince borçlandılar. Bankaların "câzip" kılıfı altında sundukları borç bataklığına gönüllü olarak girdiler.Ve Batı dünyası tüketim toplumunun tipik örneği olarak, "atmaya hazır" insanların ve "atılmaya hazır eşyaların" arenası haline geldi. Hem de, "Para en yüce değerdir; zengin ol da nasıl olursan ol; en büyük başarı zengin olmaktır; yeter ki köşeyi dön, nasıl döndüğün önemli değil" gibi sloganların acımasızca uygulandığı bir arena.Batı toplumu 20. yüzyıl boyunca işte bu zihniyetle çalıştı, üretti ve tüketti.Sonuçta insanlara vaat edilen kendine ve sevdiklerine ayırabileceği boş zaman, mutlu ve özgür bir hayat iddiaları kof birer iddiadan ibaret kaldı. Rahat yaşam ise boş bir hayal olarak kaldı ve insanlara adeta şöyle denildi:"Rahat yaşamak için hayat boyu sıkıntı çek!"Elbette, hızla yayılan ve tüm insanlığı tehdit eden tüketim virüsüne karşı antivirüsler de ortaya çıktı. Hem de, yine tüketim hastalığının kronikleştiği zengin Batı ülkelerinde. Bizim şimdilerde farkında olmadan, zoraki gittiğimiz bu yollardan Batı dünyası çoktan geçmiş; hattâ geri dönüşe geçmişti. İşte bu geri dönüş serüvenini gelecek sayıda ele alacağız. Sadece mutlu bir yaşam dileklerimle.
http://www.kisiselgelisimdergisi.com/mod.php?mod=publisher&op=viewarticle&artid=13

ÜSTAD’I ANMAK – KUŞLAR VE YILANLAR- SELİM GÜRSELGİL

2009-06-19T17:51:00.000-07:00

1
Her sene Üstad’ı anma günü gelince, biz Büyük Doğu-İBDA bağlıları, sancılar içinde kalırız. Bütün bir yıl boyunca Üstad’ı tek kelime olsun hatırlamayanlar, Mayıs ayının son haftası gelince birdenbire O’nu hatırlamanın zorunluluğu karşısında kalırlar ve bir takım uyduruk güzellemelerle Üstad’ı övmekte herkesten ileriye geçmeye çalışırlar.
Üstad’ı anma günü gelince Üstad’dan övgüyle bahsetmek kötü bir şey değildir ama, Üstad’ı övermiş zannı içinde Üstad’ın mânâsına kıymak, affedilmez bir suçtur. Bazıları bu suçu bilmeden, bazıları da kasıtlı olarak işlerler. Bilmeden işleyen, uyarılınca doğruyu anlar ve hatâsını bir daha tekrarlamaz. Eğer bu suçu işlemekte ısrar ediyorsa, artık onu uyarmak gerekmez; başına her ne musibet gelirse, hak etmiş sayılır.
Çünkü Üstad, öyle her isteyenin her istediği gibi ağzına alabileceği isimlerden değildir. Üstad’dan bahseden, O’nun mânâsını bilmek zorundadır; veya en azından, O’nun mânâsını bilmeye ve anlamaya dönük samimî bir gayret göstermelidir. Yoksa iş “o mânâya kıymak” şeklini alır ki, böylelerini bekleyen âkıbet, mânâya kıyanları bekleyen âkıbet olur.
Bunlar, Üstad hakkında ettikleri ileri geri lâfların başlarına ne çapta belâlar getireceğini hesab etmezler. Kıyıda köşede ettikleri lâfların, ettikleri kıyıda köşede kalacağını, kimsenin duymayacağını zannederler. Veya üstünden birkaç zaman geçince unutulacağını düşünürler. Bu, kötü bir aldanıştır. Üstad, hakkında edilen lâflar edildiği yerde kalacak kimselerden değildir. Üstad, hakkında edilen lâflar unutulacak kimselerden de değildir.
Öyleyse, artık Üstad’ı anma günü gelince kendini Üstad’ı övmek zorunda hissedenlerin uymaları gereken bir ölçü var: Üstad’ın mânâsına kıymamak… Üstad’ın mânâsının ne olduğunu bilmek… Üstad’ın mânâsını bilmeden edilen lâfların, gün gelip edenin başına dert açabileceğinden kuşku duymamak… Tek kelimeyle, Üstad’ın mânâsını İBDA’dan öğrenmek ve ondan sonra Üstad hakkında söz söyleyecek ehliyete erişmek…
2
Üstad hakkında söz söyleyenleri başlıca üç gruba ayırabiliriz: Mü’min, münafık ve kâfir…
Mü’minin alâmet-i fârikası, Üstad’ın mânâsını dosdoğru kavramasıdır. Böyleleri Üstad’ı, hayatının mânâsı olan Büyük Doğu dâvâsından ayırmazlar. O’nu “Büyük Doğu Mimarı” olarak bilirler. Dahası var: “Büyük Doğu Mimarı - İBDA müjdecisi”…
Bu sınıftan olan insanlar, Üstad’ın mânâsını dosdoğru kavradıkları ve O’nun bir ömür kavgasını verdiği Büyük Doğu’nun ne demek olduğunu anladıkları için, “Yürüyen Büyük Doğu – Yaşayan Necib Fazıl” gerçeğini, yerin yedi kat altında olsa, arar ve bulurlar. Zirâ Üstad’ın mânâsını anlayanlar için Üstad, kendi fâni bedeniyle birlikte toprağa gömülecek bir dâvâ kurmamıştır; bir ömür, bu dâvâyı sürdürecek Kumandan’ı aramış, sonunda bulmuş ve bulur bulmaz da doğrulamıştır.
Bu gerçeği ancak mü’minler görebilir. Onlar, içinde yaşadıkları zaman devresinin hakikatini kavramış olanlar ve “Büyük Doğu – İBDA” denilince, ne denilmek istendiğini ferasetle anlayanlardır. Eğer bu devirde bu gerçeği kavrayanların sayısı üçü, beşi geçmiyorsa, bunun anlamı, bu devirde mü’minlerin sayısının üçü, beşi geçmiyor olmasıdır. Gerisi boş çabadır.
“Kişi, hakikatini, hakikatin hakikatinde takib edebildiğince hürdür” der İBDA Mimarı. Bunun bir mânâsı da şudur: Kişi, hakikatini, Büyük Doğu – İBDA’ya nisbetle ölçülendirebildiğince hürdür; dünyada vazifesini, Büyük Doğu – İBDA karşısındaki mesuliyet ve mükellefiyetine göre tayin edebildiğince… “Gerisi kütük soyu vesikalı zenneler”…
Üstad’ı “Yürüyen Büyük Doğu – Yaşayan Necib Fazıl” mânâsı mucibince anlamış olanlar için, O’nun şairliği, piyes yazarlığı, tarihçiliği, fıkra muharrirliği, hâsılı kavgaya dair ortaya koyduğu hiçbir eseri, “ikinci plânda” veya “ihmal edilse de olur” şeyler değildir. Bunlar Büyük Doğu – İBDA mücadelesinin, tek hecesi bile cihan değerinde ana sermayeleri, temel kaynaklarıdır. Zaten bunların hepsini bir bütün olarak görebilecek ve mânâlarını saptırmadan değerlendirebilecek olan, mü’minlerdir.
Onlar, Büyük Doğu İdeolocyası’nı başa alırlar, İman ve İslâm Atlası’nı onun yanına koyarlar ve Çile’yi bunların ışığı altında okurlar.
3
Münafıkların alâmet-i farikası, Üstad’ın eserlerini birbirinden ayırmaları ve bir kısmını benimseyip, bir kısmını benimsememeleridir. Üstad’ı anma günlerinde en çok bunların sesi çıkar ve ruhlarının derinliğinde Üstad’ı hiç sevmemelerine rağmen, Müslüman kalabalıkların başında görünme dünyalık gayesiyle, Üstad’ı öve öve bitiremezler.
Övdükleri de nedir? Şöyle şairdi, böyle sağcıydı… Yahu sen Büyük Doğu İdeolocyası’ndan tiksinen, onun mânâsından zerrece anlamayan değil misin; Üstad’ın bu mânâdan süzülme şiirini ne zaman anladın da, üstüne konuşmaya başladın? Ne çabuk anladın da kendi düzen yardakçılığına –sağcılık- hayatı zındanlarda geçmiş düzen karşıtı adamın mânâsını yamadın?
Şunu dinle:
“Gaiplerden bir ses geldi: Bu adam,
Gezdirsin boşluğu ense kökünde…”
Çile’nin milyonlarca okunmuş bu ilk mısrâlarının bile mânâsını kavramaktan âcizsin! “Başyücelik Devleti” denince, kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırıp kaçansın; bu gördüğün şiir, Başyücelik Devleti’nin 1 nolu bildirisidir! Sen hangi edebiyat eğitiminle hangi şiirin mânâsını açıklarsan açıkla, Çile’nin gölgesine bile yaklaşamazsın!
Dedik ya, bunlar aslında Üstad’ı övmezler; Müslümanlar’ın karşısına geçip övermiş gibi yaparak, alttan alta yermeğe çalışırlar. Kin kusarlar. Üstad’ı, o devi, cüceliğin ipleriyle bağlayıp kendi çirkin seviyelerine düşürmek isterler. Üstad, niçin tam da onların istediği gibi bir adam olmamıştır diye, niçin tam da onlar gibi biri olmamıştır diye, onu bir kaşık suda boğmak isterler. Evet, Üstad onlar gibi sigortalı, bordrolu memur olmamıştır; bütün vazifelerden istifâ ederek, imanının feyezanıyla kavganın sularına atılmıştır. O yüzden sevmezler.
Üstad’ı “şair, sağcı, bilmemne” diye övmeye çalışanların ekserisine bakın, yüzündeki “münafık” damgasını görürsünüz. Bunlardan, samimî olan, hakikati bildiği halde konuşamayan çok az kimse vardır ki, onlar da bilip de konuşamadıkları için sorumludurlar.
4
Üçüncü grup, kâfirlerdir; “hakikati örtenler”… Onlar, aşağıda bir örneğini göreceğiniz gibi, Üstad’a sövüp sayan, O’na olan memleket dolusu sevgiyi küçültmeye uğraşanlardır.
Böylelerinin hangi siyasî kesimden olduğuna veya dinî vecibelerine ne kadar bağlı göründüğüne bakmayınız. Nasıl ki, bir adam hem mü’min olup, hem mü’minlere sövemezse, böyleleri de hacı, hoca takımından görünme gayretlerine rağmen, kalblerinde iman nurundan zerre miktarda bulunmayanlardır. Bir adam, hem dinine bağlı olacak, hem de Üstad’a sövecek; güldürmeyin bizi!
Kâfirlerin bir kısmı açıktadır. Onların hayatı İslâma karşı mücadele içinde geçmiştir. Böyleleri, genellikle Üstad’dan bahsetmemeye, O’nu “o kadar da mühim bir adam değil”e getirmeye çalışırlar. O’nun hakkında konuştuklarında da, ya apaçık kötülerler veya Üstad’ı –hâşâ- içki içen, kumar oynayan, hâsılı tıpatıp kendileri gibi olan biri şeklinde takdim etmeye kalkarlar.
Kâfirlerin gizli kısmı daha tehlikelidir. Bunların alâmet-i fârikaları, Müslüman görünerek Üstad’a küfretmeleridir. Allah Resulü’nün eşine ve Sahabîlerine söven Şiilerin “soydaşı”dırlar. Bunların çehresini Üstad, Büyük Doğu İdeolocyası’nda kalem kalem göstermiştir. Kimi diyanetçidir, kimi milliyetçidir, kimi mealcidir, kimi –sözümona- şeriatçıdır, kimi tasavvufçudur; ama her biri, Büyük Doğu – İBDA deyince kaçacak delik ararlar. Kısacası Üstad, bütün bunlar için, ruhlarındaki pisliği sergiledikleri bir ayna olmuştur. Üstad’a bakışları, onların iman iddialarının ve ihlas pazarlamalarının içyüzünü ele vermiştir.
Vaktiyle Fikrin F’sinde şöyle demiştik:
- Türkiye’de idrak, Necib Fazıl’ı idrak kadardır!
Yine aynı sözü tekrarlıyor ve bunların idrakının ne olduğunu, imanının ne olduğunu, buradan görün istiyoruz. Bir adam, üstelik “aydın” olma iddiasında olan biri, Necib Fazıl’ı hiç görmemişse, O’nu okuyup “mânâsını” anlamamışsa, bir nev’i O’na rağmen varlık iddiası güdüyorsa, başkalarına ne kadar yüksek görünürse görünsün, çok az istisnâsı hâriç, bizim için yeri, bu andığımız kategoridir.
5
Bazıları Üstad’a olan ezelî küfür düşmanlığının sözcülüğünü yapmak tabiatındadırlar. Üstad’ın hayatında böyle kimseler çok olmuştur. Vefatından sonra da böyleleri görülmüş, fırsatını buldukları ânda Üstad’a küfretmeyi ganimet saymışlardır.
Yeni Şafak’tan Kürşat Bumin, sözkonusu küfür ehlinin önde gidenlerinden biridir. Yeni Şafak gazetesi, bu camianın içinden çıkmasına rağmen, bu keferenin küfürnâmesini birkaç gün boyunca yayınlamakta tereddüd etmemiştir. İsrail aleyhinde yazılar yazan muharririni, İsrail’i gücendirmemek için tasfiye eden Yeni Şafak, Kürşat Bumin adlı kefereye hiçbir tepki göstermemiştir.
Olayı hatırlayalım: Başbakan Erdoğan, Üstad’ı anma gününde, “O hâlâ bizim ilham kaynağımızdır” mealinde bir konuşma yapmıştı. Bu konuşma, Kürşat Bumin’i çok rahatsız etti. Tuttu, sözkonusu küfürnâmeyi neşredip, Başbakan’ı Üstad’dan soğutmanın gayretine girişti. Onun kefere kafasına göre, güyâ Başbakan gibi büyük bir adam, Üstad gibi küçük bir adamı sevemezmiş. Bu onun kendine haksızlık etmesi olurmuş! (Puşt, on tane başbakanı üst üste koysan, Üstad’ın tırnağı etmez!)
Adından da anlaşılacağı gibi, bu tip, hiçbir Müslümanın hakkında en küçük bir sempati besleyemeyeceği cinsten, dinle, imanla alâkası olmayan biridir. Üstad’da yerdiği şeyler, Üstad’dan önce, Allah Resulü’nün getirdiği ölçülerdir: İslâm’da heykel yasağı, dans yasağı, içki yasağı gibi… Üstad, sanki bu ölçüleri kendisi koymuş, İslâm’da böyle bir şey yokmuş gibi bir pislik psikolojisinde, Allah Resulü’ne olan buğzunu, Üstad’ın şahsında açığa vurmuştur. Gayretinin, Üstad’a olan inancı, Üstad’a olan inançla birlikte İslam’a olan inancı ortadan kaldırmak olduğu açıktır.
Kendisi, maddece yarım kalmış, ruhça tam olmuş bir i…dir. Ne kadar i… yetiştirilirse o kadar çağdaş olunacağını savunan Amerikan demokrasisine tapınır. Bütün gayreti de, hükümeti ve Yeni Şafak okuyucusunu bu “çizgiye” çekmektir. İdeolocya Örgüsü’nün bu meşrebte biri için “kâbus” olmasını anlamak zor değilidir. Zirâ İdeolocya Örgüsü, “fitne kalmayıncaya ve din yalnız Allah’ın oluncaya kadar” böyleleriyle savaşmanın şaheseridir; bir kefere, bir i… , bir Amerikan salatası, elbette ona tahammül edemez.
Böyleleri, kendileri için olduğu gibi, kendilerine kucak açanlar için de, apaçık cehennem habercileridir.
6
Üstad’ı anma günlerinde kendini en fazla öne atanlardan biri de Mustafa Miyasoğlu’dur. “Bir Necip Fazıl uzmanı” olarak kartvizit bastırmış mıdır bilmeyiz ama, kendine Üstad’ı “meslek” olarak seçtiği ortadadır. “Büyük Doğu” demeden, “Başyücelik Devleti”nden bahsetmeden, “bir Necip Fazıl uzmanı” olmak ne kolay, ne eğlenceli, ne kazançlı bir yoldur.
Bu adam, bir edebiyat meraklısıdır. Üstad’ı da kendisi gibi sanır. O’nun şiirlerini alır karşısına, “ne derin mânâları olduğunu”, mânâlarından hiç anlamadan, bıkıp usanmaksızın düşünür durur. Ne lüzumsuz bir fedâkârlık! Bir adam, bir şeyin mânâsını hiç anlamadan, o şeyin mânâsı üzerinde bıkıp usanmaksızın durup düşünme gayretini nereden bulur?
Hani bu şuna benzer: Karşınıza hiç anlamadığınız dilde yazılmış bir kitabı alın, onun üzerinde bıkıp usanmadan yıllarca düşünün. “Deli misin?” derler adama. Ama aldanmayın; Miyasoğlu deli falan değil, bilâkis pek uyanık biridir. Bu iş, onun bir nev’i “prestiji”, “kariyer”i olmuştur. Asıl kabahat kendisinde değil, kendisini kaval dinleyen koyunlar gibi dinleyip, ona şunu sormayanlardadır:
- Yahu Miyasoğlu, sen Üstad’ın şiirinin ne derin mânâları olduğunu anlata anlata bitiremiyorsun ama, o şiirlerin üzerinde “Made in England” gibi bir asalet mührü olan “Büyük Doğu” mânâsından hiç bahsetmiyorsun. Üstad, İman ve İslâm Atlası’nı niye yazmıştır, Büyük Doğu İdeolocyası’nı kime ithaf etmiştir, Başyücelik Devleti bir masal mıdır, gerçek midir… hiç oralı olmuyorsun. Üstelik tutup, “tek kelimemin bile boşa gitmediğine inanıyorum” dediği mânâyı karalayıp, onun yerine kendi edebiyat taşkafanı takdime kalkıyorsun. Bir köşede sıkıştırılıp tekme tokat uyarılıyorsun, ama köpek b.. yemekten usanmaz misâli, bir süre sonra yine aynı yâveleri sürdürüyorsun. Yeter artık, in Üstad’ın sırtından! Sen madrabaz mısın, lâftan anlamaz mısın?
Pekâlâ, biz yine kaba olmayalım da şunu bilelim:
- Miyasoğlu kıratında adamların Üstad’ı anlama gayreti, körlerin fili tarifine benzer. O’nu “ölmüş gitmiş şair ve dâvâ adamlarından biri” sanırlar. O’nun “Sultan ibn-i Sultan “hesabı, “Velî elinde yetişmiş Velî” olduğundan habersizdirler. Bundan dolayı, şiirine de, dâvâsına da yabancı kalırlar.
7
Geçen yıl bir gazetede yayınlanan demecimizde bizim şöyle konuştuğumuzu hatırlayanlar olabilir:
- “Bana 20’nci yüzyılın en önemli adamı kimdir diye sorarsanız, hiç düşünmeden, “Necib Fazıl” cevabını veririm; İslâma Muhatab Anlayış’ın dünya görüşünü örgüleştiren adam… Batı’da en önemlisi kimdir diye sorarsanız, cevabım Çörçil olur; 20’nci yüzyılın haritasını büyük ölçüde o çizmiştir, kendileri tam olarak emin olamasalar da bir çok milletin hakikî babası, “büyük kurtarıcısı” odur. Bu her ne kadar kan ağlatıcı bir gerçekse de…”
Çörçil’i bir kenara bırakalım; bu tesbite katılabilirsiniz, katılmayabilirsiniz… Fakat “İslâma Muhatab Anlayış’ın dünya görüşünü örgüleştirmek” ne demektir, biraz bunu anlamaya çalışalım.
Her şeyden önce bunu söyleyen, yani bize ve bütün insanlığa öğreten, İBDA Mimarı Salih Mirzabeyoğlu’dur. Yani Necib Fazıl’daki “Yürüyen Büyük Doğu – Yaşayan Necib Fazıl” gerçeğini tesbit eden ve “Büyük Doğu – İBDA” olarak hayata geçiren… Ve Necib Fazıl’ı ilk defa dünyaya şöyle takdim eden:
- “Beş asırlık tarih dilimimizle birlikte içinde bulunduğumuz çağın nabzını yakalayan ve ideali aramayla toprağa bağlanma arasında bir berzahta kıvranan insanoğlunun oluş ıztırabını hakikatin hakikatine nisbetle heykelleştiren adam…”
İşte, bize göre, “İslâma Muhatab Anlayış’ın dünya görüşünü örgüleştirmek”, bu demektir. Beş asırdır kaybedilmiş zaman ölçüsünü yakalayan ve insanoğlunun oluş ıztırabını İslâmın hakikatine nisbetle heykelleştiren adam, bize göre, İslâma Muhatab Anlayış’ın dünya görüşünü örgüleştiren adamdır. Ve “mânâ mânâ ile bilinir” hesabı, bu adamı bize tanıtan adam, Büyük Doğu’nun tek varisi ve ona nisbetle İBDA’nın kurucusu, Salih Mirzabeyoğlu… Biz sözümüzü işbu mânâ ışığından hissemiz hâlinde söyledik.
Öyleyse, Üstad, bazılarının zannettiği gibi “büyük bir şair” olmadan önce, ne azîm bir dâvânın sahibidir! Ve O’nun ömrünün son deminde “elime bir genç geçti, pir geçti, kendi geldi!” şeklinde tanıdığı, Raporlar’da “başbaşa” hakikatini şahid olduğu, Büyük Doğu İdeolocyası’nı ve “İslamı yenileme” dâvâsını ithaf ettiği ve “Bundan sonra onlar benim arkamdan gelmeyecekler, ben onların arkasından koşacağım” dediği İBDA Mimarı Salih Mirzabeyoğlu….
8
Her kim bu mânâyı görmeyerek, saklamaya çalışarak ve inkâr ederek Üstad’ı anmaya kalkarsa, onun yeri mezbeleliktir. Bu ne çirkin bir şeydir, tasavvur etmeye çalışınız: “Bize Sokrat’ı tanıtan Eflatun yoktur, sadece Sokrat vardır” demek gibi bir safsata… “Leyla diye çöllere düşen Mecnun yoktur, sadece Leyla vardır” demek gibi bir kancıklık…
Bu safsatanın peşinden gidenler ve bu kancıklığı edenler çok olmuştur. Ama onların çok olması bir şeyi değiştirmez. “Güneş balçıkla sıvanmaz” demişlerdir. Bugünden yarına kalacak olan, ne bugün, ne yarın, sadece “güneşin hakikati”dir. Sokrat’tan sonra Eflatun’u inkâr edenlerin kaçının ismini biliyorsunuz? Mecnun’a “mecnun” deyip Leyla’ya övgü düzenlerin kaç tanesini sayabilirsiniz. Halbuki bunlar da sayıca çoktu; ama “güneşin hakikati”ni değiştiremediler.
Böyle alçakların özellikle düzen tarafından beslenip büyütüldüğünü biliyorsunuz. Geçen sayıda “ne yaparsanız yapın ama, onlarla bir araya gelmeyin” diye bütün gruplar arasında yılanlar dolaştırıldığını duyurmuştuk. Çoğunun zaten bir dâvâsı olmadığı için, sadece müessesesi ve ticareti olduğu için, müessesesini ve ticaretini korumak kaygısıyla bizden uzak kaldıklarını tahmin edersiniz. Bunların pek çoğunun kaçkınlıklarına mazeret devşirmekte zorlanmadığını da… Bazısı da bize gelip şöyle itiraflarda bulunmuşlardır:
- Biz sizi çok seviyoruz ama, bir arada görünemeyiz; üzerimizde çok baskı var!
Yani “siz” dediği, bizzat “Yürüyen Büyük Doğu – Yaşayan Necib Fazıl” mânâsı; tek kelimeyle “Büyük Doğu – İBDA” dâvâsı… Bu dâvâyı tanımaksızın Üstad’ı anmaya soyunanların, O’nun mânâsına nasıl bir ihanet içinde olduklarını, sanırız hayatın kendisinden alınmış bu misâl, fazlasıyla açıklıyor. Zirâ Büyük Doğu – İBDA varsa her şey var ve Büyük Doğu – İBDA yoksa hiçbir şey yok…
Kuşlar ve yılanların masalı bunu anlatıyor; kahramanlarından biri yükselmeye, diğeri alçalmaya dair olarak…
Furkan Dergisi, Mayıs 2009

DİĞER MAKALELER
- Fikrin F'si / Elif: Gündem Büyük Doğu / Üstad'ın Çocukluğu
- Fikrin F'si / Elif: Gündem Büyük Doğu / Şair Namzedi
- Fikrin F'si / Elif: Gündem Büyük Doğu / Büyük Doğu
- Fikrin F'si / Elif: Gündem Büyük Doğu / Aydınlar Aristokrasisi
- Bu Yurdun İnsanları ve İnsan
- Aydın Meselesi, Hasan Bülent Kahraman ve İslam Estetiği
- Dr. Hawari Kayser'in "Kuantum ve Ötesi" Kitabı Vesilesiyle

http://www.yeniakademya.org/ SİTESİNDEN ALINTIDIR.
http://www.akademya.up.to/

SALİH MİRZABEYOĞLU-İBDA DİYALEKTİĞİ

2009-02-15T14:10:00.000-08:00

TAKDİM
Bu eser... Büyük Doğu Mimarı'nın elimize tutuşturduğu reçete üzerinde, İslâm fikir ve aksiyonunu tezgâhlamanın ana kalıbıdır.
·
Bu eser... İnsan ve toplum meselelerine "Kurtuluş Yolu" hakikatine uygun olarak yanaşabilmenin "ilmî" hâlidir. Ve, bilerek veya bilmeyerek İslâm'a hainlik edenleri enselemenin biricik anahtarıdır.
·
Bu eser... Gerçek İslâm aydını olabilmek için gerekli "zarurî" şuurundur. Ve, dava uğruna nasıl olsa geçilmek mecburiyetinde olunan "zarurî" dururken, faydasız "kolay"a sapanları reddedicidir.
·
Bu eser... İslâm'ın hakikatiyle görünmesi davasında samimi ve sadık her ferde, kendi iç dünyasında İBDA diyalektiğini istemiş bir yan bulmak hakkını tanır.
·
Bu eser... İslâm'ın hakikatini şu veya bu sebeple görememiş ve bu yüzden müslüman olmamış her ferde, kendi iç dünyasında İBDA'yı beklemiş ve "İslâma muhatap anlayış" olarak bunu istemiş bir yan aramak hakkını verir.
·
Bu eser... Dünyalar arası muhasebe ve murakabeye girişin cümle kapısında, nefsimizi hesaba çekişin, ne idüğümüzün ve ne yapmak istediğimizin çerçevesidir.
·
Bu eser... Evet; bu eser o eserdir ki, bugüne kadar içtimaî plânda elverişsiz noktalardan ve ne yapacağını aslında kendi de bilmez müslüman geçinen camianın, "topluluk hakikati"ni temin cehdinindir.

MARKS VE ENGELS’İN BAZI TEZLERİ ÜZERİNE

2009-02-09T17:55:00.000-08:00

Dr. Hakkı Açıkalın

Aslında çok yazılıp çizildi bu mevzular. Başta Marks ve Engels olmak üzere Materyalist felsefenin ve ideolojinin babaları Alman ideolojisini (felsefesini) halı döver gibi dövmeye, pataklamaya çalıştılar. Alman ideolojisi nezdinde sarsılmaya çalışılan ise başta George Wilhelm Friedrich Hegel olmak üzere Ludwig Feuerbach, Bruno Bauer ve Max Stirner gibi filozoflardır. Burada bazı değerlendirmeleri ele alıp kendi düzeltmelerimizi yapacağız.
"Bilinç (Das Bewusstein), bilinçli varoluş’tan (das bewusste Sein) başka bir şey değildir. İnsanın varoluşu ise, insanın gerçek hayat sürecidir. Eğer, bütün ideolojilerde insanlar ve ilişkileri karanlık film odalarındaki gibi tepeüstü ortaya konurlarsa, fizikî hayat süreci içersindeki cisimlerin görüntülerinin retinaya ters düşmesi gibi bu olgu da (fenomen), doğal olarak, onların tarihî yaşam süreçlerinden aynı şekilde tepe üstü ortaya çıkar.”
Böyle diyorlar Marks-Engels. "Bilinç, bilinçli varoluştan başka birşey değildir." Önce bilinç-şuur denen şeyin Batı normlarına göre bir tarifini yazmak gerekir çünkü, Bilinç-şuur mevzuunun hala (Batı biliminde bile) çok netâmeli ve tartışmalı bir tema olduğu bilinirken Bilinç-şuur kavramını böyle tek bir cümlede açıklarsak ML ideoloji bağlılarının sıkça yaptığı gibi yüzeyde kalmaya mahkûm oluruz. Hal böyleyken, “bilinç” (şuur) gibi hayli önemli bir konunun deşilmesi –en azından kurcalanması- gerekir.
Bilinç-Şuur: Dış dünyadan (Nesneler evreninden) ya da bedenin içinden gelen algıları fark edebilen zihin bölgesidir. Düşünce süreçlerini ve heyecansal (Emotional) durumları da kapsar. Şuur muhtevası konuşma ya da davranışlarla çevreye iletilir. Bu anlamıyla şuur “Zihin Sathı”ni teşkil eder.
Bu tanımda bile birçok tartışmalı nokta olmasına rağmen birkaçına kısaca dokunup geçeceğiz. Birincisi; bu tanımı okuyan sıradan bir insan, örneğin “bdenin içinden gelen algılar” cümlesinden ne anlayabilir? Onun ne anlayıp anlamadığını kestiremeyiz ama ona perspektif verebiliriz. Bu cümlenin en müşahhas mânâsı, Tıb bilimi terminolojisinde “VTR” (Vague Tendon Reflex-Derûnî Kiriş Refleksi veya ne olduğu tam olarak tanımlanamayan bir derunî his) olarak adlandırılan hâldir. İkincisi; söyleyişte de bir anlam bozukluğu var: “algılar”. Algı, adı üzerinde bir alma, duyumsama, farkına varma (perceive, idrak) durumudur, bu nedenle algılar gelmezler, aksine gelen “impulslar” (duyumlar, itkiler) algılanabilirler. O halde doğrusunu şöyle yazmalı: “bedenin içinden gelen itkiler veya duyumlar.”
Şimdi şuurla ilgili tanımı derinleştirerek devam edelim. Günümüzde birçok farklı ekol şuurun sadece insan türüne has bir hakikat olmadığını, örneğin bitkilerin ve hayvanların da hattâ eşyanın da “şuurlu” olduğunu savunuyor. Bu durum artık bir vakıa haline gelmiş durumdadır. İnsanı hayvandan ayıran haslet, birinin şuurlu diğerinin şuursuz olması değil, insanın hayvana göre çok daha yüksek bir şuur düzeyine sahib olmasıdır (biz bunu bir temenni olarak algılıyoruz zira günümüz gerçekliğine bakarsak mevcut insan şuuru (emmare şuur) ile hayvan şuuru arasındaki mesafe ihmal edilebilir bir noktadadır). Eşyayı mânâlandırmanın yolu insanın kendi şuur seviyesini yükseltmesinden geçer. Şuur’un Yükselişi’nin (Sublimation of the Consciousness) önünde duran en büyük engeller, şartlanmalar, geleneklere takılıp kalmalar, Süper Ego’nun aşırı baskısı, aşırı duygusallık, öğrenmeye kapalılık ve mekanik otomatizasyon olarak belirtiliyor. Yükselemeyen Şuur de izafî olarak gerilemekte, tasmalanmakta yani köleleşmektedir. Özellikle son 50 yılda şiddetle artan, intiharlar, stress baş ağrıları, yorgunluk sendromu (fatigue syndrome), vampirizm, transvestism (travestilik), sadizm, sado-mazohizm, fetişizm v.s gibi kişilik bozuklukları, ağır depresyonlar ve yabancılaşmanın (alienation) esas nedeni şuur düzeyindeki korkunç gerilemedir.
Hayvanî şuura yaklaşan insan, kendi şuur gerçekliğinden fersah fersah uzaklaşmakta ve Zaman’ın ortaya koyduğu keyfî-nitel değişim ve dönüşümleri ve onun içtimaî yansımalarını kavrayamamakta ve onun acımasız dişlileri arasında paramparça olıp “Şuur Ölümü” (Real Excitus) yaşamaktadır. Bunun tabiî karşılığı “Şuurun vejetatif (bitkisel) hayata girmesi”dir ki, mevcut durum budur.
Bu kısa izahattan sonra, “Şuur, şuurlu varoluştan başka birşey değildir”i nasıl okyalım? Eğer, Marks-Engels burada "Üst-Şuur düzeyinde bir varoluş”tan dem vuruyorlarsa buna katılırız ama örneğin, sıradan insanın sıradan ve aşağı düzeydeki şuurundan bahsediyorlarsa ki, muhtemelen bundan bahsediyorlar, o halde “şuur”u doğru okuyamadıklarına hükmederiz ve böylelikle bu değerlendirmeyi boşa düşürürüz. Bu durumda, burada va’zedilen “Şuur”, “(insanî) şuurlu varoluş)la hiç alâkası olmayan birşey olur ki, onun adı “Hayvanî” veya “Bitkisel” şuurdur.
Bunun devamında gelen cümle de “başaşağı” ve “çok dengesiz” duruyor: “İnsanın varoluşu ise, insanın gerçek hayat sürecidir”. Buradan ne anlamalıyız? Örneğin, “İnsanın varoluşu, doğduğu ândan (fizikî olarak) öldüğü âna kadar geçen hayat sürecidir” biçiminde anlamamız gerekiyorsa, bu çok sathî ve tam materyalist bir bakış açısıdır. “Varoluş” kavramı, “olmak” (to be), “Yaşamak” (to live), “Olaylanmak” (to occur), “Oluşmak” (to become), “meydana çıkmak” (to appear), “sahnede belirmek” (appear on the scene), “başlamak” (begin) v.s. gibi birçok anlama geliyor. Ama örneğin Latince “Surgo” kavramı “Varoluş”u, “Yüksek bir yerde oturmak” anlamında ele alıyor. Eğer böyle anlarsak, insanın varoluşu doğduğu ândan değil, tâ “feyz-i akdes” döneminden başlıyor ve fizikî ölümüne kadar değil, tâ “haşrolduğu” âna kadar devam ediyor. Benim “gerçek”im bu! Marks-Engels’in “gerçek”i ise kuvvetle muhtemelen, “başı ana rahminde ayakları ise mezarda” bulunan fizikî varlık. Tabiîdir ki, Marks-Engels’in ve onun tercümesini yapan günümüz adamının (Homo Modernus!), ne Takyonlar’dan, ne karadelikler’den, ne Işık Hızı’nın aşılabileceğinden, ne de Quasarlar’dan haberi yok! Üstelik bunlar “modern dünyanın bilimsel olguları”.
"İnsanlar ve ilişkileri karanlık film odalarındaki gibi tepeüstü ortaya konulurlarsa...” Bu muhabbet çok klasiktir. “Hegel’de başaşağı duranı Marks aldı ve ayaklarının üzerine koydu.” O zaman biz de, Marks’ta başaşağı duran veya sendeleyen bazı şeyleri yazalım:
Marks, "duyumların”, çok gelişmiş “örgensel özdekler”de (organik maddelerde) meydana çıktığını savunur.
Sayısız varlığın mevcud olduğu kâinat platformunda, temel ihtimaller (main probabilities), “Proton, Nötron ve Elektron” etrafında şekillenirler. Bunlar elementleri, elementler ise varlığı oluşturagelir. Böylelikle ihtimaller 3’ten trilyonlara taşınır. En üst düzeyde farklılaşan insan beyninin birçok fonksiyonu çözülemediği gibi diğer varlıkların mekanizmaları da tam olarak çözülebilmiş değildir. Beynin nöro-fizyolojik (sinir sistemi işlevbilimi) model açıklamaları, şuurun çeşitli durumlarını izah etmeye yetmez, işte bu nedenle ve belki, olay holografik modelle açıklanabilecektir. Eğer, “maddî gelişkinlik”in ve “evrimleşmişlik”in belirleyici olduğunu ileri sürüyorsak, Kâinat’ın “Oluş Öncesi” (Quark Öncesi) mücerret ve bilinemeyen (ve mantıken de asla bilinemeyecek olan) dönemini de açıklamamız gerekir. Burada şunu artık bir tartışılmaz gerçek olarak yazalım: Kâinat’ta en gelişmiş varlık, “organik madde” değil, “Takyonik varlık”tır ki, onun maddî kimliği yoktur ve Işık Hızı’nın ötesinde devinir. Kabul edilmelidir ki, Işık’tan defalarca hızlı ve devingen bir varlığın maddîlikle hiçbir alâkası olamaz. “organik maddi varlık” ise, varlıklar arasında en hantal ve en gerisidir ki, örneğin insanın fizikî varlığı buna tam uyar. İnsanın takyonik varlığa evrilmesinin önündeki en büyük ve en geri varlık “organik varlık”tır.
Diyalektik Materyalizm, bilimsel feksefeye inandığını ve teoriyi pratikle denetleyip doğruluğunu sınadığını söyler. Ama, deneyemediği, denetleyemediği, tecrübe etmediği ancak varlıkları Matematik biliminin verileriyle saptanmış olan teoriler için nasıl bir tavır takınır veya asla deneyemeyeceği durumlar (örneğin milyarlarca derece sıcaklık ortamının oluşturulabilmesi) için ne yapar? Ne yapacağını bilemeyiz ama ne yapması gerektiğini söyleyebiliriz: En azından kuşkuyla bakmalıdır. Fakat materyalizm “kuşku”yu da mahkûm eder çünkü kuşku “determinizm”i ortadan kaldırır.
Marks, 9. Tezi’nde şöyle der: “Bence maddecilik, İnsan’ın varlık ve bilgi yapısının temelidir”.
Bunu iddia etmek, bileşenlerin bileşenlerinin sonsuz olmasını savunmak demektir. Günümüzde ise, bileşenlerin bileşenlerinin sonsuz olmasının, Mikrokosmos’la (mini kâinat) Makrokosmos’u (dev kâinat) birbirinden koparacağı ve “Sonsuzluk İdeolojisi”nin, “Hiçbirşeyin temel olmadığı” anlamına geldiği için, “Kesinkeslik”in olamayacağı, bunun tüm diğer ideolojiler gibi materyalizmi de sadece bir “ihtimal” olarak kabul etmemiz gerektiğini beraberinde getirir ve sonsuza dek “temel” olamaz: İndeterminizm (anti-kesinkeslik) yasası. Bu cümleden olarak, Sonsuz’a sınır koymak mümkündür ve bunun amacı madde’nin altyapısının (bileşenlerin bileşenlerinin) Üstyapı’dan kopmasını önlemektir. Aksi takdirde, bileşenlerin bileşenlerinin ulaşabileceği bir son nokta yoktur veya varılacak son nokta “Mücerret Hilbert Mekânı”dır ki, orada Zaman boyutu yoktur ve Uzay tek boyutludur.
Marks-Engels şöyle derler: “Düzgün-doğrusal olmayan, kesinkesçi-gerekirci- belirginci sistemlerin kaidesiz-kuralsız, öngörülemez davranışı Kaos’tur.”
Düzgün-doğrusal olmayan tanımı doğrudur zira Kâinat’a giren bir doğru parçası (lineer parça) ki, bu “NEDEN”dir, Çekim etkisiyle eğilir, bükülür, yuvarlanarak devinir ki, bu da “SONUÇ”tur. Bu nedenle, Kâinat’ta hiçbir hareket dolayısıyla “Sistem” doğrusal olamaz (Non-Lineary’dir). Burada “determine-kesinkes” olarak kabul edilebilecek tek şey, Kâinat’ın bu “doğrusal” olmayan yapısı ve devinimidir, ancak, bu yapının içinde sonsuz sayıda çeşitlilik ve doğrusal olmayan “eğri” alternatif vardır ve bunların hiçbiri “determine” değildir. Daha da ötesi “Âlemlerarası geçiş” de ciddi bir ihtimâl olduğundan bu geçiş noktalarında apayrı ve trans-fizik (Klasik fizik kanunlarının dışında) kanunlar işler. Bu da “determinizm”in ölümüdür. Bütün bunlar çok rafine (estetik) bir işleyişle yürür.
Daha bir sürü boşa düşürme mümkün. O nedenle diyoruz ki, insan ve insan ilişkilerinin derinlikler ve genişlikleri hakkında “iri” kelamlar edebilmek için önce “insan” denen “meçhul”ü çok iyi tanımak lazım. Görünen o ki, Marks-Engels, Hegel’in derinliğine ve dehâsına dokunabilmekten çok uzaktalardı.

HAKİKATE MUHATAP OLMAK ÜZERİNE

2009-02-09T17:54:00.001-08:00

Mehmet Fedaioğlu
Öyle hissiz ama bir o kadar da yalın, eşyanın ve çevredeki bütün diğer varlıkların yabancılaştığı... Halbuki ben hakikat arayıcısı olmak istemiştim; öyle çok "şey" oldum ki, hiç olamadım. Hiç olsaydım yokluk kapısından geçebilirdim. Bütün o "şey"leri üzerimden atıp hiç olabilseydim. "Hiç" bile olamadım. Öylece boşlukta salındım, bir yaprağın rüzgarda savrulması gibi döndüm durdum. Ne uzaklara kaçabildim ne de bir yere bağlandım. "Hiç" olsaydım hakikate muhatap olabilirdim, olsaydım keşke... Şimdi başka bir sayfanın kapısında neyi kuşanacağını bilen ama bu bilmenin yetmediği hissi ile bomboşum. Neyi okusam, neyi düşünsem, neyi düşünmesem diye bir istikametsizlik kıvranışındayım. Küllî olarak her şeyi kavrayan ve bu kavrayışın kavranılması gereken nokta olduğunu bilen ama ayakları yürümeyenim. Üzerime doğru yönelen ve herbiri en ince ve hassas ölçülerle şahsiyetimi(zi) hedef alan dünya efendilerinin kültürünün safralarına boğulmuş ve modern kaygılar taşıyan beynim...
"Hiç" olamadım çünkü tertemiz bir dünyaya doğmadım, "fildişi kaldırımlar”ın olduğu bir dünyaya doğmadım işte. Doğsaydım öz bünyeme ait olanla yetişecektim. Düşünmeye ne zaman başladım bilmiyorum. Okumaya da ne zaman başladım bilmiyorum. Sonra biriktim, birikerek doldurdum içimi. İçimde hep bir şey olmanın kaygıları ile. Hep bu safralar o "şey"lerin ürünü, modern kaygıların. Burada kaçacak bir çöl yoktu, olmadı hiç bir ân.
Çağın ve insanlığın bana giydirdiği elbiseleri denedim bir bir. Bazıları öyle de oturmuştu ki üzerime, öyle sanmıştım kendimi, bir şey olmuştum sonunda. İşte bir ölüm, bir ayrılık, bir görüntü takıldı ve asılı kaldı içime, işte o rüya bitti o ân. Elbiselerim yabancıydı, kalıplarına sığamadım ve işte ben sizin üvey evladınız oldum. Bu bana ait bir nizam değildi. Her şeyden şüphe etmek benliğimiz oldu artık. Korku, içine kapanış, tutarsızlık ve karmaşa hüküm sürmede içimin coğrafyasında. Kitaplara, mektuplara sığındım.
Ben hakikat arayıcısı olmak istemiştim, o safralar beni "toprağa bağladı". Bir sıçrama taşı, bir çırpınış, yabancılık. Hayatı öyle umarsız ve sorumsuz yaşarken bizi neye hazırladığını bilmiyoruz ve son, en büyük saldırısını yapmaya kalkacak olan bir savaşçı gibi yüzümüze gülüyor. Darbe gelince ise anlamlandıramadığımız onca şey dikiliyor karşımıza, bildiğimizi zannettiğimiz ama öyle olmadığını yüzümüze çarpan şeyler.
Her şey zerreden arşa kadar “niçin” ve “nasıl” ile boyanıyor. Mütefekkir'in dediği gibi "ideali aramayla toprağa bağlanmak"; işte o kıvranışta bünyemiz. Ve bu varlık mücadelemize dönüşüyor. Veya yokluk mücadelemize. Suretlerin asıllarını bulmak, hakikati hakiki mânâda bilmek demek. İşte bu ân, o bütün safraları üzerimizden atacak yıkılışın olduğu ân. Hiç bir şey bilmiyorum-bilmiyoruz, her şey yalan, bildiğim-bildiğimiz her şey. Bomboş bir levha gibiyiz. Şimdi bu işin "oluş" olduğunu bilenler, hepimiz geçelim o yokluk kapısından, sıyrılalım bize yabancı olandan. Bu kapı "yokluk kapısı"; bütün aidiyetimiz ve varlığımızın büyüsü, o yokluğu bilmekte....Üstad’ın dediği sır; "bu kapıdan kol kanat kırılmadan geçilmez".
Evet, acıyacak... Savunmasız, kabuksuz, bir başımızayız hepimiz. Ağrılarımız bile dostlarımıza yabancı. Ama O ki, bize şahdamarımızdan daha yakın. Tırnaklarımızla beton yığınlarını kazırcasına bir emek bu. Kanayacağız, kırılacağız. Parça parça olacak o asıl zannettiğimiz suretler. Şimdi o fırtınaların durması yahut iyice artıp arşı titretecek noktaya varması için "muhatap anlayış"ı kuşanma vaktidir. Kuşandıkça, buldukça yazacağız. Hikâye yok. Nasılsa öyle!..
Bir arkadaşın yazdığını yapıyoruz biz de, "yalnızlık biriktiriyoruz" ve "yalnız ölmeyi" duymanın kıyılarında kürek çekiyoruz. Ümit ederiz ki, dostların duaları bizimledir.

24 Ekim 2002
İstanbul

NFK-ÇİLE'DEN KADIN BÖLÜMÜ

2009-02-09T17:38:00.000-08:00

BEKLENEN
Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar,
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
Geçti, istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?
( 1937 )

BEKLEYEN
Sen, kaçan bir ürkek ceylânsın dağda,
Ben, peşine düşmüş bir canavarım!
İstersen dünyayı çağır imdada;
Sen varsın dünyada, bir de ben varım!
Seni korkutacak geçtiğin yollar,
Arkandan gelecek hep ayak sesim.
Sarıp vücudunu belirsiz kollar,
Enseni yakacak ateş nefesim.
Kimsesiz odanda kış geceleri,
İçin ürperdiği demler beni an!
De ki: Odur sarsan pencereleri,
De ki : Rüzgâr değil, odur haykıran!
Göğsümden havaya kattığım zehir,
Solduracak bir gül gibi ömrünü,
Kaçıp dolaşsan da sen, şehir, şehir,
Bana kalacaksın yine son günü.
Ölürsün... Kapanır yollar geriye;
Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.
Varılmaz hayale işaret diye,
Toprağında bir taş olur, beklerim...
( 1930 )

DÖNEMEÇ
Bir gündü, hava ılık
Ve cadde kalabalık...
Bir kadın sapıverdi önümden dönemece;
Yalnız bir endam gördüm, arkasından, ipince,
Ve görmedim sevdiğim, işte bu kadın dedim,
Çarpıldım , sendeledim.
Bir gündü mevsim bayat
Ve esnemekte hayat...
Dönemeçte bir tabut çıktı ve üç beş adam;
Yalnız bir âhenk sezdim, çerçevede bir endam.
Ve tabutta, incecik, o kadın var, anladım;
Bir köşede ağladım...
( 1940 )

GEL
Yüzün bir sebepsiz korkuyla uçuk,
O gün başucuma karalarla gel!
Arkanda, çepçevre, kızıl bir ufuk,
Tepende simsiyah kargalarla gel!
Elinden, dal gibi düşerken ümit,
Ne bir hasret dinle, ne bir âh işit;
Bir yaprak ol, esen rüzgârlarla git,
Kırık bir tekne ol, dalgalarla gel!..
( 1930 )

VEDA
Elimde, sükûtun nabzını dinle,
Dinle de gönlümü alıver gitsin!
Saçlarımdan tutup, kor gözlerinle,
Yaşlı gözlerime dalıver gitsin!
Yürü, gölgen seni uğurlamakta,
Küçülüp küçülüp kaybol ırakta,
Yolu tam dönerken arkana bak da,
Köşede bir lâhza kalıver gitsin!
Ümidim yılların seline düştü,
Saçının en titrek teline düştü,
Kuru yaprak gibi eline düştü,
İstersen rüzgâra salıver gitsin!
( 1923 )

AYDINLIK
Uyan yârim, uyan, söndü yıldızlar,
Gün, karşı tepeden doğmak üzredir.
Her sabah güneşi seyreden kızlar,
Mahmur gözlerini oğmak üzredir.
Sevgilim, kapımı çaldı aydınlık,
Baygın gözlerimi aldı aydınlık,
İçimde tıkandı, kaldı aydınlık,
Bu aydınlık beni boğmak üzredir.
( 1923 )

KADIN
Kalıp değil bir fikir...
Elmas sorguçlu fakir;
Açıkta sırrı bâkir;
Kadın...
Çölde kaçan bir serap;
Yönü kementli mihrap...
Mâdeni som ıstırap;
Kadın...
Dipsiz hasrete tuzak;
En yakınken en uzak...
Tadı zehrinde erzak;
Kadın...
Bir işaret, bir misâl
Ayrılık remzi visâl...
Allah’a yol bir timsâl;
Kadın...
( 1983 )

KALAN
Bir ebedî mahrumluk, kalan bu hikâyeden;
Git, git, bir çıkmaz sokak, o varılmaz gayeden...
( 1956 )

KADIN
Bir ufuk ki, ne Mecnun varabildi, ne Ferhat;
Bir ufuk ki, ilâhi sırrı bekleyen serhad...
( 1973 )

KADIN
Kadından kendisinde olmayanı isteriz;
Hasret yerinde kalır ve biz çekip gideriz...
( 1983)

AKADEMYA'YA DOĞRU'DAN (http://www.yeniakademya.org)

2009-02-09T17:35:00.000-08:00

Üstad’ın “İdeolocya Örgüsü” isimli eserinde adını, mânâsını, tarih ve hâl muhasebesini, kaynağını, yönlerini, devlet ve idare mefkûresini, temel prensiplerini, uğruna çekilen çileyi ve çaresini nakış nakış örgüleştirdiği BÜYÜK İSLAM İNKILABI ve vaadettiği BAŞYÜCELİK DEVLETİ ideali, gözler önündeyken gözlerden kaçırılıyordu ki; İBDA doğdu, gelişti ve kurtuluşa bir nefeslik mesafenin kaldığı bu demde, çetin menziller aşarak çağa YENİ DÜNYA DÜZENİ hâlinde “Başyücelik Devleti”ni teklif edecek çapa erişti. Tekliften tesise geçen bu safhada, “insanım ve müslümanım” diyenlere, dedikleri gibi olabilmeleri için “gerekeni gerektiği yerde yapmak” düşüyor şimdi... 500 küsur sayfalık eserinde Büyük Doğu Mimarı, çizdiği teşkilât çerçevesine nasıl bakılması gerektiğini de billurlaştırıyor: “Kemmiyet ve dış kalıp plânında herşey ve her zaman değiştirilebilir ve icaplara uydurulabilir. Değişemez olan ruh ve keyfiyettir. Dâva, sadece bu ruh ve keyfiyete denk, dış kalıp ve teşkilâtı, usta mimarlar eliyle petekleştirebilmekte...”. Son olarak, bilineni yeniden bildirelim ki, Büyük Doğu-İBDA’nın devlet ve toplum projesi, dünya çapında bir İLK ve TEK’tir!..

NECİP FAZIL'DAN - SANATKAR VE CEMİYET

2009-02-09T17:31:00.000-08:00

Farzedin ki, ben deli divane bir milyonerim. Kafamı okşayacak, bana hoş görünecek en saçma bir fikir uğruna varımı yoğumu dökmekten çekinmem.
Anadolunun sessizlikte, ıssızlıkta, kimsesizlikte, cansızlıkta eşi olmıyan bir yerini bulup orada bir dükkân açmak istiyorum. Issızlıkların arasından bir ormandan geçer gibi geçerek, en koyu hiçliğin ve en dipsiz yokluğun yuva kurduğu noktayı arıyorum. Nihayet herhangi bir tarafta, meselâ Kopdağının tepesinde, üzerinden insan değil, çakal değil, kuş değil, bulut bile geçmiyen; üzerinde ağaç değil, çalı değil, ot değil, yosun bile bitmiyen, siyah, keskin, cılk, kabir azabı şeklinde donmuş korkunç bir kayalık buluyorum. Dükkânımı hemen oracıkta, masmavi gökle kapkara yer arasında kuruveriyorum.
Bu dükkânda ne satacağımı biliyor musun?
On milyonluk şehirlerde bile sayısı on kişiye varmıyan en şık, en mükemmel kadınlara mahsus ipekli çoraplar...
Bundan sonra yapacağım iş pek kolay. Plânını dünyanın en büyük mimarına yaptırdığım ve içini en usta mobilyacısına döşettiğim dükkânımda yan gelerek Kıyamete kadar, müşteri beklemek...
Ah dostum, benim dostum!
Sanat, önü kalabalık br çeşmedir. Kimi bu çeşmenin bilek kalınlığında dökülen kevseriyle avuçlarını doldurup içer, kimi dolu avuçlardan fışkıran damlacıklarla dilini ıslatır, kimiçeşmenin yalağındaki sulara başını gömer, kimi de bu artık suların toprak üzerinde akan ayaklar altında ezilen bulanık ve çamurlu yollarına yüzükoyun kapanır.
Aradaki eskilik ve yenilik, soyluluk ve piçlik, ciddîlik ve gülünçlük farkiyle (Homer)den (Filorinalı Nazım)a kadar bu tılsımlı suya imrenmiş kaç kişi gelmişse bunların içinde suyu menbaından içebilmiş tek bir sanatkâr yoktur ki, Kopdağında ipekli kadın çorabı satan zavallının azabından birşeyler duymuş olmasın...
Ve acaba böyle kaç tane sanatkâr gelmiştir? Herhalde dünyanın kıt’a bölümünden fazla değil... Şöyle seslensek:
Ey sanatkâr! Arının balı damağımıza, ağacın yemişi midemize ve ipek böceğinin sihirli ipekleri derimize göre yapılmış değildir. Onlar bu eserleri iki üç çiçekle üç dört dut yaprağı buldukları, bir damla suyla bir zerre güneşi yakaladıkları her yerde, kendi kendilerine ve bizi düşünmeden verirler. Eğer damağımızda bala ve derimizde ipeğe karşı bir hassasiyet mekanizması olmasaydı, arı, ipek böceği ve elma ağacı, Kopdağında birer dükkân açmaya gideceklerdi. Kimbilir damağımızda bala ve derimizde ipeğe bir hassasiyet uyanıncaya kadar kaç bin sene bekledik?
Dudağa göre lezzet değil, lezzete göre dudak...
Sanatkâra muhatap olan herkes ve bu herkesin kurduğu her cemiyet, sanatkârı kendi kanunlarına ve seviyesine göre doğurduğu kadar sanatkârın da kanunları baş kesmeye ve seviyesine tırmanmağa mahkûmdur. Çünkü o, fert halinde kendi remzinden başka bir şey değildir.
Kumaşını ilk rasgeldiğin müşterinin şartlarına göre ördüğün ve onu oturduğun dağın karmakarışık yollarına tırmanmak zahmetinden kurtardığın gün, heykeltraşsan nalbanttan, ressamsan badanacıdan, şairsen “eskiler alayımcı”dan farkın kalmayacaktır.
Sen daima Kopdağının tepesinde otur ve dükkânında ocinsten şeyler sat ki, o eşyanın kıymeti, Paris’ten yola çıkıp Kopdağının tepesindeki cevheri aramanın zorluğuyla ölçülsün.
Ah dostum, benim dostum!
Sana, sanatkârı anlattım; sanatkârdaki şahsiyet ve kendi iç âleminden gelen ulvî benlik dâvasını... Ama sakın zannedeyim demeyisin ki, küçük ve zayıf nefsaniyetin üstündeki bu ulvî benlik, insanı Kopdağına çeker ve orada dostsuz, cemiyetsiz, ihtilâtsız ve beşeriyetsiz, tek başına yaşamaya memur eder. Hayır, hayır! Sen, ebedî hakikat adına, gerekirse Kopdağına çıkacak ve ondan sonra da oraya bütün insanlığı dâvet etmenin çaresini arayacaksın. Tek kelimeyle kalabalıkların ayağına düşmiyeceksin, kalabalıkları ebedî hakikatin ayağına çekeceksin...
(1947)

İBDA'YI YENİ TANIYANLAR İÇİN BAZI KAVRAMLARIN İZAHI

2009-02-09T17:26:00.001-08:00

Kerim Baki
A) İbdâ; Klasik Arapça'da benzersiz yaratma anlamına gelmektedir. Modern Arapça'da ise sanat yapmak, sanat eseri ortaya koymak demektir. Demek ki bu benzersiz doğuşun ruhunda yapılacak işi; yürütülecek eylemi sanatkârca yapmak vardır. Eylem, tamamen el emeği göz nuruna dayalı "el yapımı" bir "nesne" de olsa, tamamen fikre ve beyin gücüne dayalı çetin ceviz bir eser de olsa sanatkârca bir bakış ve yönelişle ele alınmalı ve o "nesne" görevini yerine getirdiğinde veya o eser okunduğunda ince işçiliğin farkına varmalıdır muhatap; "Şu parçaları etrafa dağılmış nesne veya şu elimdeki kitap bir ibdacının mahsûlüdür." diyebilmelidir. Zira hadiste buyurulduğu gibi İnnallahe yuhibbu en yutkıne... Yani "Allah yaptığınız işi, güzelce yapmanızı, kemal-i ehemmiyetle ustaca yapmanızı ister, sever." Dolayısıyla her ortam ve mekânda ibdâ yöntemini benimsemiş insanın, yaptığı işi güzel yaptığını görmek düşmanları şaşırtıp âciz bırakacağı gibi dostların da gönlüne su serpecektir.
Allah'a şükürler olsun ki, ibdâ ruhuyla yapılan güzel "nesneler", eylemler ve üretilen eserler mevcuttur ve bunlara devam edilmesi gerekir. BTB'ler nesne olarak iyi bir örnektir. Gemi eylemi, cezaevi eylemi hem taktik, hem sonuç hem de devşirilen meyve ve sempatizan kitle toplamı bakımından muhteşemdir. Bu eylemler yapılış güzelliğinden ve herkesin dikkatini doğru mânâya doğru bir şekilde çekme bakımından benzersizdirler ve pek çok gencin kalbine ibdâ tohumu böyle atılmıştır.
Kuşkusuz burada bol misal yerine en iyilerden örnekler vererek yapılması gerekenin ne olduğunu vurgulamaya çalışıyoruz. İbdâ, hâdiselere her dem yeni bir gözle ama "evveli iyi bilip, âhiri sezici mümin ferasetiyle" bakmaktır. Kişi kendini en soğuk, en meşgul hissettiği ânda bile ruhunun bir köşesinde onu en hassas noktasından yakalayıp ona "yap, üret, var et, karşı koy!" dedirtebilen âteşîn bir fikirdir İbdâ. Kişi kendi başına bir kasabada da kalsa, hiç tanımadığı veya tanıyıp da kendisini anlayamayacağını bildiği insanlar arasında da kalsa ibdâ fikri onun ruhunda tıpkı bir yarıktan akan su gibi yolunu bulmalı ve çevreye sirayet etmek viçin fırsatını kollamalıdır.
Öyle ânlar olur ki insan tadına vardığı veya vardığını sandığı fikirden mest olur da bu garip tatmin hissi onu ayağa kalkmak ve duyurmak, eyleme geçmek ve geçirmekten el çektirir. Bu da hemen atlatılması gereken tehlikeli ânlardandır bizce. Kişi tamamen okumakla ve anladığını sanmakla tatmin olursa esas tad akınacak şeyi kaçırır. Bu işin tadı, büyüklerden ve kıdemlilerden duyduğumuz kadarıyla eylem ve fikrin kristalleştiği kavga ânlarında ortaya çıkar. Ruhunuz bir kartal gibi sevdiğiniz fikri tepenizde tutar da siz çelimsiz bedeninizle atılırsınız hedefe. Hedef ise karşısında gördüğü ve asla tarif edemediği savaşçı karşısında korkacak, bu korkuyla hem kaçacak hem saldıracaktır. Amma sizi asla durduramayacaktır.
Bir "nesne" yapan ibdâcı için nasıl mükemmel bir zamanlama, mükemmel bir mekân tayini ve olayın vukuu ile birlikte hedefin berhevâ olması veya donuna işeyerek kaçıp bu millete yaptığı hakaretleri hatırlaması nasıl derin bir tatmin doğuruyorsa; bir eser veren ve eser verdiği için de sıkıntılara düşen bir ibdâcı fikir işçisinin içindeki kor ateşi başka bir beyne ulaştırdığı ândaki hazzı da, öyle derin öyle tatminkâr olmalıdır.
İşte ibdâ; bir yönüyle üretmek, döllemek, benzersiz bir biçimde kurmak ve oluşturmak anlamına gelirken diğer yönüyle bu üretimi sanatkâr edasıyla yapmak demektir.

B) Kendinden zuhur; Bu kavram ruhun taşıdığı ve potansiyel olarak sahip olduğu yetenekleri kendi içinde yoğurup olgunlaştırarak yeri geldiğinde neredeyse tilkâî, spontane bir halde dışa vurmak demektir. Bu o kadar tabiî olur ki bazen, kişi bile nasıl olduğunu anlıyamaz. Kendinden zuhur, bir döl yatağında yavaş yavaş büyüyen ve erişen arslan yavrusunun günü geldiğinde doğması gibidir. Veya kişinin (veya) birimin hiçbir başka kişi veya birime ne telepati ne de kulaktan kulağa haber verme gibi ruhî ve maddî vasıtaları kullanmadan özel bir eylemi pişirmesi, tuzunu baharatını atması ve zamanı geldiğinde sofraya koyarak tüm gönüldostlarını, gönüldaşlarını memnun etmesidir. Bu ikinci kısımda kişi veya birim, ruhen hazır olmuş ve ne yapacağına nasıl yapacağına karar vermiştir. Eylem ise bu içle ısınan kazanın dışarda patlaması ile vuku bulan bir tezahürdür.
Her insan ilâhi sıfatların tesiriyle yaratıldığı için, kendini tanıdığı ve istidadının neye doğru olduğunu kavradığı ânda ne tür bir "kendinden zuhur" eylemi seçceğini kendisi anlar. Allah Teâla insanı muhteşem niteliklerle donatmıştır. Dolayısıyla ferdin gerek ferd olarak gerekse birim olarak yapabileceği pek çok şey vardır. "Kendinden zuhur" demek "kendini keşfet, potansiyelini anla, içindeki arslanı eğit ve uygun bulduğun ânda saldır!" anlamına geldiği gibi yine "kendini anla, yeteneklerini ve ustalığını geliştir, uygun bulduğun ânda patlat!" anlamına da gelebilir. Bir başka anlamı da "geçmişi doğru muhasebe ederek gelecek hakkında doğru, isabetli karar ver, tahmin yap, derin düşün ve yaz!" demektir. Ancak bu son yol en basit gibi görünse de en tehlikeli yoldur. Zira eylemin sıcak kokusu ve maddî sanatların soğuk tahlili o kişinin etinde ve ruhunda sentezlenmemiş ise kalemden dökülenlerin pek bir mânâsı olmayacaktır. Zira yazmak; hele zâbtedilemez olan şeyi; eylemi oluşturmak ve eylem içinde yaşamak için yazmak en keskin sırattır, aşılması zordur.
Şimdiye kadar kendinden zuhur'un ne olduğunu anlatmaya çalıştık. Kendinden zuhur ne değildir? Şimdi bunu izah edelim. Kitaplarda da vurgulandığı ve bilenlerin bildiği üzre kendinden zuhur, hesapsızlık değildir, kendi ürettiği rivayeti başkalarına inandırmak değildir. İslam dininin şeriatına, temel inanç manzûmelerine ufacık bir şekilde de olsa aykırı gidecek fikri sahiplenmek ve iyi bir şeymiş gibi başkasına aktarmak değildir. Kısaca kendinden zuhur, tam zamanında, tam yerinde, tam hakkedenlere tattırmak demektir. Ölçü, uyarı, mekân, gibi kavramlara dikkat etmek demektir ki Allah'a şükür bugüne kadar genel olarak buna dikkat edilmiştir. Bizde kasaplık ve suçu sâbit olmayanları doğrama gibi amele guruhunun işlediği veya işlettirildiği ucube şeyleri yapmak gibi bir gelenek olmadığı ve olmayacağı için bu konulara değinmek bile gereksiz. Ancak ocak kızıştığında ortaya konacak eylemlerin kalitesi; nasıl ve hangi amaçla yapılması gibi hususlar gündeme geleceği için şimdiden biraz değinmiş olduk. Kısaca eğer müslüman insan hata etmişse veya fikir namusu olan biri hata etmişse münasip bir şekilde "uyarılır" onun bedeni, maddesi "eks" edilmez. Bu iki sınıf dışındakiler ise önce uyarılır, sonra "gereken" ne ise yapılır onlar hakkında.
Ancak çok özel durumlarda ve düşmanın ana gücünün yoketme gibi hallerde kurunun yanında yaş da yanabilir ki bu hâller daha ayrıntılı incelenmesi gereken ve savaş hukukuna giren meselelerdir.

C) Su Keyfiyeti; İbda sisteminin ana kavramlarından biri de budur. Su keyfiyetine mâlik olmak mütefekkir Mirzabeyoğlu'nun kitaplarında ve özel konuşmalarında sıkça vurgulanan bir husustur. Bunun bir karşılığı "her zaman varolabilmek ve kendini hissettirebilmek" ise, diğer karşılığı "gerekeni gerektiği şekilde" yapmaktır. Su, ateşte buhar olur; normal ortamda ise kâh gürül gürül akar, kâh sızarak doldurur, kâh damlaya damlaya deler. Biz bu vasıfla her zaman varolmayı başaran yokedilemez savaşçılar haline geliriz.
Su keyfiyetinde olmayı başaran kişi her ân etkisini hissettirir. Gerektiğinde coşar ve düşmanın en güvendiği kaleleri hâk ile yeksan eder. Gerektiğinde yüksek kulelerden ve teraslardan sarkan sarkıtlar gibi ansızın bir hainin ve zalimin kafasına düşerek bir daha ebediyyen hata etmemesini sağlar. Gerektiğinde ise en saklı dairelere, yönetim odalarına sızarak tek tek kaydeder düşmanın bilgilerini...
Su, hayat vericidir; su keyfiyetinde olan ibdâcı, “açım” veya “bunalımdayım” diyene yanaşır ve onun neye ihtiyacı olduğunu açıkça hissettirir; gönlüne su serper; içindeki isyan ve direniş tohumları sulayarak onu ihyâ eder.
Su keyfiyetine mâlik olan ibdacı; dostlar arasında abesle iştigalden veya şahsî farklılıktan doğmuş verimsiz lâf kavgalarının alevlendiğini görünce bu amaçsız ateşin üstüne su serper; dostları barıştırır.
Su keyfiyetine mâlik olan ibdâcı üretkendir: eylem yapar, doğurur, doğurtur, okur, yazar, yürür, yumruk atar, tartışır, duâ eder, ağlar, kin duyar. O etkendir, daimî bir hareket hâlinde seyyal, cevval bir varlıktır. Sen onun bittiğini göremezsin. Eğer donuk ve sessiz görünüyorsa içindeki nefretten ötürü susmuştur ve sen bir zâlimin kafasına inmek için sivrilen bir buz sarkıtı görüyorsundur. İşte o, yine bir hücuma hazırlanan kedi sessizliği tadında bir sükûtla bakıyordur sana.

D) Din: Din İslâm demektir. İslâm Allah’a teslim olmak, pazarlıksız inanmak demektir. Allah’ın yolunda Allah’ın emrettiği şekilde yaşamak demektir. İbda yöntemini benimseyenin bastığı sağlam inanç zemini, onu her zaman güçlü ve hakkı savunurken pervasız yapacaktır. Allah ve Rasûlü “Zâlimlere ve kâfirlere karşı koyun’” demişse bunun bir yöntemi olabilir ama savaştan kaçmanın hiçbir tevili olamaz. Zâlime ve kâfire karşı savaşmak yani cihad Kıyamete kadar bâki bir emirdir. Hiçbir sapık bu emri tevil edemez. Tevil edenlerin alnı karışlanır. Son ve kâmil din; ed-Dîn olan dindir ki, bu da İslâm’dır. Dolayısıyla diğer din ve inançlarda eğer hakikat ve güzellikten birkaç parça kalmış ise bu o inanç, sistem veya muharref dinin tamamen hakiki ve güzel olduğu anlamına gelmez. Ya İslâm gibi doğru bir inançtan etkilenmiş bir aklın, bu etkiyle o sisteme kattığı birkaç güzelliktir. Yahut Hz. Âdem’den bu yana gelen ama asıl ve hakiki müntesipleri kaybolmuş kadîm hak inançların artığı olan hikmetlerden ibarettir bu güzellikler. Dolayısıyla o hikmeti asıl kaynağına ircâ etmek veya kaynağının ne olduğunu araştırmak gerekir.
Şimdi Kıyamete dek kalıcı olan din İslâm olduğuna göre İslâm; diğer din, inanç ve sistemleri değerlendirirken ana kıstastır.

E) Mezhep: Yol demektir lugatte. Istılahta ise fıkhî ve itikadi ekoller demektir. Dört fıkıh mezhebi fıkhen uyulması gereken mezheplerdir. Selefi, Halefi, Maturidî ve Eşarîsiyle Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat bizim itikadî yolumuzdur. Bu yolun büyükleri arasında bazı inceliklerde farklı beyanlar zuhur etmişse bu onların düşünüp konuşacağı şeylerdir.
İtikaden Ehl-i Sünnet dışında kalan fırka ve gruplar ehl-i bidattir. Onların Sahabe ve Kuran ile ilgili yorumlarında “tarihsel” hınçların ve komplekslerin etkisiyle gayet net bir sapma müşahede edilir. Onların çoğu da bunun farkındadır. İslâm’ı İslâm dışı mahallî ve muharref dinlerle sentezleme fikri tarih boyunca ve şimdi bidat fırkaların ortaya çıkışındaki ana etkendir.
Ehl-i bidattan kıbleye dönüp namaz kılanları ve zarurat-ı diniyyeyi inkâr etmeyenleri kâfir saymayız. Onlar da müslümandır. Amma, kişi veya grup çok net bir şekilde Kur’an’a saldırıyor, bir beşeri ilâh sayıyor, zarurat-ı diniyye’den bir esası net bir şekilde inkâr ediyorsa o açıkça kâfirdir.
Unutulmaması gereken çok önemli bir noktayı; özellikle İbda’ya yabancı olanların merak ettiği bir noktayı tekrar serahatle bildirmek lâzımdır ki; İbdâ bir tarikat, mezhep filân değildir. İbdâ her şeyden önce bir hareket ve fikir yöntemidir. İnançta Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat mezhebine bağlıdır.

F) Ru’yâ: Rüya,
1- Tamamen açık ve sadık olur. Özellikle salaha doğru görülen ve kişi dini vecibelerini tam olarak yerine getirmiş olup abdestli yatmışsa; bu durumda gördüğü rüya sembollerden öte net bir şahıs ve görüntüden ibaretse o rüyanın sâdık olması muhtemeldir. Sâdık rüya da asla dine aykırı bir şey olmaz.
2- Rüya haktır ama sembollerle örülüdür. Bu sembollerin mutlaka bilen birine yordurulması gerekir. Su, kılıç, göl,yeşillik, kitap, uçurum, gökyüzü, yolculuk v.s. gibi hemen yorumcuya aktarılabilecek ve net bir yoruma imkân tanıyacak semboller bulunduğu gibi; balık türleri, toprak, alacakaranlık gibi hemen yordurulması mümkün olmayan semboller de vardır.
3- Rüya olmaktan öte günlük meşgalelerden ötürü zihnimizin kendi bedenimizi dinlendirme, korkularımızla yüzleştirme veya uyanıkken çözemediğimiz bir problemi halletme çabaları diye tarif edeceğimiz bazı görüntüler vardır ki bunları rüya tabircisine gidip yordurmak gerekmez. Zira susamışken su görmek, kadına ihtiyaç varken kadın görmek, gün içinde çekilen ağır baskı veya fizikî işkenceden ötürü geceleyin filistin askısı görmek veya işkenceciyi köşeye sıkıştırıp gebertmek v.s. rüyalar aslında "rüya" kısmına girmez. Bunlar halledilmeyen problemleri halletme çabalarıdır.
Gerçek rüya ister 1. kısım gibi açık ve sarih görüntü olsun, ister 2. kısım gibi sembolik değer taşıyan görüntülerden oluşsun, insanı derinden etkiler ve düzgün bir kişi tarafından yapılan yorum aynen çıkabilir.
Yorumun geç çıkması eskiler nezdinde rûyânın derinliğine ve görenin mertebesinin yüksekliğine bağlanır. Bunun sebebini şurada açıklamak uzun sürer.
Kısaca Rüya, bizim tam da ruhani yanımızla ilgilidir; İbda fiiliyatında ve edebiyatında rüyanın yeri büyüktür. Rüya nâdir de olsa bazı yetenekli gönüldaşlar tarafından özellikle manevî ve moral havanın çok yüksek olduğu zamanlarda haberleşme için kullanılmıştır. Rüya dinî konularda hüccet değildir, herkesi bağlamaz.
Bu bahis herkesin at koşturacağı ve bel bağlayacağı bir bahis değildir. İlgili ve usta süvariler bu alanda gerekeni yapar, yorumlar ve konuşulacağı konuşurlar. Genel olarak İbdâ, eylem-fikir sentezine dayandığı için rûyâ bahsini ulu-orta kurcalamanın pek faydası yoktur. Fakat büyük olaylar, neredeyse tüm İbdacıları aylar, haftalar, günler öncesi sarsar; ve rüya yoluyla habercilerini gönderirler. Bu o kadar açık ve herkesçe kabul edilen bir hakikattır ki polis dahi 1999 depremi öncesi ve sonrasında pek çok gönüldaşın gördüğü rüyaları yazılı olarak istemiştir, işkence altında.
İbdâ tarihinde toplu olarak görülen bazı rüyalar vardır. Mesela
1- 1999 depremi öncesi neredeyse 3-4 ay boyunca çeşitli cemaatlere mensup olup da İbda fikir ve eylem ekolünü benimseyen arkadaşlar sürekli zelzele ve sel rüyaları görmüşlerdir. Kuşkusuz Metris’ten gelen "abdestli olun, dua edin, belâ gelince sebâtlı olun!” tarzında uyarılar da belli bir manevî korunma ve irtibat halkası oluşturduğu için bazen bir gönüldaşın gördüğü bir rüyayı onu tanımayan başka bir gönüldaş aynı günlerde görebilmekteydi. Nitekim Furkan dergisinin 1999 Temmuz ve Haziran ayında açıkça zelzeleden bahsedildi; Zilzal Suresi meâli verildi.
2- Kumandan’a en ağır ruhî ve bedenî işkencelerin yapıldığı günlerin öncesinde, sonrasında ve o sıralarda pek çok gönüldaşın ailesinde ufak çocuklar saatler boyu uyumamış, huzursuz olmuş, geceleri hiç dinmeyen bir âni uyanma seansı pek çoğumuzu sarmış idi. Tıpkı bütün bir şehrin elektriğinin fişler çekilip tekrar sokulması gibi bir etkiydi bu. O günlerde özel duâlarla ruhumuzu selâmete erdirmeye çalışmıştık.
3- 11 Eylül öncesi özellikle Temmuz ve Ağustos aylarında yine rüyalar çoğalmış, büyük bir olayın meydana geleceği hissi tümümüzü sarmıştı. Yine Kartal’dan gelen “Dikkatli olun, abdestsiz yatmayın, Dünyanın neresinde olursa olsun tüm müslümanlar için duâ edin ve Eylül’e dikkat!” uyarıları aramızda konuşuluyor idi. Nitekim bu yüzden Yeni Nizam Dergisi’nin Temmuz ve Ağustos aylarında sürekli Eylül ayının telaffuz edildiği görülür. 2001 Ağustos’taki derginin ilk yazısı tamamen Eylül ve Eylül’deki büyük olaylardan bahseder.
4- 2000 yılındaki Aksâ intifadası öncesi bazı arkadaşlar rüyalarında Kafkasya’dan Kudüs’e, oradan doğuya ve Asya’ya uzanan bir dalgalanma görüyorlar. O sıralarda çıkan Haberci dergisine bir mesaj ulaşıyor ve başlık aynen şöyle:
"Kafkasya’dan Kudüs’e cihat." Çok değil birkaç hafta sonra Aksâ intifadası patlak veriyor.
Kısaca İbda mensupları mazlumların ve İslâm büyüklerinin duâsı ile yoluna devam ettiği sürece Allah Teâlâ onlara yaşanacak sosyal, maddî ve manevî depremleri sezdirecektir biiznillah. Önemli olan yola azıklı çıkmak, savaşa teçhizatlı girmektir.

BD-İBDA FİKRİYATIYLA BÜTÜNLEŞMİŞ RESİMLER

2009-02-03T11:48:00.000-08:00

Görme Duyusundan Yoksun Biri Rüya Görebilir mi?

2009-02-02T10:48:00.000-08:00

Araştırmalar öyle gösteriyor ki, doğuştan görme duyusu olmayan birinin rüyalarında görsel figürler yer almıyor. Bu kişilerin rüyaları görsel nesneler yerine yürüme duyusu, ya da mutlu olma hissi gibi günlük hayatta deneyimledikleri duygu ve duyulardan oluşuyor. Uzmanlar rüyalarda görsel figürler görebilmek için öncelikle bu deneyimi yaşamış olmak gerektiğini vurguluyor.

2009-01-31T10:12:00.000-08:00

LEO TOLSTOY

İTİRAFLARIM'DAN

Ölümden çok korktuğum halde, kendimi hayattan koparmamak için çeşitli çarelere başvurmam gerekiyordu.Bu ruh hali benim de kendini şöyle gösteriyordu: Bu hayat, birinin bana oynadığı aptalca, kötü bir oyundan başka bir şey değildi. Beni yaratan “birini” kabul etmiyorsam da, şöyle bir düşünce gayet normal geliyordu: Beni dünyaya getirmekle son derece aptalca ve kötü bir şaka yapmıştı birisi.İster istemez gözümün önüne geliyordu ki, orada bir yerlerde alay edip gülen birisi vardı.Bu, benim otuz - kırk yıl boyunca öğrenerek, gelişerek, vücutça ve kafaca büyüyerek nasıl yaşadığımı ve şimdi aklım tam olgunluğuna ermişken ve hayatın zirvesine ulaşmışken nasıl da zirveden kuşbakışı bakarak, beni deliler delisinin “ hayatta hiç kimse yoktur ve olmayacaktır” görüşüne ulaştığımı seyrediyor, ve gülüyor.Benimle eğlenen böyle biri, ister var olsun, ister olmasın, mesele benim için değişmiyor. Hayatımda hiçbir harekete akıllıca bir anlam veremiyordum. Bunu daha baştan kavrayamadığıma şaşıyordum yalnızca. Bütün bunlar, bizce artık çoktan malum. Bugün - yarın hastalık ve ölüm, sevdiğim insanları ve beni yakalayacak (zaten yakalamıştı bile) ve geriye pis koku ve kurtçuklardan başka bir şey kalmayacak.Başarılarım, nasıl olurlarsa olsunlar, er geç unutulacak ve ben hayatta olmayacağım. O halde bütün bu çaba niye? İnsanoğlu bunu nasıl göremez ve yaşamaya devam eder, bu şaşılacak bir şey doğrusu! Ancak hayatın sarhoşluğuna kapılmışsa yaşayabilir insan. Ayılır ayılmaz, bunun yalnızca bir yanılma, hem de aptalca bir yanılma olduğunu görür! Mesele bu ya! Komik ya da esprili bir yanı bile yok; sırf acımasızca ve aptalca.Bir seyyahla, onun çölde karşılaştığı yırtıcı hayvanları anlatan o şark masallarını kim bilmez ki. Seyyah, yırtıcı bir hayvandan kurtulmak için, susuz bir kuyuya atar kendini. Orada, kuyunun dibinde bir ejderha görür, onu yutmak için ağzını açmıştır. Yırtıcı hayvan tarafından parçalanmamak için yukarı çıkmaya cesaret edemeyen, ama ejderha tarafından da yutulmamak için aşağıya atlayamayan bu zavallı, kuyunun duvar taşları arasında yetişen bir dalı yakalar ve ona sımsıkı tutunur. Elleri uyuşur ve az sonra, kendisini her iki tarafta bekleyen felaketin kucağına düşeceğini hisseder, ama hala sımsıkı yapışıp durmaktadır dala. O sırada biri kara biri beyaz iki farenin, onun tutunduğu dalın çevresinde dolaşıp dalı kemirmekte olduklarını görür. Birkaç dakikası vardır, çalı kopacak ve o da canavarın ağzının ortasına düşecektir. Seyyah bunu görür ve kurtulma şansının olmadığını bilir. Ama havada debelendiği sürece, çevresine bakınmaktadır. Çalının yapraklarında bal damlaları görür, dilini uzatıp bunları yalamaya koyulur. İşte ben de aynen öyleyim, ölüm ejderhasının kaçınılmaz bir şekilde beni beklediğini, beni parçalamaya hazır olduğunu bildiğim halde, hayatın dallarına tutunuyorum ve bu azaba niye düştüğüme bir türlü aklıma almıyor. Ve şimdiye kadar bana teselli vermiş olan balı emmeyi deniyorum. Ama, bal bana tat vermez oldu artık; beyaz ve siyah fareler, gece gündüz tutunduğum dalı kemirmekteler. Ejderhayı açık seçik görüyorum ve bal bana tatlı gelmiyor artık. Ben sadece, kendilerinden kaçamayacağım o ejderha ile fareleri görüyorum; gözümü onlardan çeviremem. Ve bu bir masal değil, bir gerçektir. Aksi ispatlanamaz ve herkesin algılayabileceği bir hakikattir.…Tolstoy

2009-01-31T09:52:00.000-08:00

Necib Fazıl

Gençliğe Hitabe

Bir gençlik, bir gençlik, bir gençlik...
"Zaman bendedir ve mekân bana emanettir!" şuurunda bir gençlik...
Devlet ve milletinin büyük çapa ermiş yedi asırlık hayatında ilk ikibuçuk asrını aşk, vecd, fetih ve hakimiyetle süsleyici; üç asrını kaba softa ve ham yobaz elinde kenetleyici; son bir asrını, Allah'ın Kur'an'ında "belhüm adal" dediği hayvandan aşağı taklitçilere kaptırıcı; en son yarım asrını da işgal ordularının bile yapamayacağı bir cinayetle, Türkü madde plânında kurtardıktan sonra ruh plânında helâk edici tam dört devre bulunduğunu gören... Bu devirleri yükseltici aşk, çürütücü taklitçilik ve öldürücü küfür diye yaftalayan ve şimdi, evet şimdi... Beşinci devrenin kapısı önünde dimdik bekleyen bir gençlik...
Gökleri çökertecek ve yeni kurbağa diliyle bütün "dikey"leri "yatay" hale getirecek bir nida kopararak "Mukaddes emaneti ne yaptınız?" diye meydan yerine çıkacağı günü kollayan bir gençlik...
Dininin, dilinin, beyninin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, öcünün davacısı bir gençlik...
Halka değil hakka inanan, meclisinin duvarında "Hakimiyet hakkındır" düsturuna hasret çeken, gerçek adaleti bu inanışta ve halis hürriyeti Hakka kölelikte bulan bir gençlik...
Emekçiye "Benim sana acıdığım ve yardımcı olduğum kadar sen kendine acıyamaz ve yardımcı olamazsın! Ama sen de, zulüm gördüğün iddiasiyle, kendi kendine hakkı ezmekte ve en zalim patronlardan daha zalim istismarcılara yakanı kaptırmakta başıboş bırakılamazsın!", kapitaliste ise "Allah buyruğunu ve Resul ölçüsünü kalbinin ve kasanın kapısına kazımadıkça serbest nefes bile alamazsın!", ihtarını edecek... Kökü ezelde ve dalı ebedde bir sistemin aşkına, vecdine, diyalektiğine, estetiğine, irfanına, idrakine sahip bir gençlik...
Birbuçuk asırdır yanıp kavrulan, bunca keşfine ve oyuncağına rağmen buhranını yenemeyen ve kurtuluşunu arayan Batı adamının bulamadığını, Türkün de yine birbuçuk asırdır işte bu hasta Batı adamında bulduğunu sandığı şeyi, o mübarek oluş sırrını çözecek ve her sistem ve mezhep, ortada ne kadar hastalık varsa tedavisinin ve ne kadar cennet hayali varsa hakikatinin İslâm'da olduğunu gösterecek ve bu tavırla yurduna İslâm âlemine ve bütün insanlığa numunelik teşkil edecek bir gençlik...
"Kim var!" diye seslenilince, sağına ve soluna bakınmadan, fert fert "Ben varım!" cevabını verici, her ferdi "Benim olmadığım yerde kimse yoktur!" duygusuna sahip bir dava ahlâkını pırıldatıcı bir gençlik...
Can taşıma liyakatini, canların canı uğrunda can vermeyi cana minnet sayacak kadar gözü kara ve o nisbette strateji ve taktik sahibi bir gençlik...
Büyük bir tasavvuf adamının benzetişiyle, zifiri karanlıkta ak sütün içindeki ak kılı farkedecek kadar gözü keskin bir gençlik...
Bugün, komik üniversitesi, hokkabaz profesörü, yalancı ders kitabı, çıkartma kağıdı şehri, muzahrafat kanalı sokağı, fuhş albümü gazetesi, şaşkına dönmüş ailesi ve daha nesi ve nesi, hasılı, güya kendisini yetiştirecek bütün cemiyet müesseselerinden aldığı zehirli tesiri üzerinden silkip atabilecek, kendi öz talim ve terbiyesine, telkin ve telbiyesine memur vasıtalara kadar nefsini koruyabilecek, tekbaşına onlara karşı durabilecek ve çetinler çetini bu işin destanlık savaşını kazanabilecek bir gençlik...
Annesi, babası, ninesi ve dedesi de içinde olsa gelmiş ve geçmiş bütün eski nesillerden hiç birini beğenmeyen, onlara "Siz güneşi ceketinizin astarı içinde kaybetmiş marka müslümanlarısınız! Gerçek müslüman olsaydınız bu hallerden hiçbiri başımıza gelmezdi!" diyecek ve gerçek müslümanlığın "ne idüğü"nü ve "nasıl"ını gösterecek bir gençlik...
Tek cümleyle, Allah'ın, kâinatı yüzüsuyu hürmetine yarattığı Sevgilisinin âlemleri manto gibi bürüyen eteğine tutunacak, O'ndan başka hiçbir tutamak, dayanak, sığınak, barınak tanımayacak ve O'nun düşmanlarını ancak kubur farelerine denk muameleye lâyık görecek bir gençlik...
Bu gençliği karşımda görüyorum. Maya tutması için otuz küsür yıldır, devrimbaz kodamanların viski çektiği kamıştan borularla ciğerimden kalemime kan çekerek yırtındığım, kıvrandığım ve zindanlarda çürüdüğüm bu gençlik karşısında uykusuz, susuz, ekmeksiz, başımı secdeye mıhlayıp bir ömür Allah'a hamd etme makamındayım. Genç adam! Bundan böyle senden beklediğim, manevî babanın tabutunu musalla taşına, Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını da gediğine koymandır.

Surda bir gedik açtık; mukaddes mi mukaddes!
Ey kahbe rüzgâr, artık ne yandan esersen es!..

Allah'ın selâmı üzerine olsun!

Merhabalar

2009-01-30T17:07:00.000-08:00

Düşünmeyi seven ve sevme istidadında olanlara merhaba.. burada düşünülmeye değer şeyler sunma fırsatını elde etmiş olursam; ben de sevineceğim..